Pytania pomocnicze - MOT.02

Charakterystyczna jest poprzeczna belka łącząca oba wahacze wzdłużne tylnej osi. Sprężyny i amortyzatory są zwykle zamontowane oddzielnie.

Oznacza, że ruch jednego koła częściowo wpływa na drugie, ponieważ koła są połączone belką. Nie jest to jednak sztywna oś, bo belka może się skręcać.

W zawieszeniu zależnym koła są połączone sztywną osią i silnie oddziałują na siebie. W półzależnym belka skrętna dopuszcza częściową niezależność ruchu kół.

Kolumna McPhersona łączy amortyzator i sprężynę w jeden zespół prowadzący koło. Na zdjęciu widać tylną belkę skrętną z oddzielnymi sprężynami i amortyzatorami.

Najczęściej w samochodach osobowych segmentu miejskiego i kompaktowego, szczególnie z napędem na przednie koła. Rozwiązanie jest tanie, trwałe i zajmuje mało miejsca.

Mogą występować stuki z tylnej osi, pogorszone prowadzenie, ściąganie pojazdu lub nierównomierne zużycie opon. Często zużywają się tuleje metalowo-gumowe i amortyzatory.

Łączy oba wahacze tylnej osi i przenosi obciążenia między stronami pojazdu. Podczas pracy zawieszenia skręca się, działając częściowo podobnie do stabilizatora.

Wartość 12,51 mm wymaga dokładności do setnych części milimetra. Mikrometr typowo umożliwia pomiar z dokładnością 0,01 mm, dlatego jest właściwym narzędziem.

Suwmiarka jest narzędziem uniwersalnym, ale zwykle mniej dokładnym niż mikrometr. Mikrometr stosuje się, gdy potrzebny jest precyzyjny pomiar średnic, grubości lub długości z dokładnością do 0,01 mm.

Średnicówka służy głównie do pomiaru średnic wewnętrznych, np. otworów, tulei lub cylindrów. Nie jest typowym narzędziem do pomiaru średnicy zewnętrznej wałka.

Refraktometr służy do badania właściwości cieczy, np. temperatury krzepnięcia płynu chłodniczego lub stężenia elektrolitu. Nie służy do pomiarów wymiarów geometrycznych.

Należy porównać wymaganą dokładność z dokładnością narzędzia. Jeśli pomiar ma być wykonany do setnych części milimetra, lepszym wyborem jest mikrometr niż typowa suwmiarka.

Najpierw sprawdza się ustawiony zakres pomiarowy, a następnie odczytuje położenie wskazówki na odpowiedniej skali. Jeśli skala nie odpowiada bezpośrednio zakresowi, wynik przelicza się proporcją.

Skala 0–30 oznacza pełne wychylenie jako 30 działek, a zakres 6 V oznacza, że te 30 działek odpowiada 6 V. Jedna działka odpowiada wtedy 0,2 V.

Należy obliczyć 22/30 × 6 V. Wynik wynosi 4,4 V.

Zakres pomiarowy określa największą wartość, jaką miernik może wskazać przy pełnym wychyleniu wskazówki. Dla zakresu 6 V pełne wychylenie odpowiada 6 V.

To błąd wynikający z patrzenia na wskazówkę pod kątem. Aby go ograniczyć, należy patrzeć prostopadle na skalę miernika.

Takie napięcie jest znacznie niższe od znamionowego napięcia 6 V, więc akumulator jest rozładowany. W praktyce wymaga doładowania lub sprawdzenia stanu technicznego.

Mierzy kąt uchylenia przepustnicy, czyli informuje sterownik, jak bardzo przepustnica jest otwarta.

Na podstawie tej informacji sterownik ocenia obciążenie silnika i zapotrzebowanie kierowcy na moc. Umożliwia to korektę dawki paliwa, zapłonu i pracy biegu jałowego.

Typowe objawy to szarpanie, nierówne obroty, problemy z przyspieszaniem, gaśnięcie silnika oraz zapalenie kontrolki CHECK ENGINE.

W parametrach bieżących obserwuje się procent lub kąt otwarcia przepustnicy. Wartość powinna zmieniać się płynnie wraz z naciskaniem pedału przyspieszenia.

Czujnik TPS mierzy kąt otwarcia przepustnicy, a przepływomierz mierzy ilość lub masę powietrza zasysanego przez silnik.

W wielu układach napięcie zmienia się orientacyjnie od około 0,5 V przy zamkniętej przepustnicy do około 4,5 V przy pełnym otwarciu. Dokładne wartości zależą od konstrukcji pojazdu.

Pirometr służy do bezdotykowego pomiaru temperatury powierzchni. W pojeździe można nim sprawdzać m.in. temperaturę nawiewu klimatyzacji, tarcz hamulcowych, chłodnicy lub przewodów.

Pozwala szybko zmierzyć temperaturę powietrza wypływającego z kratek nawiewu. Dzięki temu można ocenić, czy układ po naprawie rzeczywiście chłodzi.

Wpływ mają temperatura otoczenia, ustawienie dmuchawy, obieg wewnętrzny lub zewnętrzny, prędkość obrotowa silnika oraz ilość czynnika chłodniczego w układzie.

Pirometr mierzy temperaturę, najczęściej bezdotykowo. Higrometr mierzy wilgotność powietrza, więc nie jest podstawowym przyrządem do oceny skuteczności chłodzenia klimatyzacji.

Areometr mierzy gęstość cieczy, np. elektrolitu w akumulatorze. Nie służy do sprawdzania temperatury ani wydajności chłodzenia klimatyzacji.

Może wskazywać na zbyt małą ilość czynnika chłodniczego, niesprawną sprężarkę, niedrożność układu, problem z wentylatorem skraplacza lub błędne sterowanie klapami nawiewu.

Data montażu pozwala ustalić początek okresu gwarancji. Dzięki niej można sprawdzić, czy reklamacja została zgłoszona w terminie.

Najczęściej są to nazwa części, numer katalogowy, numer seryjny oraz dane sprzedawcy lub warsztatu. Pozwalają one potwierdzić, że reklamowana część jest tą samą, która została zamontowana.

Nie. Moc silnika może mieć znaczenie przy doborze właściwego rozrusznika, ale nie jest podstawową informacją potwierdzającą gwarancję.

Data sprzedaży oznacza dzień zakupu części, a data montażu dzień jej zainstalowania w pojeździe. Przy częściach montowanych w warsztacie gwarancja często jest powiązana właśnie z datą montażu.

Potwierdzenie montażu wskazuje, że część została zainstalowana zgodnie z procedurą. Producent może odrzucić reklamację, jeśli usterka wynikała z nieprawidłowego montażu.

Przyczyną może być słaby akumulator, uszkodzone przewody masowe, zbyt długie kręcenie rozrusznikiem, niesprawna stacyjka lub błędy montażowe.

Należy użyć wzoru R = U² / P. Dla żarówki 12 V i 55 W otrzymujemy R = 144 / 55, czyli około 2,6 Ω.

Standardowa instalacja elektryczna samochodu osobowego jest określana jako instalacja 12 V. W zadaniach egzaminacyjnych najczęściej stosuje się właśnie tę wartość znamionową.

Prąd można obliczyć ze wzoru I = P / U. Dla 55 W i 12 V wynosi około 4,6 A.

Włókno żarnika wykonane jest z metalu, którego rezystancja rośnie wraz z temperaturą. Zimny żarnik ma mniejszą rezystancję, więc chwilowo pobiera większy prąd.

Najczęściej używa się P = U · I, U = I · R oraz R = U² / P. Pozwalają one obliczać moc, napięcie, prąd i rezystancję odbiornika.

Oznacza moc elektryczną pobieraną przez żarówkę podczas normalnej pracy przy napięciu znamionowym. Im większa moc, tym większy pobór prądu z instalacji.

W termistorze NTC rezystancja maleje, gdy temperatura rośnie. Jest to podstawowa cecha pozwalająca rozpoznać jego prawidłową charakterystykę.

Sprawny termistor NTC powinien wykazywać płynny spadek rezystancji wraz ze wzrostem temperatury. Punkty pomiarowe powinny być zgodne z przebiegiem podanym w dokumentacji.

Uszkodzony termistor może powodować błędny odczyt temperatury, problemy z dawkowaniem paliwa, pracą wentylatora chłodnicy lub wskazaniami temperatury silnika.

NTC zmniejsza rezystancję przy wzroście temperatury, a PTC zwiększa rezystancję przy wzroście temperatury. Mają więc przeciwne charakterystyki temperaturowe.

Najczęściej mierzy się jego rezystancję multimetrem przy różnych temperaturach i porównuje wyniki z tabelą lub wykresem producenta.

Termistor może przewodzić prąd, ale mieć niewłaściwą wartość rezystancji dla danej temperatury. Dlatego ważna jest zgodność charakterystyki, a nie tylko brak przerwy w obwodzie.

Koszt robocizny oblicza się, mnożąc czas wykonania usługi przez stawkę za jedną roboczogodzinę. W tym zadaniu: 4,5 h × 90,00 PLN = 405,00 PLN.

Do kosztu robocizny należy dodać koszt użytych materiałów lub części. Tutaj: 405,00 PLN + 96,00 PLN = 501,00 PLN.

Roboczogodzina to jednostka rozliczeniowa pracy mechanika odpowiadająca jednej godzinie pracy. Cena usługi zależy od liczby roboczogodzin i ustalonej stawki.

Materiały i części zużyte podczas naprawy stanowią dodatkowy koszt poza pracą mechanika. Dlatego dolicza się je do wartości robocizny.

Częstym błędem jest pominięcie kosztu materiałów albo nieprawidłowe pomnożenie czasu pracy przez stawkę roboczogodziny. Należy zawsze wykonać oba kroki: robocizna plus materiały.

Należy pomnożyć liczbę wymian wykonywanych jednego dnia przez liczbę dni pracy serwisu. W tym zadaniu: 4 × 5 = 20 wymian tygodniowo.

Liczbę wymian należy pomnożyć przez ilość oleju potrzebną na jedną wymianę. Tutaj: 20 × 6 l = 120 l oleju.

Ponieważ olej jest magazynowany w pojemnikach o określonej pojemności. Trzeba więc przeliczyć całkowitą liczbę litrów na liczbę pojemników.

Całkowitą ilość oleju należy podzielić przez pojemność jednego pojemnika. W zadaniu: 120 l ÷ 10 l = 12 pojemników.

Liczba filtrów powietrza jest równa liczbie wymian oleju. Przy 20 wymianach potrzeba 20 filtrów powietrza.

Oznacza to, że filtr kabinowy wymienia się przy połowie wszystkich wymian oleju. Przy 20 wymianach potrzeba 10 filtrów kabinowych.

Gdy materiał występuje w opakowaniach lub pojemnikach i nie można pobrać dokładnie części opakowania jako jednostki magazynowej. Zaokrąglenie w górę zapewnia, że materiału nie zabraknie.