Pytania pomocnicze - OGR.02

Główne cięcie róż wykonuje się wiosną, zwykle po ustąpieniu silnych mrozów. Najczęściej termin przypada na przełom marca i kwietnia, zależnie od przebiegu pogody.

Jesienne silne cięcie pobudza roślinę do wzrostu i może obniżyć jej odporność na mróz. Jesienią usuwa się głównie pędy chore, uszkodzone lub zbyt długie.

Często przyjmuje się, że róże tnie się, gdy zaczynają nabrzmiewać pąki. W praktyce termin ten zbiega się także z kwitnieniem forsycji.

Usuwa się pędy przemarznięte, chore, martwe, uszkodzone oraz zbyt słabe. Pozostawia się zdrowe i silne pędy, które zapewnią dobre kwitnienie.

Nie. Róże wielkokwiatowe i rabatowe tnie się zwykle silniej, a róże parkowe, pnące i okrywowe słabiej lub według zasad właściwych dla danej grupy.

Zbyt późne cięcie może osłabić roślinę i opóźnić kwitnienie. Roślina traci też część energii na rozwój pędów, które później zostaną usunięte.

Ponieważ ograniczają liczebność szkodnika w sposób naturalny, bez stosowania chemicznych pestycydów. Wykorzystuje się zależności biologiczne, np. pasożytowanie lub drapieżnictwo.

Fungicydy zwalczają choroby grzybowe roślin, a mączlik szklarniowy jest owadem. Do zwalczania owadów chemicznie stosuje się insektycydy, a ekologicznie m.in. organizmy pożyteczne.

Herbicydy są środkami przeznaczonymi do zwalczania chwastów. Nie stosuje się ich do bezpośredniego zwalczania szkodników owadzich.

Wysysa sok z liści, osłabia rośliny i może powodować ich żółknięcie. Wydziela też rosę miodową, na której rozwijają się grzyby sadzakowe.

Często wykorzystuje się dobrotnicę szklarniową, czyli pasożytniczą błonkówkę Encarsia formosa. Pasożytuje ona na larwach mączlika.

Na spodniej stronie liści widoczne są drobne białe owady i larwy. Po poruszeniu roślin dorosłe osobniki unoszą się w powietrze jak biała chmurka.

Służą głównie do monitorowania obecności szkodnika i częściowego odławiania dorosłych osobników. Nie zastępują jednak pełnej ochrony biologicznej.

Powierzchnię rabaty mnoży się przez liczbę roślin przewidzianą na 1 m². W tym zadaniu: 5 m² × 25 szt./m² = 125 sadzonek.

Liczbę potrzebnych sadzonek mnoży się przez cenę jednej sadzonki. W przykładzie: 125 szt. × 2,00 zł = 250,00 zł.

Obsada określa, ile roślin należy posadzić na powierzchni jednego metra kwadratowego, aby uzyskać właściwe zagęszczenie nasadzenia.

Koszt zakupu zależy bezpośrednio od liczby roślin. Dopiero po ustaleniu liczby sadzonek można pomnożyć ją przez cenę jednostkową.

Potrzebna jest powierzchnia rabaty, liczba roślin sadzonych na 1 m² oraz cena jednej sadzonki.

Najczęstszy błąd to pomnożenie tylko powierzchni przez cenę sadzonki albo obsady przez cenę, bez uwzględnienia wszystkich trzech danych.

Higrometr służy do pomiaru wilgotności powietrza. Pomaga kontrolować warunki w szklarni, tunelu foliowym lub przechowalni.

Wilgotność względną powietrza podaje się w procentach. Informuje ona, jak bardzo powietrze jest nasycone parą wodną.

Zbyt wysoka wilgotność sprzyja rozwojowi chorób grzybowych, np. szarej pleśni. Może też utrudniać prawidłową transpirację roślin.

Higrometr mierzy wilgotność powietrza, a termometr temperaturę. Są to różne parametry mikroklimatu.

Higrometr mierzy wilgotność powietrza, natomiast pehametr mierzy odczyn pH, np. gleby, podłoża lub roztworu.

Wilgotność kontroluje się głównie w szklarniach, tunelach foliowych, przechowalniach oraz pomieszczeniach do produkcji rozsady. Ma to wpływ na zdrowotność i jakość roślin.

Formownica służy do kształtowania gleby w równe zagony lub redliny. Przygotowuje stanowisko pod siew, sadzenie lub ściółkowanie.

Glebogryzarka głównie spulchnia, kruszy i miesza glebę. Formownica nadaje glebie określony kształt, tworząc zagony.

Zagony poprawiają ogrzewanie gleby, ułatwiają odpływ nadmiaru wody i porządkują układ uprawy. Ułatwiają też pielęgnację oraz zbiór roślin.

Pług służy do odwracania warstwy gleby podczas orki. Formownica nie jest przeznaczona do orki, lecz do tworzenia zagonów.

Bronowanie rozdrabnia bryły, płytko spulchnia i wyrównuje powierzchnię gleby. Nie służy jednak do formowania podwyższonych zagonów.

Formowanie zagonów jest przydatne m.in. w uprawie warzyw, truskawek i roślin sadzonych w rzędach. Ułatwia precyzyjne sadzenie i prowadzenie pielęgnacji.

Głęboka uprawa poprawia warunki dla rozwoju korzeni drzew, które będą rosły na stanowisku przez wiele lat. Ułatwia też przepływ wody i powietrza w glebie.

Zwykła orka odwraca głównie warstwę orną. Orka z pogłębiaczem dodatkowo spulchnia głębszą warstwę gleby, bez konieczności wydobywania jej na powierzchnię.

Bronowanie działa płytko i służy głównie do wyrównania oraz rozkruszenia powierzchni gleby. Nie poprawia warunków w głębszych warstwach, gdzie będą rozwijały się korzenie drzew.

Zbita warstwa podorna może utrudniać przenikanie korzeni, wody i powietrza. Jej spulchnienie sprzyja lepszemu wzrostowi i stabilności drzew.

Po posadzeniu drzew głęboka uprawa jest trudna lub niemożliwa bez uszkodzenia korzeni. Dlatego najważniejsze prace wykonuje się przed założeniem sadu.

Szczególnie potrzebna jest na glebach ciężkich, zwięzłych i ubitych. W pytaniu egzaminacyjnym podkreślono jednak, że zaleca się ją bez względu na rodzaj gleby.

Grusze źle znoszą nadmiar wody przy korzeniach. Zbyt wysoki poziom wody gruntowej ogranicza dostęp tlenu i może prowadzić do osłabienia lub zamierania korzeni.

Dla grusz przyjmuje się poziom wody gruntowej na głębokości około 180–200 cm.

Najlepsze są gleby żyzne, głębokie, przewiewne i umiarkowanie wilgotne. Nie powinny być ani podmokłe, ani zbyt suche.

Może dojść do niedotlenienia systemu korzeniowego, słabego wzrostu drzew, większej podatności na choroby oraz obniżenia plonu.

Należy unikać zastoisk mrozowych, terenów podmokłych oraz miejsc o ciężkiej, nieprzepuszczalnej glebie.

Stanowisko wpływa na wzrost, zdrowotność i plonowanie drzew przez wiele lat. Błędy popełnione przy zakładaniu sadu są trudne i kosztowne do naprawienia.

Latem rany po cięciu szybciej się goją, a ryzyko infekcji chorobami kory i drewna jest mniejsze. Dodatkowo po zbiorze łatwo ocenić stan korony.

Polega na usuwaniu starych, słabo owocujących, chorych lub zagęszczających koronę gałęzi. Zabieg pobudza drzewo do tworzenia młodszych pędów owoconośnych.

Należy unikać silnego cięcia zimą i wczesną wiosną, np. w lutym lub marcu. W tym czasie rany goją się wolniej, a drzewa pestkowe są bardziej podatne na choroby.

Usuwa się pędy chore, uszkodzone, krzyżujące się, rosnące do środka korony oraz nadmiernie ją zagęszczające. Celem jest lepsze doświetlenie wnętrza korony.

Celem jest przywrócenie drzewu dobrej kondycji i poprawa owocowania. Usunięcie starych gałęzi pobudza wzrost młodych, bardziej produktywnych pędów.

Cięcie odmładzające usuwa głównie stare i słabo owocujące części korony. Cięcie sanitarne polega przede wszystkim na wycinaniu pędów chorych, martwych i uszkodzonych.

Wapń wzmacnia ściany komórkowe i poprawia jędrność tkanek. Dzięki temu owoce są mniej podatne na uszkodzenia, rozpad i infekcje podczas przechowywania.

Wapń słabo przemieszcza się w roślinie, dlatego owoce mogą być niedostatecznie zaopatrzone mimo obecności wapnia w glebie. Oprysk dolistny pozwala dostarczyć go bezpośrednio do części nadziemnych.

Typowe objawy to gorzka plamistość podskórna, mięknięcie owoców, rozpad miąższu i gorsza trwałość przechowalnicza.

Nadmierne nawożenie azotem może pogorszyć trwałość owoców, ponieważ sprzyja bujnemu wzrostowi i delikatniejszym tkankom. W pytaniu o ograniczanie chorób przechowalniczych właściwym składnikiem jest wapń.

Opryski wapniem powinny być wykonywane w okresie wzrostu owoców, często kilkukrotnie. Regularność zabiegów zwiększa skuteczność zaopatrzenia owoców w wapń.

Nie. Odpowiednia temperatura i wilgotność ograniczają straty, ale nie poprawią składu mineralnego owoców. O trwałości przechowalniczej decyduje także prawidłowe nawożenie przed zbiorem.

Polega na naprzemiennym występowaniu lat bardzo obfitego i bardzo słabego owocowania. Drzewo po roku dużego plonu często słabiej zakłada pąki kwiatowe na kolejny sezon.

Duża liczba owoców silnie obciąża drzewo i zużywa zapasy pokarmowe. W efekcie roślina tworzy mniej pąków kwiatowych na następny rok.

Przerzedzanie zawiązków zmniejsza obciążenie drzewa owocami. Dzięki temu drzewo może lepiej tworzyć pąki kwiatowe na kolejny sezon.

Intensywne cięcie zmienia równowagę między wzrostem wegetatywnym a generatywnym. Może ograniczać liczbę pąków kwiatowych i pobudzać silny wzrost pędów.

Łagodne cięcie usuwa niewielką część pędów i pąków, dlatego zwykle nie zmienia istotnie obciążenia drzewa plonem. Nie wpływa wyraźnie na cykl przemiennego owocowania.

Stosuje się przerzedzanie kwiatów lub zawiązków, właściwe nawożenie, odpowiednie cięcie i regulację wzrostu drzewa. Celem jest uzyskanie bardziej wyrównanego plonowania w kolejnych latach.