Pytania pomocnicze - OGR.02

Przedplon to roślina uprawiana na danym polu przed rośliną główną. Jej dobór wpływa na stan gleby, zachwaszczenie oraz występowanie chorób i szkodników.

Rośliny z tej samej rodziny są porażane przez podobne choroby i szkodniki. Uprawa kapusty po kapustowatych zwiększa ryzyko ich nagromadzenia w glebie.

Korzystne są m.in. pszenica, owies, ziemniaki, gryka, cebula, marchew, ogórek, pomidor, por, seler, cykoria i bób.

Ponieważ zarówno por, jak i bób znajdują się w tabeli w grupie roślin o korzystnym wpływie jako przedplon dla kapusty.

Pomidor jest korzystny, ale kalarepa należy do warzyw kapustowatych, które są niekorzystnym przedplonem dla kapusty. W parze oba gatunki muszą być poprawne.

Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na rośliny z rodziny kapustowatych, takie jak brokuł, kalafior, kalarepa, rzodkiewka czy chrzan. W podanej tabeli są one wskazane jako niekorzystne.

Według tabeli bób jest korzystnym przedplonem dla kapusty, natomiast fasola została zaliczona do przedplonów niekorzystnych. Na egzaminie należy kierować się danymi z tabeli.

To nawozy pochodzenia zwierzęcego, np. obornik, gnojówka i gnojowica. Dostarczają roślinom składników pokarmowych i poprawiają właściwości gleby.

Najczęściej wskazywanym nawozem naturalnym stałym jest obornik. Zawiera odchody zwierząt gospodarskich oraz ściółkę.

W uprawach wieloletnich obornik stosuje się od 1 marca do 30 listopada. To termin wynikający z zasad Zwykłej Dobrej Praktyki Rolniczej.

Podczas topnienia śniegu składniki nawozu mogą spływać do rowów, rzek i zbiorników wodnych. Powoduje to straty nawozu i zanieczyszczenie środowiska.

Na glebie pokrytej wodą nawóz nie wnika prawidłowo w glebę i może zostać spłukany. Zwiększa to ryzyko zanieczyszczenia wód.

Celem jest racjonalne stosowanie nawozów, ograniczenie strat składników pokarmowych oraz ochrona gleby i wód przed zanieczyszczeniem.

Najczęściej ma listwę tnącą ścinającą rośliny nad powierzchnią gleby oraz taśmę transportującą delikatną zieloną masę. Nie wykopuje korzeni ani nie odcina pojedynczych dużych owoców.

Są to warzywa, których częścią użytkową są liście lub młode pędy, np. sałata, szpinak, rukola, roszponka, endywia, jarmuż i boćwina liściowa.

Ich liście łatwo się gniotą, łamią i szybko więdną. Uszkodzenia mechaniczne obniżają jakość handlową i trwałość przechowalniczą plonu.

Warzywa liściowe ścina się nad powierzchnią gleby, natomiast warzywa korzeniowe trzeba podciąć, wydobyć z gleby i oczyścić. Dlatego maszyny do ich zbioru mają inną budowę.

Taśma odbiera ścięte liście lub pędy z zespołu tnącego i przenosi je do skrzynek, przyczepy lub dalszego przenośnika. Ogranicza to konieczność ręcznego podnoszenia plonu.

Urządzenie na ilustracji ścina niską zieloną masę roślinną z powierzchni pola. Maszyny do kapusty głowiastej są przystosowane do odcinania i podawania ciężkich główek.

Sasanka ma kielichowate lub dzwonkowate kwiaty, zwykle fioletowe, z żółtym środkiem. Charakterystyczne są także owłosione pędy, pąki i pierzasto powcinane liście.

Sasanka kwitnie wczesną wiosną, najczęściej od marca do maja. Jest jedną z wcześniejszych bylin ozdobnych.

Najlepsze jest stanowisko słoneczne, ciepłe i suche. Gleba powinna być przepuszczalna, lekka, najlepiej o odczynie obojętnym lub zasadowym.

Ma niewielkie rozmiary, dobrze znosi suche i słoneczne stanowiska oraz wymaga przepuszczalnego podłoża. Te cechy odpowiadają warunkom typowym dla skalniaków.

Sasanka jest niską byliną o wczesnowiosennych, kielichowatych kwiatach i owłosionych pędach. Piwonia jest znacznie większa, ma masywne liście i duże, pełne lub półpełne kwiaty późną wiosną.

Sasanka ma pojedyncze kwiaty osadzone nisko nad ziemią, a ostróżka tworzy wysokie pędy kwiatostanowe z licznymi kwiatami. Ostróżka jest rośliną wyższą i ma zupełnie inny pokrój.

Cebule lilii mają wyraźne, mięsiste łuski i zwykle nie są okryte suchą, zwartą łuską zewnętrzną. Ich budowa jest bardziej luźna niż u cebul tulipanów.

Cebule tulipanów są zwarte i najczęściej mają suchą, brązową łuskę okrywającą. Cebule lilii są łuskowate, delikatniejsze i pozbawione typowej suchej okrywy.

Nie mają mocnej, suchej łuski ochronnej, która ogranicza utratę wody. Dlatego po wykopaniu powinny być przechowywane ostrożnie i niezbyt długo na sucho.

Kłącza kanny są wydłużone, grube i nieregularne, ponieważ są przekształconymi pędami podziemnymi. Cebule lilii są bardziej kuliste i złożone z mięsistych łusek.

Karpy dalii składają się z kilku bulwiastych korzeni połączonych przy szyjce korzeniowej. Cebula lilii jest pojedynczym, łuskowatym organem spichrzowym.

Cebule magazynują substancje zapasowe i umożliwiają roślinie przetrwanie okresu spoczynku. Służą też do rozmnażania wegetatywnego.

Należy unikać uszkadzania mięsistych łusek, ponieważ rany sprzyjają gniciu. Cebule powinny być zdrowe, jędrne i wolne od objawów chorób.

Są liczne, intensywnie wybarwione i długo utrzymują się na krzewie, często także zimą. Dzięki temu roślina pozostaje ozdobna poza okresem kwitnienia.

Owoce ognika mogą być czerwone, pomarańczowe lub żółte, zależnie od odmiany.

Najbardziej dekoracyjny jest od późnego lata przez jesień, a często również zimą, gdy na krzewie utrzymują się barwne owoce.

Stosuje się go jako krzew ozdobny, roślinę żywopłotową oraz do sadzenia przy murach, ogrodzeniach i ścianach.

Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, ciepłym i osłoniętym. W takich warunkach obficie kwitnie i owocuje.

Nie. Kwiaty są ozdobne, ale najważniejszym atutem dekoracyjnym ognika są barwne owoce.

W marcu gleba jest zwykle zbyt zimna, a ryzyko przymrozków wysokie. Może to spowodować gnicie lub uszkodzenie bulw.

Najczęściej sadzi się je od końca kwietnia do maja. W egzaminacyjnym ujęciu poprawną odpowiedzią jest maj.

Zwykle sadzi się je na głębokość około 8–12 cm. Większe bulwy i gleby lekkie pozwalają na nieco głębsze sadzenie.

Mieczyki najlepiej rosną w miejscu słonecznym, ciepłym i osłoniętym od wiatru. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna i niezbyt mokra.

W polskich warunkach zwykle nie pozostawia się ich w gruncie na zimę. Jesienią należy je wykopać, dosuszyć i przechować do wiosny.

Zbyt późne sadzenie, np. w lipcu, może opóźnić kwitnienie lub sprawić, że rośliny nie zdążą prawidłowo zakwitnąć przed końcem sezonu.

Kwaśny odczyn gleby oznacza pH poniżej 7, najczęściej w ogrodnictwie przyjmuje się wartości poniżej około 6,5. Dla wielu roślin kwasolubnych optymalne pH wynosi około 4,0-5,5.

Są to rośliny przystosowane do pobierania składników pokarmowych w kwaśnym środowisku. Na glebach zasadowych często słabną i wykazują objawy niedoborów.

Podłoże powinno być kwaśne, próchniczne, przepuszczalne i umiarkowanie wilgotne. Często stosuje się kwaśny torf, korę sosnową lub specjalne podłoża do roślin wrzosowatych.

Nie. Wapnowanie podnosi pH gleby, dlatego jest niekorzystne dla roślin wymagających kwaśnego podłoża, takich jak wrzośce i różaneczniki.

Często pojawia się chloroza, czyli żółknięcie liści przy zachowaniu zielonych nerwów. Wynika to głównie z utrudnionego pobierania żelaza.

Do roślin wrzosowatych należą m.in. wrzosy, wrzośce, różaneczniki, azalie, pierisy i kalmie. Większość z nich preferuje gleby kwaśne.

Są wąskie, wydłużone, często dwubarwne: ciemne u podstawy i jasne na końcu. Mają charakterystyczny szczecinkowaty wygląd.

Nasiona fasoli są duże, gładkie i nerkowate. Nasiona aksamitki są cienkie, podłużne i znacznie drobniejsze.

Nasiona nasturcji są duże, kuliste lub lekko pomarszczone. Aksamitka ma nasiona cienkie, igiełkowate i dwubarwne.

Na rozsadę wysiewa się ją zwykle w marcu lub kwietniu pod osłonami. Do gruntu można siać w maju, po ustąpieniu przymrozków.

Najczęściej rozmnaża się ją generatywnie, czyli z nasion. Produkcja rozsady pozwala uzyskać wcześniejsze kwitnienie.

Aksamitka jest ceniona nie tylko za kwiaty, ale też za działanie fitosanitarne. Może ograniczać rozwój niektórych nicieni glebowych.

Odkłady to wegetatywne rozmnażanie roślin, w którym nowa roślina powstaje z pędu rośliny matecznej po jego ukorzenieniu. Pęd pozostaje początkowo połączony z rośliną mateczną.

Charakterystyczne są pionowo rosnące pędy obsypane u nasady kopczykiem ziemi. Korzenie tworzą się na dolnych, przykrytych częściach pędów.

W odkładach pionowych pędy wyrastają z rośliny matecznej i są obsypywane ziemią przy podstawie. W odkładach powietrznych ukorzenienie następuje na pędzie nad ziemią, owiniętym wilgotnym podłożem.

Ponieważ nowa roślina powstaje z części rośliny matecznej, a nie z nasion. Dzięki temu zachowuje cechy odmianowe rośliny matecznej.

Metodę stosuje się m.in. w rozmnażaniu podkładek drzew owocowych oraz niektórych krzewów owocowych i ozdobnych. Jest ważna w produkcji szkółkarskiej.

Przy odkładach roślina tworzy własne korzenie na pędzie rośliny matecznej. Szczepienie polega na połączeniu zraza lub oczka z podkładką.

Okulizacja to szczepienie pojedynczym oczkiem, czyli pąkiem. W odkładach pionowych nie przenosi się oczka, lecz ukorzenia się całe młode pędy wyrastające z rośliny matecznej.