Pytania pomocnicze - OGR.02

Główną ozdobą są srebrzyste, błoniaste przegrody nasienne pozostające po dojrzeniu owoców.

Kwiaty miesiącznicy są dekoracyjne, ale w praktyce ogrodniczej roślina jest najbardziej ceniona za suche, perłowe przegrody nasienne.

Wykorzystuje się je głównie do suchych bukietów i kompozycji florystycznych.

Są cienkie, błoniaste, okrągławe lub owalne, spłaszczone i mają srebrzystoperłowy połysk.

Nie zawsze. Mimo nazwy często prowadzi się ją jako roślinę dwuletnią, ponieważ w pierwszym roku tworzy liście, a w drugim kwitnie i wydaje owoce.

Owocem jest cała łuszczyna z nasionami, natomiast przegroda nasienna to cienka błona pozostająca po usunięciu okryw owocu i nasion.

Narcyzy kwitną wiosną i mają jasne, często żółte kwiaty, dlatego kojarzą się z Wielkanocą oraz odradzaniem się przyrody.

Forsycja kwitnie bardzo wcześnie wiosną, jeszcze przed rozwojem liści. Jej żółte gałązki dobrze pasują do stroików i kompozycji wielkanocnych.

Nie należy wybierać roślin typowo zimowych i bożonarodzeniowych, takich jak poinsecja, świerk czy ostrokrzew.

Poinsecja, czyli wilczomlecz piękny, jest rośliną charakterystyczną dla dekoracji bożonarodzeniowych.

Należy dopasować rośliny do pory roku i terminu kwitnienia. Na Wielkanoc wybiera się głównie rośliny wiosenne, a na Boże Narodzenie rośliny zimowe lub zimozielone.

Są duże, podłużne, lekko spłaszczone, zwykle czarne, szare lub paskowane. Mają twardą łupinę i wyraźnie większy rozmiar niż nasiona wielu roślin ozdobnych.

Botanicznie są to niełupki, czyli suche owoce jednonasienne. W praktyce ogrodniczej powszechnie nazywa się je nasionami.

Nasiona słonecznika są duże i łatwe do uchwycenia palcami. Nasiona lobelii są bardzo drobne, pyłkowate i wymagają ostrożnego, płytkiego siewu.

Dalie w ogrodnictwie najczęściej rozmnaża się z karp, czyli podziemnych organów spichrzowych. Ich nasiona nie przypominają dużych, czarnych niełupek słonecznika.

Słonecznik wysiewa się zwykle wiosną, gdy gleba jest ogrzana i minie ryzyko silnych przymrozków. Wymaga stanowiska słonecznego.

Może być uprawiany jako roślina ozdobna, oleista, pastewna i miododajna. W ogrodach ceniony jest za duże, dekoracyjne kwiatostany.

To przestrzeń zielona o charakterze publicznym lub ogólnodostępnym, zwykle rozległa i niezabudowana. Służy wypoczynkowi, rekreacji oraz poprawie warunków środowiskowych.

Park jest dużą, ogólnodostępną przestrzenią zieloną przeznaczoną do wypoczynku i rekreacji. Ma charakter otwarty w przeciwieństwie do ogrodów prywatnych lub zamkniętych.

Ogrody działkowe składają się z wydzielonych działek użytkowanych przez konkretne osoby i zwykle mają ograniczony dostęp. Park jest przestrzenią publiczną dostępną dla szerokiej grupy użytkowników.

Patio to niewielki dziedziniec lub przestrzeń wewnętrzna związana z budynkiem. Ma charakter zamknięty lub półzamknięty, a nie otwarty krajobrazowo.

Parki pełnią funkcję rekreacyjną, estetyczną, przyrodniczą i klimatyczną. Poprawiają jakość powietrza, obniżają temperaturę i tworzą miejsca wypoczynku.

W parkach stosuje się drzewa, krzewy, trawniki, byliny, rośliny okrywowe i sezonowe rabaty kwiatowe. Dobór zależy od funkcji miejsca i warunków siedliskowych.

Rabata skalna powinna być zakładana na stanowisku słonecznym, ciepłym i dobrze zdrenowanym. Podłoże musi być przepuszczalne, aby woda nie zalegała przy korzeniach.

Są to niskie byliny tworzące zwarte kępy lub kobierce. Dobrze rosną w słońcu, na lekkich i przepuszczalnych glebach.

Funkia preferuje cień lub półcień oraz wilgotniejsze, próchniczne podłoże. W pełnym słońcu jej liście mogą ulegać przypaleniu.

Najlepsze są rośliny niskie, zwarte, poduszkowe lub płożące. Dzięki temu dobrze wypełniają przestrzenie między kamieniami i nie zasłaniają kompozycji.

Najlepsze jest podłoże lekkie, przepuszczalne, często z dodatkiem żwiru lub piasku. Zbyt ciężka i mokra gleba może powodować gnicie korzeni.

Wiele klasycznych bylin skalnych kwitnie wiosną lub na początku lata. Tworzą wtedy barwne kobierce, które są główną ozdobą skalniaka.

Należy zastosować proporcję. Jeśli 100 m² wymaga 40 roboczogodzin, to 25 m² wymaga cztery razy mniej, czyli 10 roboczogodzin.

Cena 10 zł dotyczy jednej roboczogodziny, a nie jednego metra kwadratowego. Najpierw trzeba obliczyć liczbę roboczogodzin dla 25 m².

Liczbę roboczogodzin dzieli się przez powierzchnię. W tym przykładzie 40 roboczogodzin ÷ 100 m² = 0,4 roboczogodziny na 1 m².

Liczbę roboczogodzin mnoży się przez stawkę za jedną roboczogodzinę. Dla 10 roboczogodzin i stawki 10 zł koszt wynosi 100 zł.

Proporcja pozwala przeliczyć zużycie pracy, materiałów lub kosztów na inną powierzchnię. Jest często stosowana przy obliczaniu nakładów na zakładanie i pielęgnację upraw.

Kultywator ma zęby robocze, które spulchniają glebę i wyciągają rozłogi na powierzchnię. Dzięki temu można je zebrać i usunąć.

Rozłogi to podziemne pędy, z których perz może tworzyć nowe rośliny. Są główną przyczyną szybkiego rozprzestrzeniania się tego chwastu.

Wał służy do ugniatania i wyrównywania gleby. Nie podrywa gleby ani nie wydobywa rozłogów na powierzchnię.

Pług odwraca skibę i może przykryć rozłogi, natomiast kultywator podrywa glebę i wyciąga rozłogi na powierzchnię. Dlatego kultywator lepiej nadaje się do ich usuwania.

Rozłogi należy zebrać i usunąć z pola lub ogrodu. Pozostawione na wilgotnej glebie mogą ponownie się ukorzenić.

Każdy fragment rozłogu może dać początek nowej roślinie. Nadmierne cięcie rozłogów może więc zwiększyć zachwaszczenie zamiast je ograniczyć.

Wał Campbella służy do głębszego ugniatania gleby i przyspieszania jej osiadania po orce lub głębokiej uprawie.

Zbyt pulchna gleba może powodować nierównomierne osiadanie roślin, przesychanie korzeni i utrudnione przyjmowanie się sadzonek.

Wał Campbella ugniata glebę głębiej i przyspiesza jej osiadanie, a wał gładki działa głównie powierzchniowo: wyrównuje i lekko zagęszcza rolę.

Wał strunowy stosuje się głównie do kruszenia brył, wyrównywania powierzchni gleby i przygotowania roli pod siew.

Wał Crosskill służy do intensywnego kruszenia brył i zagęszczania gleby, szczególnie na glebach cięższych i zwięzłych.

Najprostsze skojarzenie: osiadanie gleby po orce = wał Campbella.

Umożliwiają odpływ zimnego powietrza i nadmiaru wody. Zmniejszają ryzyko przymrozków, podmakania gleby oraz problemów z uprawą mechaniczną.

W dolinach i kotlinach gromadzi się zimne powietrze, przez co częściej występują przymrozki. Może tam też zalegać mgła i nadmiar wilgoci.

Strome zbocza utrudniają pracę maszyn, zbiór i pielęgnację drzew. Zwiększają także ryzyko erozji gleby i spływu wody opadowej.

Pasy gradowe to obszary, na których często występują opady gradu. Grad może uszkadzać owoce, liście, kwiaty i młode pędy, powodując duże straty plonu.

Zimne powietrze spływa w dół terenu i gromadzi się w obniżeniach. Dlatego sady w dolinach są bardziej narażone na przymrozki niż sady na łagodnych zboczach.

Powinno być lekko nachylone, dobrze nasłonecznione, przewiewne, z żyzną i przepuszczalną glebą. Ważny jest też brak zastoisk mrozowych i możliwość nawadniania.

Ponieważ nowe rośliny powstają z części rośliny matecznej, a nie z nasion. Dzięki temu zachowują cechy odmiany.

Rozmnażanie przez rozłogi pozwala zachować cechy odmianowe truskawki. Przy wysiewie nasion rośliny mogą różnić się od rośliny matecznej.

Młodą roślinę oddziela się po jej ukorzenieniu. Powinna mieć dobrze rozwinięte korzenie i kilka zdrowych liści.

Choroby i szkodniki mogą być przenoszone na młode sadzonki. Zdrowy materiał mateczny zwiększa szansę uzyskania silnych roślin.

Tak, ale jest to metoda laboratoryjna, stosowana głównie do produkcji zdrowego, elitarnego materiału roślinnego. Nie jest najpowszechniejszą metodą w zwykłej uprawie.

Truskawki nie rozmnaża się standardowo przez szczepienie, ponieważ łatwo tworzą własne sadzonki z rozłogów. Szczepienie stosuje się częściej u drzew i krzewów owocowych.