Pytania pomocnicze - OGR.02

1 hektar ma 10 000 m². Ta wartość jest podstawą do obliczania liczby roślin możliwych do posadzenia na danej powierzchni.

Należy pomnożyć odległość między drzewami w rzędzie przez odległość między rzędami. Dla rozstawy 4 m × 5 m jedno drzewo zajmuje 20 m².

Powierzchnię 1 ha, czyli 10 000 m², dzieli się przez powierzchnię przypadającą na jedno drzewo. Przy rozstawie 4 m × 5 m: 10 000 ÷ 20 = 500 drzew.

Liczbę potrzebnych drzewek należy pomnożyć przez cenę jednej sztuki. W tym przykładzie: 500 × 8,00 zł = 4000 zł.

Rozstawa decyduje o liczbie roślin na hektar, a więc wpływa na koszt zakupu materiału szkółkarskiego, zagęszczenie sadu i późniejszą pielęgnację.

Liczba drzew na hektar zmniejszy się, ponieważ każde drzewo będzie zajmowało większą powierzchnię.

Najłatwiej rozpoznać ją po wąskich, lancetowatych liściach z równoległym unerwieniem oraz po bezlistnym pędzie zakończonym krótkim kłosowatym kwiatostanem.

Babka lancetowata ma wąskie, całobrzegie liście z równoległymi nerwami. Mniszek lekarski ma liście głęboko wcinane i żółty koszyczek kwiatowy.

Konkuruje z roślinami uprawnymi o wodę, składniki pokarmowe i światło. Może też utrudniać pielęgnację trawników i rabat.

Kwiatostan jest krótki, kłosowaty, brunatnawy i osadzony na długim, cienkim, bezlistnym pędzie.

Rośnie często na trawnikach, pastwiskach, miedzach, poboczach, ugorach oraz w miejscach udeptywanych i mniej żyznych.

Równoległe, wyraźne nerwy biegnące wzdłuż liścia są jedną z najważniejszych cech diagnostycznych tego gatunku.

Groch dobrze kiełkuje w stosunkowo niskiej temperaturze i jest odporny na chłody wiosenne. Dlatego nadaje się do wczesnego siewu.

Fasola jest rośliną ciepłolubną i źle znosi przymrozki. Wysiewa się ją zwykle dopiero w maju, gdy gleba jest cieplejsza.

Nie. Ogórek wymaga ciepłej gleby i jest bardzo wrażliwy na chłód, dlatego wysiewa się go później, najczęściej w maju.

Wcześnie można siać m.in. groch, cebulę, marchew, pietruszkę, rzodkiewkę, szpinak i koper. Są to gatunki odporne na niższe temperatury.

Najważniejsze są wymagania cieplne gatunku, temperatura gleby, wilgotność podłoża oraz ryzyko wystąpienia przymrozków.

Sałata może być uprawiana wcześnie, ale ogórek jest rośliną ciepłolubną. Obecność ogórka eliminuje tę odpowiedź.

Warzywa wczesnego siewu znoszą chłód, np. groch, cebula, marchew i rzodkiewka. Warzywa ciepłolubne, np. fasola i ogórek, sieje się dopiero po ogrzaniu gleby.

Gleby lekkie szybciej nagrzewają się wiosną, co przyspiesza wzrost roślin, kwitnienie i dojrzewanie owoców. Są jednak bardziej narażone na przesychanie.

Najkorzystniejsze są stoki dobrze nasłonecznione, zwłaszcza południowe i południowo-zachodnie. Zapewniają wyższą temperaturę stanowiska i wcześniejszy rozwój roślin.

Stoki północne są chłodniejsze i słabiej nasłonecznione. Gleba nagrzewa się tam wolniej, więc wegetacja i dojrzewanie owoców są opóźnione.

Gleby ciężkie zwykle nie są najlepsze do przyspieszania zbioru, ponieważ wolniej się nagrzewają i mogą zatrzymywać nadmiar wody. Sprzyja to opóźnieniu wegetacji i chorobom korzeni.

Powinno być słoneczne, ciepłe, przewiewne, ale niezbyt wietrzne. Gleba powinna być żyzna, przepuszczalna, próchniczna i umiarkowanie wilgotna.

Stosuje się m.in. odmiany wczesne, okrywanie plantacji agrowłókniną lub folią perforowaną oraz uprawę na zagonach. Ważne jest też dobre odżywienie i nawodnienie roślin.

Polega na wysiewie nasion późną jesienią lub na początku zimy, aby przezimowały w glebie i skiełkowały dopiero wiosną. Stosuje się go dla gatunków odpornych na niską temperaturę.

Marchew dobrze znosi chłodne warunki w glebie, a jej nasiona mogą przetrwać zimę bez kiełkowania. Dzięki temu rośliny wschodzą wcześnie wiosną.

Są to warzywa ciepłolubne, które wymagają ogrzanej gleby. W zimnej, wilgotnej glebie ich nasiona mogą zgnić lub nie skiełkować.

Celem jest przyspieszenie wschodów i uzyskanie wcześniejszego plonu wiosną. Rośliny korzystają też z naturalnej wilgoci zgromadzonej w glebie.

Wykonuje się go późną jesienią lub na początku zimy, gdy gleba jest już chłodna. Ważne, aby nasiona nie skiełkowały przed nadejściem mrozów.

Gleba powinna być dobrze przygotowana, odchwaszczona, przepuszczalna i niezbyt podmokła. Nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia nasion.

Otoczkowanie polega na pokryciu nasion specjalną masą, która wyrównuje ich kształt, wielkość i masę. Ułatwia to dokładny wysiew, zwłaszcza siewnikiem precyzyjnym.

Siewnik precyzyjny najlepiej działa z nasionami o regularnym kształcie i podobnej wielkości. Otoczkowane nasiona są łatwiej pobierane pojedynczo i równomiernie rozmieszczane w rzędzie.

Otoczkowanie poprawia głównie właściwości techniczne nasion do siewu. Zaprawianie ma na celu ochronę nasion i siewek przed chorobami lub szkodnikami.

Stratyfikacja polega na działaniu chłodem i wilgocią, aby przerwać spoczynek nasion. Otoczkowanie nie służy do pobudzania kiełkowania, lecz do ułatwienia precyzyjnego wysiewu.

Siewniki precyzyjne umożliwiają wysiew nasion w równych odstępach i na odpowiedniej głębokości. Dzięki temu uzyskuje się wyrównaną obsadę roślin i ogranicza zużycie nasion.

Otoczkowaniu poddaje się głównie nasiona drobne, lekkie lub nieregularne, np. marchwi, sałaty, cebuli czy selera. Bez tego zabiegu ich równomierny wysiew jest trudniejszy.

Nie. Moczenie może przyspieszać kiełkowanie, ale nie wyrównuje kształtu ani wielkości nasion. Nie rozwiązuje więc problemu dokładnego pobierania nasion przez siewnik precyzyjny.

Polega na tworzeniu nowych roślin z części rośliny matecznej, np. korzeni, cebul, bulw lub kłączy. Nie wykorzystuje się do tego nasion.

Chrzan rozmnaża się głównie z fragmentów korzeni, czyli z sadzonek korzeniowych. Nowe rośliny wyrastają z części rośliny matecznej.

Czosnek rozmnaża się najczęściej przez sadzenie ząbków. Każdy ząbek może wytworzyć nową roślinę.

Rozmnażanie wegetatywne odbywa się z części rośliny, a generatywne z nasion. Rozmnażanie wegetatywne pozwala zachować cechy rośliny matecznej.

Kapusta, pomidor, bób, groch i seler są zwykle rozmnażane z nasion lub rozsady uzyskanej z nasion, czyli generatywnie.

Przykładami są ziemniak rozmnażany z bulw oraz rabarbar rozmnażany przez podział karp.

Pędzenie cykorii polega na uzyskiwaniu jadalnych główek liściowych z korzeni spichrzowych w kontrolowanych warunkach pomieszczenia.

Brak światła zapobiega zazielenieniu liści. Dzięki temu główki są jasne, delikatniejsze i mają lepszą jakość handlową.

Cykorię pędzi się najczęściej w temperaturze od 10°C do 20°C. Niższa temperatura spowalnia wzrost, a zbyt wysoka może pogarszać jakość i sprzyjać chorobom.

Do pędzenia wybiera się korzenie zdrowe, dobrze wyrośnięte, nieuszkodzone mechanicznie i prawidłowo przechowane.

Liście mogą się zazielenić, co obniża wartość handlową główek. Cykoria może być też bardziej gorzka.

Należy kontrolować temperaturę, wilgotność podłoża, zdrowotność korzeni oraz całkowite zaciemnienie miejsca pędzenia.

Kapusta ma duże wymagania pokarmowe i dobrze wykorzystuje składniki uwalniane z obornika, zwłaszcza azot. Należy do warzyw dobrze reagujących na świeże nawożenie organiczne.

W pierwszym roku po oborniku uprawia się głównie warzywa o dużych wymaganiach pokarmowych, np. kapustę, kalafior, brokuł, ogórek, dynię, seler czy por.

Marchew i pietruszka mogą tworzyć rozwidlone, zniekształcone korzenie oraz gorzej się przechowywać. Dlatego zwykle uprawia się je w drugim lub trzecim roku po oborniku.

Nie. Groch ma mniejsze wymagania nawozowe i jako roślina bobowata współżyje z bakteriami brodawkowymi wiążącymi azot z powietrza. Zbyt żyzne stanowisko może sprzyjać nadmiernemu wzrostowi części zielonych.

Jest to sposób planowania zmianowania według wymagań pokarmowych roślin. W pierwszym roku uprawia się warzywa najbardziej wymagające, a w kolejnych latach te o średnich i małych potrzebach nawozowych.

Obornik dostarcza składników pokarmowych i materii organicznej. Poprawia strukturę gleby, pojemność wodną oraz aktywność biologiczną podłoża.

Por i cebula należą do warzyw cebulowych, więc mają podobne choroby, szkodniki i wymagania pokarmowe. Uprawa cebuli po porze zwiększa ryzyko porażenia roślin i pogorszenia plonu.

Do warzyw cebulowych należą m.in. cebula, por, czosnek, szczypiorek i siedmiolatka. W zmianowaniu nie powinny one następować bezpośrednio po sobie.

Przedplon to roślina uprawiana na danym polu przed rośliną następną. W tym pytaniu przedplonem dla cebuli byłaby roślina uprawiana wcześniej.

Dobre przedplony dla cebuli to m.in. pomidor, sałata, bób, groch, ogórek lub kapusta. Ważne, aby nie były to inne warzywa cebulowe.

Zmianowanie ogranicza rozwój chorób, szkodników i chwastów oraz zapobiega jednostronnemu wyczerpywaniu gleby ze składników pokarmowych.

Cebulę najlepiej uprawiać na tym samym polu dopiero po kilku latach przerwy, zwykle po 3–4 latach. Ogranicza to ryzyko nagromadzenia patogenów w glebie.