Pytania pomocnicze - OGR.02

Dla sadu w pierwszym roku uprawy wybiera się wiersz dotyczący „pierwszych 2 lat”. Nie należy korzystać z dawek dla następnych lat, bo dotyczą starszego sadu.

Wartość 2,8% mieści się w przedziale 2,6–3,5%. Z tej kolumny należy odczytać dawkę azotu.

Należy pomnożyć 10 g przez 800 m², co daje 8000 g azotu. Po przeliczeniu na kilogramy jest to 8 kg.

Ponieważ dla pierwszych 2 lat tabela podaje dawki w g/m² powierzchni nawożonej. Jednostka kg/ha dotyczy dopiero dawek dla następnych lat.

Im więcej materii organicznej w glebie, tym zwykle mniejsza potrzeba dodatkowego nawożenia azotem. Materia organiczna jest źródłem składników pokarmowych uwalnianych stopniowo.

Dawka N oznacza ilość czystego składnika pokarmowego, czyli azotu. Jeśli stosuje się konkretny nawóz, trzeba dodatkowo przeliczyć jego masę według procentowej zawartości azotu.

Zraz to fragment pędu odmiany szlachetnej, który łączy się z podkładką. To on decyduje o cechach części nadziemnej przyszłej rośliny, np. odmianie owoców.

Podkładka to roślina lub jej część z systemem korzeniowym, na której szczepi się zraz. Wpływa m.in. na siłę wzrostu, odporność i przystosowanie rośliny do gleby.

Najważniejszą cechą jest zraz przycięty u dołu w kształcie klina oraz dopasowane nacięcie w podkładce. Po połączeniu miejsce szczepienia jest zwykle obwiązane.

Miazga wytwarza tkankę przyranną, która umożliwia zrośnięcie się obu części. Bez dobrego kontaktu miazgi szczepienie może się nie przyjąć.

W szczepieniu w klin zraz jest przycięty klinowato i wsuwany w nacięcie podkładki. W szczepieniu za korę zraz umieszcza się pod odchyloną korą podkładki.

Obwiązanie stabilizuje połączenie zraza i podkładki oraz ogranicza wysychanie miejsca szczepienia. Dzięki temu zwiększa się szansa na prawidłowe zrośnięcie.

Po brunatnej zgniliźnie owocu oraz jasnych, kremowych skupieniach zarodników grzyba. Bardzo charakterystyczny jest ich układ w koncentryczne pierścienie.

Do drzew ziarnkowych należą przede wszystkim jabłoń i grusza. Ich owocem jest owoc rzekomy z gniazdem nasiennym zawierającym pestki.

Brunatna zgnilizna powoduje gnicie owoców i jasne skupienia zarodników. Parch gruszy daje zwykle ciemne, oliwkowe lub brunatne, korkowate plamy na liściach i owocach.

Uszkodzona skórka ułatwia wnikanie zarodników grzyba do owocu. Takie uszkodzenia mogą powstawać po gradzie, żerowaniu owadów lub podczas nieostrożnego zbioru.

Mumie owocowe to zaschnięte, porażone owoce pozostające na drzewie lub pod nim. Są źródłem zarodników grzyba w kolejnym sezonie, dlatego trzeba je usuwać.

Chorobie sprzyja wilgotna pogoda, opady oraz słabe przewietrzanie koron drzew. W takich warunkach zarodniki łatwiej kiełkują i infekują owoce.

Należy usuwać porażone owoce, prześwietlać korony, ograniczać szkodniki uszkadzające owoce i ostrożnie prowadzić zbiór. W razie potrzeby stosuje się fungicydy zgodnie z programem ochrony.

Widoczny jest otwór wejściowy, korytarz w miąższu, brunatne odchody larwy i często uszkodzenie gniazda nasiennego. Owoce mogą przedwcześnie opadać.

Larwy żerują wewnątrz owoców, przez co jabłka tracą wartość handlową i gorzej się przechowują. Uszkodzone owoce często gniją lub opadają.

Owocówka uszkadza głównie owoce, drążąc korytarze w miąższu. Namiotnik jabłoniowy żeruje przede wszystkim na liściach i tworzy charakterystyczne oprzędy, czyli „namioty”.

Służą do monitorowania lotu motyli i wyznaczania terminu zwalczania. Pomagają ustalić, kiedy pojawiają się dorosłe osobniki i kiedy mogą być składane jaja.

Najskuteczniejszy jest wtedy, gdy larwy są młode i jeszcze nie wgryzły się do wnętrza owocu. Po wejściu larwy do jabłka skuteczność zabiegów znacznie spada.

Należy usuwać i niszczyć opadłe, robaczywe owoce oraz ograniczać miejsca zimowania szkodnika. Takie działania zmniejszają liczebność kolejnego pokolenia.

Przędziorki są roztoczami, czyli szkodnikami zwierzęcymi. Fungicydy działają na choroby grzybowe, dlatego nie są właściwym środkiem do ich zwalczania.

Typowe objawy to drobne jasne plamki na liściach, żółknięcie, zasychanie liści oraz delikatna pajęczynka. Przy silnym porażeniu roślina słabnie i gorzej plonuje.

Akarycydy są przeznaczone głównie do zwalczania roztoczy, np. przędziorków. Insektycydy zwalczają owady, np. mszyce, wciornastki czy stonkę.

Przędziorki szybko się rozmnażają i mogą uodparniać się na substancje czynne. Zmienianie preparatów o różnych mechanizmach działania ogranicza ryzyko powstania odporności.

Regularna kontrola liści pozwala wykryć szkodniki we wczesnym stadium. Dzięki temu zabieg można wykonać wtedy, gdy jest potrzebny i najbardziej skuteczny.

W ochronie biologicznej wykorzystuje się organizmy pożyteczne, np. dobroczynka szklarniowego, który żywi się przędziorkami. To metoda szczególnie przydatna w uprawach pod osłonami.

Defoliacja to usuwanie liści z roślin, najczęściej przed wykopaniem i przygotowaniem drzewek do sprzedaży, transportu lub przechowywania.

Służą do wywołania opadania liści z drzew lub krzewów, szczególnie w produkcji szkółkarskiej.

Drzewka bez liści mniej transpirują, łatwiej je transportować i przechowywać oraz są wygodniejsze do sortowania i pakowania.

Nie. Choroby roślin zwalcza się głównie fungicydami, natomiast defolianty powodują opadanie liści.

Nie. Szkodniki zwalcza się insektycydami lub metodami biologicznymi, a nie środkami defoliacyjnymi.

Defoliant powoduje opadanie liści, a fungicyd służy do zwalczania chorób grzybowych, np. mączniaka.

Typowe są brunatne, zasychające pąki kwiatowe jabłoni, które nie otwierają się. Często przypominają zaschnięte „kapelusiki” i mogą mieć otwór po wyjściu chrząszcza.

Największe szkody powoduje larwa rozwijająca się wewnątrz pąka kwiatowego. Wyjada ona jego wnętrze, przez co pąk zamiera i nie tworzy kwiatu ani owocu.

Uszkadza pąki kwiatowe przed kwitnieniem, więc ogranicza liczbę kwiatów zdolnych do zawiązania owoców. Przy dużym nasileniu może znacznie zmniejszyć plon.

Kwieciak jabłkowiec uszkadza pąki kwiatowe wiosną, powodując ich zasychanie. Owocówka jabłkóweczka uszkadza owoce, a jej larwy drążą korytarze w miąższu.

Lustrację prowadzi się wczesną wiosną, od ruszenia wegetacji i nabrzmiewania pąków. Wtedy dorosłe chrząszcze wychodzą z zimowisk i rozpoczynają żerowanie.

Próg zagrożenia określa, czy liczebność szkodnika uzasadnia wykonanie zabiegu ochronnego. Dzięki temu unika się niepotrzebnego stosowania insektycydów.

Najważniejsze są wąskie liście zebrane w okółki, wiotkie czterokanciaste łodygi oraz haczykowate włoski, dzięki którym roślina przyczepia się do innych roślin i przedmiotów.

Silnie konkuruje z roślinami uprawnymi o wodę, światło i składniki pokarmowe. Dodatkowo oplata rośliny, utrudniając pielęgnację i zbiór.

Najlepiej rozwija się na glebach żyznych, wilgotnych i zasobnych w azot. Spotyka się ją w warzywnikach, sadach, zbożach oraz na nieużytkach.

Mniszek lekarski tworzy rozetę liści przy ziemi i żółte koszyczki kwiatowe. Przytulia czepna ma wiotkie, czepne pędy, liście w okółkach i drobne białe kwiaty.

Należy usuwać młode rośliny mechanicznie, nie dopuszczać do wydania nasion, stosować zmianowanie oraz ściółkowanie gleby w uprawach ogrodniczych.

Owoce są pokryte haczykowatymi szczecinkami, które przyczepiają się do zwierząt, ubrań i maszyn. Dzięki temu nasiona mogą być przenoszone na duże odległości.

Odczyn gleby pH określa, czy gleba jest kwaśna, obojętna czy zasadowa. Ma duży wpływ na dostępność składników pokarmowych dla roślin.

Najbardziej zbliżony do zasadowego jest zakres pH 6,7–7,2, ponieważ ma najwyższe wartości pH spośród podanych.

Por i seler znajdują się w grupie warzyw wymagających pH 6,7–7,2, czyli odczynu najbardziej zbliżonego do zasadowego.

Pomidory i ziemniaki według tabeli wymagają pH 5,5–6,1, czyli gleby bardziej kwaśnej niż warzywa z grupy pH 6,7–7,2.

pH gleby podnosi się przez wapnowanie, czyli zastosowanie nawozów wapniowych. Zabieg wykonuje się na podstawie analizy gleby.

Dobrze dobrane pH ułatwia pobieranie składników pokarmowych, poprawia wzrost roślin i ogranicza ryzyko słabego plonowania.

Warzywa o dużych wymaganiach pokarmowych dobrze wykorzystują składniki uwalniane z obornika. Należą do nich m.in. kapustne i dyniowate, np. kalafior oraz ogórek.

Najlepiej reagują warzywa kapustne, dyniowate oraz część psiankowatych. Są to rośliny intensywnie rosnące i potrzebujące dużej ilości składników pokarmowych.

Warzywa korzeniowe mogą po świeżym oborniku tworzyć zniekształcone, rozwidlone korzenie. Często uprawia się je dopiero w drugim lub trzecim roku po oborniku.

Rośliny strączkowe zwykle nie wymagają stanowiska bezpośrednio po oborniku. Dzięki współżyciu z bakteriami brodawkowymi potrafią korzystać z azotu atmosferycznego.

Obornik dostarcza składników pokarmowych i poprawia zawartość próchnicy. Polepsza też strukturę gleby, jej pojemność wodną i aktywność biologiczną.

Najczęściej obornik stosuje się jesienią i miesza z glebą. Pozwala to na częściowy rozkład nawozu przed sadzeniem lub siewem warzyw w kolejnym sezonie.