Pytania pomocnicze - OGR.02

Wartość pH 5,1 mieści się w przedziale 4,5–5,5. Z tego wiersza należy odczytywać dawkę nawozu wapniowego.

Gleby lekkie, średnie i ciężkie różnią się pojemnością sorpcyjną i zdolnością buforowania pH. Gleby cięższe zwykle wymagają większych dawek wapna niż lekkie.

Oznacza, że dawkę podano jako ilość czystego składnika wapnującego wyrażonego w tlenku wapnia. Rzeczywista masa nawozu może być inna i zależy od zawartości CaO w danym nawozie.

Najpierw wybiera się przedział pH 4,5–5,5, a następnie kolumnę „gleby średnie”. Na ich przecięciu znajduje się dawka 1,5 t/ha.

Wapnowanie zmniejsza zakwaszenie gleby, poprawia dostępność składników pokarmowych i korzystnie wpływa na strukturę gleby. Dzięki temu rośliny mają lepsze warunki wzrostu.

Nie. Zbyt duża dawka może nadmiernie podnieść pH i ograniczyć dostępność niektórych mikroelementów, np. żelaza, manganu czy boru.

Moluskocydy służą do zwalczania ślimaków i innych mięczaków uszkadzających rośliny uprawne.

Moluskocydy zwalczają ślimaki, natomiast herbicydy są przeznaczone do zwalczania chwastów.

Fungicydy stosuje się przeciwko chorobom grzybowym roślin, a ślimaki są szkodnikami zwierzęcymi, nie patogenami grzybowymi.

Ślimaki wygryzają liście, niszczą młode siewki, uszkadzają owoce oraz części podziemne roślin.

Ślimaki szczególnie dobrze rozwijają się w warunkach dużej wilgotności, przy gęstej roślinności i zachwaszczeniu.

Akarycydy są środkami przeznaczonymi do zwalczania roztoczy, na przykład przędziorków, a nie ślimaków.

1 tona to 1000 kg, więc 20 t jabłek to 20 000 kg. Dopiero tę ilość mnoży się przez cenę za 1 kg.

Przychód oblicza się, mnożąc ilość sprzedanego produktu przez cenę jednostkową. W tym przypadku: 20 000 kg × 1,50 zł = 30 000 zł.

Przychód to wartość sprzedaży przed odjęciem kosztów. Dochód to przychód pomniejszony o koszty produkcji.

Najpierw oblicza się przychód: 20 000 kg × 1,50 zł = 30 000 zł. Następnie odejmuje się koszty: 30 000 zł − 23 000 zł = 7 000 zł.

Pytanie dotyczy kwoty uzyskanej po uwzględnieniu kosztów, czyli dochodu. Same wpływy ze sprzedaży wyniosłyby 30 000 zł, ale po odjęciu kosztów pozostaje 7 000 zł.

Cenę progową oblicza się, dzieląc koszty przez ilość produktu: 23 000 zł ÷ 20 000 kg = 1,15 zł/kg. Przy tej cenie sadownik nie miałby ani zysku, ani straty.

Najbardziej charakterystyczne są jego owoce: drobne, trójkątne lub sercowate łuszczynki osadzone na cienkich szypułkach.

Szybko rośnie, wcześnie kwitnie i wytwarza dużo nasion. Konkuruje z roślinami uprawnymi o wodę, światło i składniki pokarmowe.

Tasznik ma drobne białe kwiaty i sercowate łuszczynki, a mniszek lekarski ma żółte koszyczki kwiatowe i liście w przyziemnej rozecie.

Przytulia czepna ma wiotkie, czepiające się pędy i liście ułożone w okółkach. Tasznik ma wzniesiony pęd i charakterystyczne sercowate owoce.

Skuteczne są płytkie uprawki niszczące siewki, odchwaszczanie międzyrzędzi, ściółkowanie oraz niedopuszczanie do wydania nasion.

Rośnie w uprawach warzywnych, sadach, ogrodach, na nieużytkach, przy drogach i na glebach ruderalnych.

Najbardziej charakterystyczne są brunatniejące, gnijące owoce oraz zaschnięte, zmumifikowane owoce pozostające na gałęziach. Choroba może też powodować zasychanie kwiatów i pędów.

Występuje głównie na wiśniach, czereśniach, śliwach, brzoskwiniach, morelach i nektarynach. Są to drzewa owocowe z grupy pestkowych.

Zmumifikowane owoce są źródłem zarodników grzyba i mogą zakażać rośliny w kolejnym sezonie. Ich usuwanie ogranicza presję choroby w sadzie.

Chorobie sprzyja wilgotna, deszczowa pogoda, szczególnie w czasie kwitnienia i dojrzewania owoców. Wilgoć ułatwia kiełkowanie zarodników i infekcję.

Brunatna zgnilizna poraża przede wszystkim kwiaty, pędy i owoce, powodując ich gnicie lub zasychanie. Drobna plamistość objawia się głównie małymi plamami na liściach i ich przedwczesnym opadaniem.

Należy usuwać porażone owoce i pędy, prześwietlać korony, ograniczać uszkodzenia owoców oraz w razie potrzeby stosować odpowiednie fungicydy zgodnie z zaleceniami.

Uszkodzona skórka ułatwia wnikanie patogenu do owocu. Takie uszkodzenia mogą powstawać przez grad, pękanie owoców lub żerowanie szkodników.

Zaprawianie polega na pokryciu nasion preparatem ochronnym. Celem jest zabezpieczenie nasion i młodych siewek przed chorobami lub szkodnikami.

Najczęściej chroni przed patogenami glebowymi i przenoszonymi przez nasiona, zwłaszcza grzybami powodującymi zgorzel siewek.

Moczenie ma głównie przyspieszyć pęcznienie i kiełkowanie nasion. Zaprawianie służy ochronie zdrowotnej materiału siewnego.

Stratyfikacja przełamuje spoczynek nasion przez działanie niskiej temperatury i wilgoci. Zaprawianie zabezpiecza nasiona przed patogenami.

Stosuje się głównie zaprawy fungicydowe, insektycydowe lub kombinowane. Dobór preparatu zależy od gatunku rośliny i zagrożeń.

Chore lub zakażone nasiona mogą powodować słabe wschody i zamieranie siewek. Zdrowy materiał siewny zwiększa wyrównanie i jakość rozsady.

Sadzonki korzeniowe to fragmenty korzeni wykorzystywane do rozmnażania wegetatywnego roślin. Z takiego odcinka wyrasta nowa roślina.

Chrzan łatwo odtwarza nowe rośliny z fragmentów korzeni. Taki sposób pozwala uzyskać wyrównany materiał zachowujący cechy rośliny matecznej.

Pobiera się odcinki korzeni bocznych, zwykle kilkunastocentymetrowe. Ważne jest rozróżnienie części górnej i dolnej, aby posadzić sadzonkę we właściwym kierunku.

Chrzan rozmnaża się przez sadzonki korzeniowe, czyli fragmenty korzeni. Ziemniak rozmnaża się przez bulwy, które są przekształconymi pędami podziemnymi.

Czosnek rozmnaża się wegetatywnie głównie z ząbków cebuli. Nie stosuje się u niego sadzonek korzeniowych.

Rabarbar rozmnaża się najczęściej przez podział karp. Każda część powinna mieć pąki i fragment systemu korzeniowego.

Najprostsze skojarzenie to: chrzan ma użytkowy korzeń i rozmnaża się z fragmentów korzeni. Dlatego odpowiedź to chrzan.

pH określa, czy gleba jest kwaśna, obojętna czy zasadowa. Wartość pH 7 oznacza odczyn obojętny, poniżej 7 kwaśny, a powyżej 7 zasadowy.

Najbardziej zbliżony do zasadowego jest najwyższy podany zakres, czyli pH 6,7–7,2. Obejmuje on wartości bliskie obojętnemu i lekko zasadowemu odczynowi.

Marchew i pietruszka są warzywami korzeniowymi i w tabeli znajdują się w grupie roślin wymagających pH 6,7–7,2. Jest to zakres najbardziej zbliżony do odczynu zasadowego.

Ogórek i pomidor nie są warzywami korzeniowymi. Dodatkowo pomidor w tabeli znajduje się przy niższym pH 5,5–6,1.

Do warzyw korzeniowych należą m.in. marchew, pietruszka korzeniowa, burak ćwikłowy, seler korzeniowy, rzodkiewka, rzepa, pasternak i chrzan.

Odczyn gleby wpływa na dostępność składników pokarmowych dla roślin. Nieodpowiednie pH może ograniczać wzrost, obniżać plon i zwiększać podatność roślin na zaburzenia fizjologiczne.

pH gleby podnosi się przez wapnowanie, czyli zastosowanie nawozów wapniowych. Zabieg wykonuje się na podstawie analizy gleby i potrzeb danej uprawy.

Multiplaty służą do wysiewu nasion i produkcji rozsady w oddzielnych komórkach. Ułatwiają równomierny wzrost roślin i późniejsze przesadzanie.

Charakterystyczne są liczne, regularnie rozmieszczone komórki w jednej plastikowej tacy. Każda komórka wypełniona jest podłożem i zwykle przeznaczona dla jednej rośliny.

Siew w multiplatach ogranicza uszkodzenia systemu korzeniowego podczas przesadzania, oszczędza miejsce i ułatwia pielęgnację rozsady. Pozwala też uzyskać wyrównany materiał roślinny.

W multiplatach nasiona wysiewa się do pojedynczych komórek z podłożem, najczęściej do produkcji rozsady. Taśma nasienna służy zwykle do siewu w gruncie, gdzie nasiona są rozmieszczone w określonych odstępach na biodegradowalnej taśmie.

Zbyt suche podłoże utrudnia kiełkowanie nasion, a zbyt mokre sprzyja chorobom siewek i gniciu korzeni. Wilgotność powinna być równomierna, ale bez zalewania komórek.

Najczęściej stosuje się lekkie, przepuszczalne i wolne od patogenów podłoże torfowe lub specjalne podłoże do siewu. Powinno dobrze utrzymywać wilgoć i zapewniać dostęp powietrza do korzeni.

Ma elementy pracujące w glebie, np. lemiesze, zęby lub pręty, które podcinają i wydobywają korzenie. Często widoczne są też części odsiewające ziemię.

Do warzyw korzeniowych należą m.in. marchew, pietruszka korzeniowa, burak ćwikłowy, seler korzeniowy, pasternak, rzodkiew i rzodkiewka.

Część użytkowa tych roślin znajduje się w glebie, dlatego trzeba ją podciąć, poluzować i wydobyć bez nadmiernego uszkadzania korzeni.

Warzywa korzeniowe wydobywa się z gleby, a kapustne najczęściej ścina się nad powierzchnią ziemi, np. główki kapusty lub róże kalafiora.

Najlepsza jest gleba niezbyt zwięzła, bez dużej ilości kamieni i brył. Ułatwia to podcinanie, odsiewanie ziemi i ogranicza uszkodzenia plonu.

Mogą wystąpić złamania, obtarcia, przecięcia i pęknięcia korzeni. Takie uszkodzenia pogarszają jakość handlową i trwałość przechowalniczą.