Pytania pomocnicze - TKO.05

Głowica kablowa znajduje się na końcu kabla i służy do jego przyłączenia do urządzenia. Mufa kablowa znajduje się pomiędzy dwoma odcinkami kabla i służy do ich połączenia.

Zapewnia bezpieczne zakończenie kabla, izolację jego końca oraz możliwość podłączenia żył do aparatury lub szyn.

Na końcu kabla występuje ryzyko uszkodzenia izolacji, zawilgocenia i przeskoku elektrycznego. Osprzęt kablowy zapewnia izolację, szczelność i trwałe połączenie elektryczne.

Występują m.in. w podstacjach trakcyjnych, kabinach sekcyjnych, przy kablach zasilaczy oraz w miejscach podłączenia kabli do rozdzielnic lub szyn.

Głowica kablowa jest zakończeniem kabla i elementem osprzętu kablowego. Odłącznik kabla zasilacza jest aparatem łączeniowym służącym do widocznego odłączenia obwodu.

Charakterystyczne są wyprowadzone żyły kabla, końcówki przyłączeniowe, elementy izolacyjne oraz forma zakończenia kabla zamiast połączenia dwóch kabli.

Celem jest zapewnienie, że miejsce pracy jest bezpieczne, właściwie oznakowane i formalnie gotowe do rozpoczęcia robót.

Przygotowanie obszaru dotyczy miejsca pracy i jego zabezpieczenia. Instruktaż dotyczy ludzi, czyli omówienia zagrożeń, zasad pracy i podziału zadań.

Oznakowanie informuje o prowadzonych pracach, zagrożeniach i ograniczeniach dostępu. Zmniejsza ryzyko wejścia osób nieuprawnionych w strefę niebezpieczną.

Jest to formalne zezwolenie na rozpoczęcie pracy po spełnieniu wymaganych warunków bezpieczeństwa i organizacji stanowiska.

Zgoda jest potrzebna, gdy praca wymaga przełączeń, wyłączeń lub zmian układu zasilania. W sieci trakcyjnej takie działania muszą być koordynowane, np. z dyspozytorem zasilania.

Najczęściej robi to osoba kierująca zespołem lub odpowiedzialna za organizację pracy. Jest to element przygotowania pracowników, a nie samego przekazania obszaru roboczego.

Przełożenie określa zależność między siłą działającą od obciążnika a siłą naciągu przewodu. Dzięki układowi lin i krążków można uzyskać odpowiedni naciąg przy określonej masie obciążników.

Dla sieci półskompensowanej typowo przyjmuje się przełożenie 1 : 2. Taką odpowiedź należało wskazać w analizowanym pytaniu.

W sieci półskompensowanej kompensowany jest zasadniczo drut jezdny. W sieci skompensowanej kompensacji podlegają zarówno drut jezdny, jak i lina nośna.

Urządzenia naprężające utrzymują właściwy naciąg przewodów mimo zmian temperatury. Zapobiega to nadmiernemu zwisowi lub zbyt dużemu naprężeniu przewodów.

W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać skojarzenie: 1 : 2 oznacza sieć półskompensowaną, a 1 : 4 oznacza sieć skompensowaną.

Drut jezdny bezpośrednio współpracuje z odbierakiem prądu pojazdu trakcyjnego. Musi być odpowiednio naprężony i prowadzony, aby zapewnić pewny odbiór prądu.

Lina nośna podtrzymuje układ zawieszenia sieci jezdnej i przez wieszaki utrzymuje drut jezdny we właściwym położeniu. W sieci skompensowanej również ona jest objęta kompensacją naprężenia.

Służy do bezpiecznego wykonywania czynności manewrowych i pomocniczych przy urządzeniach elektroenergetycznych, z zachowaniem izolacji między pracownikiem a elementami pod napięciem lub mogącymi znaleźć się pod napięciem.

Taki osprzęt ma zwykle końcówkę, gniazdo lub zaczep pasujący do głowicy drążka. Elementy te nie są samodzielnymi narzędziami ręcznymi, lecz wymiennymi końcówkami montowanymi na drążku.

Drążek izolacyjny zapewnia większy dystans od urządzenia i współpracuje z wymiennymi końcówkami. Kleszcze izolacyjne służą do chwytania elementów bezpośrednio narzędziem i mają inną konstrukcję roboczą.

Uszkodzenia mechaniczne, zabrudzenia lub wilgoć mogą obniżyć właściwości izolacyjne drążka. Przed pracą należy sprawdzić powierzchnię izolacyjną, oznaczenia oraz aktualność wymaganych badań.

Właściwa końcówka umożliwia bezpieczne i pewne wykonanie konkretnej czynności, np. założenie osłony, manipulację zaczepem lub obsługę elementu urządzenia. Nieprawidłowy dobór może spowodować zsunięcie narzędzia lub niebezpieczne zbliżenie do części czynnych.

Klucz nasadowy izolowany służy do odkręcania i dokręcania połączeń śrubowych. Elementy współpracujące z uniwersalnym drążkiem izolacyjnym mają konstrukcję przystosowaną do mocowania na drążku, a nie do napędu nasadką.

Ponieważ mierzy gęstość elektrolitu, która zależy od stężenia kwasu siarkowego. W akumulatorze naładowanym gęstość elektrolitu jest większa niż w rozładowanym.

Areometr mierzy gęstość cieczy. W przypadku akumulatorów kwasowych mierzy gęstość elektrolitu.

Omomierz służy do pomiaru rezystancji, a nie gęstości elektrolitu ani stopnia naładowania akumulatora. Użycie omomierza w niewłaściwy sposób może być niebezpieczne dla miernika i badanego obwodu.

Amperomierz mierzy natężenie prądu elektrycznego. Nie określa bezpośrednio poziomu naładowania akumulatora kwasowego.

Watomierz mierzy moc elektryczną odbiornika lub obwodu. Nie jest przyrządem do kontroli gęstości elektrolitu w akumulatorze.

Może świadczyć o rozładowaniu akumulatora. Jeżeli niska gęstość występuje tylko w jednej celi, może to wskazywać na jej uszkodzenie.

Oznacza maksymalny dopuszczalny odstęp między kolejnymi przeglądami. Przegląd można wykonać wcześniej, ale nie później niż po wskazanym czasie.

Dla torów szlakowych na trasie o prędkości jazdy 160 km/h przeglądy regularne wykonuje się nie rzadziej niż co 12 miesięcy.

Im większa prędkość, tym większe znaczenie ma stabilna geometria sieci jezdnej i prawidłowa współpraca z pantografem. Usterki przy dużych prędkościach mogą szybciej prowadzić do poważnych zakłóceń.

Sprawdza się m.in. stan drutu jezdnego, liny nośnej, osprzętu, izolatorów, połączeń elektrycznych, konstrukcji wsporczych oraz prawidłowość zawieszenia sieci.

Przegląd regularny jest zaplanowaną czynnością utrzymaniową wykonywaną według harmonogramu. Bieżąca obserwacja ma charakter doraźny i służy szybkiemu wykrywaniu widocznych nieprawidłowości.

Iet-2 określa zasady utrzymania sieci trakcyjnej, w tym terminy przeglądów i wymagania techniczne. Znajomość tych zasad pozwala prawidłowo planować i wykonywać prace eksploatacyjne.

To boczne przesunięcie przewodu jezdnego względem osi toru lub ślizgacza pantografu. Dzięki niemu przewód nie pracuje cały czas w jednym punkcie pantografu.

Stosuje się boczne odchylenia, aby równomiernie zużywać nakładki ślizgowe pantografu. Zmniejsza to ryzyko miejscowego wytarcia ślizgacza.

Służy do sprawdzania położenia przewodu jezdnego na ślizgaczu, czyli do oceny odsuwu przewodu jezdnego.

Podziałka na pantografie pokazuje położenie boczne przewodu na ślizgaczu. Wysokość zawieszenia przewodu mierzy się innymi przyrządami i metodami.

Może dojść do nierównomiernego zużycia pantografu, pogorszenia odbioru prądu, a w skrajnych przypadkach do uszkodzenia pantografu lub sieci jezdnej.

Przewód jezdny bezpośrednio styka się z pantografem i przekazuje energię do pojazdu. Lina nośna podtrzymuje przewód jezdny za pomocą wieszaków w sieci skatenarnej.

Należy podzielić różnicę wysokości przewodu przez długość przęsła i pomnożyć wynik przez 100%. Wzór: i = (Δh / l) × 100%.

Różnica wysokości i długość przęsła muszą być w tych samych jednostkach, aby iloraz był poprawny. Na przykład centymetry trzeba zamienić na metry albo odwrotnie.

Oznacza, że na każde 100 m długości odcinka wysokość przewodu zmienia się o 0,10 m, czyli 10 cm.

Δh oznacza różnicę wysokości przewodu jezdnego między dwoma punktami, najczęściej między początkiem i końcem przęsła.

Zbyt duże pochylenie utrudnia płynną współpracę pantografu z przewodem. Może powodować iskrzenie, zwiększone zużycie i chwilowe przerwy w odbiorze prądu.

Wysokość przewodu to odległość przewodu od poziomu odniesienia, np. główki szyny. Pochylenie opisuje zmianę tej wysokości na określonej długości.

Trzeba odczytać z rysunku różnicę wysokości oraz długość przęsła, a następnie zastosować wzór i = (Δh / l) × 100%. Wynik należy porównać z odpowiedziami.

Służy do wykonywania prac przy urządzeniach elektroenergetycznych, w tym sieci trakcyjnej, bez konieczności całkowitego wyłączania napięcia. Musi być odpowiednio wyposażony i oznakowany.

Pomost do przechodzenia oznacza się kolorem żółtym. To najważniejsza informacja wymagana w tym pytaniu egzaminacyjnym.

Barwne oznaczenia pomagają szybko rozpoznać przeznaczenie danego miejsca na pojeździe. Zwiększają bezpieczeństwo i ograniczają ryzyko wejścia w niewłaściwą strefę.

Pomost do przechodzenia służy głównie do przemieszczania się pracowników, a pomost roboczy do wykonywania konkretnych czynności przy urządzeniach. Oba muszą być użytkowane zgodnie z instrukcją pojazdu.

Najważniejsze zagrożenia to porażenie prądem, zbliżenie do części pod napięciem, upadek z wysokości oraz kontakt z elementami ruchomymi. Dlatego wymagane są procedury, środki ochrony i prawidłowe oznaczenia.

Ponieważ dla pomostu do przechodzenia właściwym oznaczeniem jest kolor żółty. Pozostałe kolory nie odpowiadają temu elementowi w treści pytania.

Służy do przerwania obwodu w przypadku zwarcia lub nadmiernego prądu. Chroni urządzenia i elementy sieci przed skutkami przeciążeń i zwarć.

Ma zwykle kształt podłużnego walca z metalowymi końcówkami stykowymi. Często jest wykonana z materiału ceramicznego lub porcelanowego i ma oznaczenia prądu oraz napięcia znamionowego.

Nie. Po przepaleniu wkładka topikowa jest elementem jednorazowym i należy ją wymienić na nową o odpowiednich parametrach.

Wkładka topikowa zabezpiecza obwód przez przepalenie elementu topikowego. Rozłącznik SN służy do łączenia i rozłączania obwodu, ale sam nie jest elementem topikowym.

Wkładka topikowa reaguje głównie na nadmierny prąd i zwarcie. Ochronnik przeciwprzepięciowy ogranicza przepięcia, np. pochodzące od wyładowań atmosferycznych lub operacji łączeniowych.

Najważniejsze są napięcie znamionowe, prąd znamionowy, charakterystyka działania i zdolność wyłączania. Parametry muszą być zgodne z zabezpieczanym obwodem i dokumentacją urządzenia.

Podczas przepalenia elementu topikowego może powstać łuk elektryczny. Materiał gaszący, np. piasek kwarcowy, pomaga szybko go zgasić i bezpiecznie przerwać obwód.