Pytania pomocnicze - TWO.06

Prom ma zwykle dużą nadbudówkę pasażerską, wiele okien oraz rampę dziobową lub rufową do wjazdu pojazdów. Często ma też pokłady samochodowe ukryte w kadłubie.

Kontenerowiec przewozi kontenery ustawione w rzędach na pokładzie i w ładowniach. Prom służy głównie do przewozu pasażerów i pojazdów, dlatego ma rampy załadunkowe i część pasażerską.

Rampa umożliwia szybki wjazd i zjazd samochodów, ciężarówek lub wagonów. Dzięki temu załadunek odbywa się poziomo, w systemie ro-ro.

Ro-ro pochodzi od angielskiego roll-on/roll-off. Oznacza statek, na który pojazdy wjeżdżają i z którego zjeżdżają na własnych kołach.

Holownik jest małą, silną jednostką przeznaczoną do holowania i manewrowania innymi statkami. Prom jest większy i służy do przewozu ludzi, pojazdów lub ładunków na regularnej trasie.

Gazowiec przewozi skroplone gazy i ma charakterystyczne zbiorniki ładunkowe, często kuliste lub cylindryczne. Prom ma nadbudówkę pasażerską oraz rampy do obsługi pojazdów.

Woda zawarta w czynniku chłodniczym zamarza w miejscu gwałtownego spadku ciśnienia i temperatury, czyli przy zaworze rozprężnym. Powstały lód może blokować przepływ czynnika.

Typowe objawy to niestabilna praca instalacji, spadek wydajności chłodzenia, wahania ciśnień oraz okresowe zanikanie przepływu czynnika przez parownik.

Wilgoć usuwa się przez prawidłowe osuszanie i próżniowanie układu oraz stosowanie filtra-osuszacza. W razie silnego zawilgocenia konieczna może być wymiana filtra i ponowne napełnienie układu czynnikiem.

Temperatura w komorze wpływa na warunki pracy parownika, ale lód w mechanizmie zaworu powstaje głównie z wody obecnej w czynniku chłodniczym. Bez wilgoci nie ma materiału, który mógłby zamarznąć wewnątrz zaworu.

Niedobór czynnika zwykle powoduje spadek wydajności chłodzenia i nieprawidłowe ciśnienia. Zawilgocenie może powodować tworzenie lodu, szczególnie w elementach dławiących, takich jak zawór rozprężny.

Zawór rozprężny dławi ciekły czynnik chłodniczy, obniżając jego ciśnienie i temperaturę przed parownikiem. Dzięki temu czynnik może odparować w parowniku i odebrać ciepło z komory chłodniczej.

Zwykle ma długą sondę pomiarową, gwint montażowy i głowicę przyłączeniową. Sonda jest wprowadzana do medium, którego temperatura ma być mierzona.

Czujnik temperatury przekazuje sygnał do układu automatyki lub alarmu. Termometr najczęściej służy do bezpośredniego odczytu temperatury przez człowieka.

Manometr służy do pomiaru ciśnienia i zwykle ma tarczę ze wskazówką albo wyświetlacz. Pokazany element ma sondę pomiarową typową dla pomiaru temperatury.

Presostat różnicowy reaguje na różnicę ciśnień i ma zwykle dwa przyłącza ciśnieniowe. Czujnik temperatury ma sondę zanurzaną w medium.

Stosuje się je m.in. w układach chłodzenia, smarowania, paliwowych, spalinowych i przy kontroli łożysk. Umożliwiają nadzór nad bezpieczną pracą maszyn.

Po przekroczeniu ustawionej wartości temperatury może uruchomić alarm lub sygnał ostrzegawczy. W niektórych układach może też spowodować automatyczne ograniczenie pracy urządzenia.

Amperomierz mierzy natężenie prądu elektrycznego. Wynik pomiaru podaje się w amperach, oznaczanych symbolem A.

Amperomierz podłącza się szeregowo z odbiornikiem, przez który płynie mierzony prąd. Dzięki temu cały prąd obwodu przepływa przez przyrząd pomiarowy.

Amperomierz mierzy natężenie prądu i podłącza się go szeregowo. Woltomierz mierzy napięcie elektryczne i podłącza się go równolegle do badanego elementu.

Omomierz służy do pomiaru rezystancji, czyli oporu elektrycznego. Watomierz mierzy moc elektryczną pobieraną lub oddawaną przez urządzenie.

Zbyt niski zakres może spowodować przeciążenie lub uszkodzenie miernika. Bezpiecznie zaczyna się od najwyższego zakresu, a następnie zmniejsza go dla dokładniejszego odczytu.

Do takiego pomiaru stosuje się miernik cęgowy. Obejmuje on przewód cęgami i mierzy prąd na podstawie pola magnetycznego wokół przewodnika.

Presostat kontroluje ciśnienie i przełącza styki elektryczne po osiągnięciu nastawionej wartości. Może automatycznie załączać lub wyłączać sprężarkę.

Manometr wskazuje wartość ciśnienia, ale sam nie steruje urządzeniem. Presostat reaguje na ciśnienie i może uruchomić lub zatrzymać sprężarkę.

Ciągła praca powodowałaby niepotrzebne zużycie sprężarki, wzrost temperatury i straty energii. Dlatego jej pracą steruje automatyka, np. presostat.

Jest to dolna nastawa ciśnienia, przy której presostat uruchamia sprężarkę. Ma zapewnić uzupełnienie powietrza w zbiorniku.

Jest to górna nastawa ciśnienia, przy której presostat zatrzymuje sprężarkę. Chroni to układ przed nadmiernym wzrostem ciśnienia.

Układ dostarcza sprężone powietrze potrzebne do uruchamiania silnika okrętowego. Powietrze jest magazynowane w zbiornikach i podawane do cylindrów podczas rozruchu.

Termostat reaguje na temperaturę, a nie na ciśnienie. Do sterowania sprężarką na podstawie ciśnienia stosuje się presostat.

Czujnik wykrywa lub mierzy wielkość fizyczną, np. temperaturę. Przetwornik zamienia sygnał pomiarowy na inny sygnał, najczęściej elektryczny.

Sygnały elektryczne można łatwo przesyłać na odległość, rejestrować i wykorzystywać w systemach alarmowych oraz sterujących. Ułatwia to nadzór nad maszynami i instalacjami.

Regulator porównuje wartość mierzoną z wartością zadaną i na tej podstawie steruje urządzeniem wykonawczym. Nie służy głównie do przekształcania temperatury na sygnał elektryczny.

Wzmacniacz zwiększa poziom istniejącego sygnału, ale nie przekształca bezpośrednio temperatury na sygnał elektryczny. Taką funkcję pełni przetwornik.

Stosuje się je m.in. w układach chłodzenia silnika, instalacjach oleju smarowego, kotłach, sprężarkach i systemach monitoringu siłowni okrętowej.

Jest to standardowy prądowy sygnał pomiarowy stosowany do przesyłania informacji z przetworników do urządzeń sterujących lub kontrolnych. Wartość prądu odpowiada mierzonej wielkości.

Podczas sprężania zmniejsza się objętość powietrza, a wykonana praca zamienia się częściowo w ciepło. Im większy stopień sprężania, tym większy wzrost temperatury.

Chłodzi powietrze po jednym stopniu sprężania przed podaniem go do następnego stopnia. Zmniejsza temperaturę pracy sprężarki i poprawia sprawność procesu.

Jeżeli powietrze nie zostanie schłodzone między stopniami, do kolejnego cylindra trafia już przegrzane. Po dalszym sprężeniu jego temperatura staje się jeszcze wyższa.

Najczęstsze przyczyny to zabrudzenie powierzchni wymiany ciepła, osady kamienia, zbyt mały przepływ wody chłodzącej, zapowietrzenie lub niedrożność przewodów.

Nie. Niższy stopień sprężania zwykle oznacza mniejszy przyrost temperatury, dlatego nie jest typową przyczyną przegrzewania powietrza na tłoczeniu.

Nieszczelne pierścienie mogą powodować spadek wydajności i pogorszenie sprężania. Nie są jednak najbardziej bezpośrednią przyczyną znacznego wzrostu temperatury tłoczenia w tym pytaniu.

Zbyt wysoka temperatura może prowadzić do uszkodzenia zaworów, pierścieni, uszczelnień i pogorszenia smarowania. Może też zwiększać ryzyko awarii instalacji powietrza rozruchowego.

Charakterystyczne są pionowe łopatki lub pionowe zespoły pod kadłubem, a nie klasyczna śruba napędowa. Pędnik pracuje wokół osi pionowej.

Zapewnia bardzo dużą manewrowość, ponieważ może wytwarzać siłę naporu w różnych kierunkach bez klasycznego steru.

Pędnik azymutalny ma obracaną gondolę ze śrubą napędową. Pędnik cykloidalny ma pionowe łopatki obracające się wokół osi pionowej i zmieniające kąt ustawienia.

Najczęściej na holownikach, promach i jednostkach portowych, czyli tam, gdzie liczy się precyzyjne manewrowanie.

Ponieważ kierunek siły naporu można zmieniać przez odpowiednie ustawianie łopatek. Jednostka może skręcać i manewrować bez klasycznego układu sterowego.

Pędnik wodnoodrzutowy zasysa wodę i wyrzuca ją dyszą, tworząc strumień napędowy. Pędnik cykloidalny wytwarza napór za pomocą obracających się pionowych łopatek.

Pozwala wykonywać szybkie i precyzyjne manewry przy małych prędkościach, co jest szczególnie ważne podczas cumowania, holowania i pracy w ciasnych akwenach.

Typowe cechy to spiralny korpus, centralny króciec ssawny oraz króciec tłoczny ustawiony zwykle promieniowo lub stycznie do korpusu. Wewnątrz znajduje się wirnik nadający cieczy ruch obrotowy.

Wirnik obracając się, zwiększa energię cieczy i wyrzuca ją promieniowo na zewnątrz. W korpusie spiralnym część energii prędkości zamieniana jest na ciśnienie.

Najważniejsze elementy to korpus, wirnik, wał, uszczelnienie wału, łożyska oraz króćce ssawny i tłoczny. W pompach okrętowych istotne są też sprzęgło i napęd elektryczny.

Pompa odśrodkowa przetłacza ciecz głównie promieniowo od środka wirnika na zewnątrz. Pompa śmigłowa wymusza przepływ osiowy, podobnie jak śruba okrętowa.

Korpus spiralny zbiera ciecz wypływającą z wirnika i kieruje ją do króćca tłocznego. Pomaga też przekształcić energię kinetyczną cieczy w energię ciśnienia.

Pompa odśrodkowa słabo zasysa powietrze, dlatego jej korpus i przewód ssawny powinny być wypełnione cieczą. Praca na sucho grozi uszkodzeniem uszczelnień i przegrzaniem.

Stosuje się je m.in. w instalacjach chłodzenia, balastowych, zęzowych, przeciwpożarowych i obiegowych. Są popularne, ponieważ zapewniają duże wydajności przy stosunkowo prostej budowie.

Charakterystyczne jest przykładanie do powierzchni denka specjalnego szablonu lub przymiaru profilowego. Narzędzie porównuje rzeczywisty kształt denka z wymaganym profilem.

Denko tłoka pracuje w bardzo wysokiej temperaturze i pod dużym ciśnieniem gazów. Kontrola pozwala wykryć odkształcenia, wypalenia lub inne uszkodzenia mogące prowadzić do awarii.

Kontrola kształtu dotyczy profilu powierzchni denka i zwykle wykorzystuje szablon. Pomiar średnicy tłoka wykonuje się mikrometrem lub innym przyrządem pomiarowym obejmującym płaszcz tłoka.

Najczęściej stosuje się sprawdzian kształtu, szablon profilowy lub przymiar wykonany zgodnie z dokumentacją producenta silnika.

Denko należy dokładnie oczyścić z nagaru, osadów i zanieczyszczeń. Brudna powierzchnia mogłaby zafałszować ocenę przylegania sprawdzianu.

Szczelina może świadczyć o odkształceniu lub zużyciu powierzchni denka. Wynik należy porównać z tolerancjami podanymi w dokumentacji technicznej.