Pytania pomocnicze - TWO.07

Ma kształt rombu, w górnej części czarne pionowe pasy na białym tle, a w dolnej części cyfrę 9. Oznacza inne substancje i przedmioty niebezpieczne.

Obejmuje substancje i przedmioty stwarzające zagrożenie w transporcie, ale niepasujące jednoznacznie do klas 1–8. Przykładem mogą być baterie litowe lub substancje zagrażające środowisku.

Materiały utleniające należą do klasy 5.1 i mają znak płomienia nad okręgiem. Klasa 9 ma charakterystyczne czarne pionowe pasy i cyfrę 9.

Pozwalają szybko rozpoznać rodzaj zagrożenia i kontrolować, czy ładunek jest właściwie rozmieszczony, zabezpieczony i odseparowany od niezgodnych towarów.

Nie. Substancje trujące należą do klasy 6.1, a zakaźne do klasy 6.2. Klasa 9 oznacza inne substancje niebezpieczne.

W dokumentacji ładunkowej, deklaracji towarów niebezpiecznych oraz w odpowiednich częściach Kodeksu IMDG. Tam znajdują się wymagania dotyczące pakowania, segregacji i postępowania awaryjnego.

Woda balastowa w zbiornikach dennych znajduje się nisko w kadłubie, więc obniża środek ciężkości statku. Obniżenie środka ciężkości powoduje wzrost wysokości metacentrycznej GM.

GM to odległość między środkiem ciężkości statku G a metacentrum M. Jest podstawową miarą początkowej stateczności statku.

Obniżenie środka ciężkości zwykle poprawia stateczność. Statek ma większy moment prostujący przy niewielkich przechyłach.

Nie zawsze. Balast umieszczony nisko zwykle poprawia stateczność, ale częściowo napełnione zbiorniki mogą pogarszać ją przez efekt wolnej powierzchni cieczy.

Polega na przemieszczaniu się cieczy w częściowo napełnionym zbiorniku podczas przechyłu. Powoduje to boczne przesunięcie środka ciężkości i zmniejszenie skutecznej stateczności.

Ponieważ znajdują się blisko stępki, czyli bardzo nisko. Masa umieszczona nisko obniża środek ciężkości całego statku.

Zbyt duża GM oznacza dużą stateczność początkową, ale statek może mieć gwałtowne i niekomfortowe kołysania. Może to być niekorzystne dla załogi, ładunku i konstrukcji.

Znak wolnej burty wskazuje dopuszczalne zanurzenie statku w różnych warunkach pływania. Umożliwia kontrolę, czy statek nie został przeciążony.

Letnia linia ładunkowa jest oznaczona literą L. Jest to podstawowa linia odniesienia dla wielu pozostałych linii ładunkowych.

Litera Z oznacza zimową linię ładunkową. W warunkach zimowych dopuszczalne zanurzenie jest mniejsze niż dla linii letniej.

ZAP oznacza zimową linię ładunkową dla północnego Atlantyku. Dotyczy szczególnie trudnych warunków żeglugi na tym akwenie.

Różne linie uwzględniają sezon, rejon żeglugi oraz gęstość wody. Dzięki temu określa się bezpieczne maksymalne zanurzenie statku w danych warunkach.

W wodzie słodkiej statek zanurza się głębiej niż w wodzie morskiej, ponieważ woda słodka ma mniejszą gęstość. Dlatego na znaku wolnej burty występuje osobna linia dla wody słodkiej.

Rener służy do podnoszenia i opuszczania ładunków za pomocą dźwigu pokładowego lub innego urządzenia przeładunkowego. Zwykle jest stalową liną zakończoną hakiem.

Rener przenosi ciężar podnoszonego ładunku. Topenanta służy do utrzymywania ramienia bomu lub dźwigu w odpowiednim położeniu.

Stalowa lina ma dużą wytrzymałość na rozciąganie i dobrze znosi obciążenia występujące podczas podnoszenia ładunków. Jest jednak podatna na korozję i uszkodzenia mechaniczne, dlatego wymaga kontroli.

Należy sprawdzić stan liny, haka, zabezpieczenia haka, mocowań oraz dopuszczalne obciążenie robocze. Uszkodzona lina nie powinna być używana.

W razie zerwania liny, uszkodzenia haka lub zsunięcia się ładunku grozi to ciężkim wypadkiem. Strefa pod zawieszonym ładunkiem musi być traktowana jako niebezpieczna.

Nie. Lina cumownicza służy do mocowania statku przy nabrzeżu, a rener do podnoszenia ładunków urządzeniem przeładunkowym.

Alarm ogólny to co najmniej siedem krótkich dźwięków, po których następuje jeden długi dźwięk. Sygnał może być nadawany dzwonkami alarmowymi i gwizdkiem statkowym.

Służy do natychmiastowego powiadomienia załogi i pasażerów o sytuacji awaryjnej. Po jego ogłoszeniu należy postępować zgodnie z rozkładem alarmowym.

Nie. Alarm ogólny wzywa do gotowości i wykonania przydzielonych zadań alarmowych, ale opuszczenie statku następuje dopiero po wyraźnym rozkazie kapitana.

Powinien udać się na wyznaczone miejsce zbiórki lub stanowisko alarmowe i wykonywać zadania określone w rozkładzie alarmowym. Nie wolno działać samowolnie.

Dźwięk krótki trwa około jednej sekundy, a dźwięk długi trwa od czterech do sześciu sekund. W alarmie ogólnym występuje seria krótkich dźwięków zakończona jednym długim.

Ujednolicenie sygnału pozwala załodze różnych narodowości szybko rozpoznać zagrożenie. Ma to kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i sprawnej ewakuacji lub akcji ratunkowej.

Flaga H Hotel oznacza: „Mam pilota na statku”. Wywiesza się ją w dzień, gdy pilot znajduje się na pokładzie jednostki.

Flaga Hotel oznacza, że pilot jest już na statku. Flaga Golf oznacza, że jednostka potrzebuje pilota.

Ponieważ pytanie mówi o jednostce „z pilotem”, czyli z pilotem już na pokładzie. Flaga Golf dotyczy sytuacji, gdy statek dopiero prosi o pilota.

Sygnały flagowe MKS stosuje się głównie w dzień do przekazywania krótkich, jednoznacznych komunikatów między jednostkami lub wobec służb portowych.

Właściwa flaga informuje otoczenie o statusie jednostki i jej potrzebach. Pomaga to zwiększyć bezpieczeństwo ruchu statków w porcie i na torach wodnych.

Flaga B Bravo oznacza, że statek przewozi, ładuje lub wyładowuje materiały niebezpieczne. Nie dotyczy obecności pilota na pokładzie.

Najłatwiej rozpoznać go po obecności rampy załadunkowej dla pojazdów oraz dużej nadbudówki pasażerskiej. Łączy cechy statku pasażerskiego i jednostki ro-ro.

Prom pasażerski przewozi głównie ludzi, natomiast prom pasażersko-samochodowy przewozi także pojazdy. Ma pokłady garażowe i rampy wjazdowe.

Ponieważ łączy system ro-ro, czyli wjazd i zjazd pojazdów na kołach, z przewozem pasażerów. Nazwa ro-pax pochodzi od roll-on/roll-off oraz passenger.

Szczególne znaczenie mają pożary na pokładach samochodowych, przesunięcie pojazdów, zalanie pokładów przez rampy oraz ewakuacja dużej liczby pasażerów.

Prom obsługuje zwykle regularne połączenia transportowe i przewozi pojazdy. Statek wycieczkowy służy głównie do rekreacyjnych rejsów turystycznych.

Rampa umożliwia wjazd i zjazd pojazdów z pokładów samochodowych. Jest kluczowym elementem konstrukcyjnym jednostek ro-ro i ro-pax.

Manifest ładunkowy stanowi zbiorcze zestawienie wszystkich ładunków przewożonych na statku. Ułatwia identyfikację ładunku oraz kontrolę dokumentacyjną w porcie.

Manifest obejmuje zbiorczo wszystkie ładunki na statku. Konosament dotyczy konkretnej partii ładunku i jest dokumentem przewozowym oraz potwierdzeniem przyjęcia ładunku.

Mogą to być m.in. opis ładunku, ilość, masa, port załadunku i wyładunku, dane nadawcy i odbiorcy oraz numery kontenerów lub opakowań.

Pozwala sprawdzić, jaki ładunek znajduje się na statku i czy zgadza się z deklaracjami przewozowymi. Jest podstawą do kontroli celnej i organizacji obsługi portowej.

Lista bukingowa dotyczy rezerwacji miejsca ładunkowego na statku. Nie jest końcowym zestawieniem wszystkich faktycznie przewożonych ładunków.

Umożliwia sprawdzenie rodzaju, ilości i rozmieszczenia ładunku oraz porównanie operacji załadunku lub wyładunku z dokumentacją.

Gdy pozycja obiektu jest dokładnie znana, obszar poszukiwań jest mały, a akcję prowadzi zwykle jedna jednostka. Ten wzorzec pozwala wielokrotnie przeszukać okolice punktu odniesienia.

Poszukiwanie sektorowe stosuje się przy bardzo dokładnie znanej pozycji obiektu. Powiększający się kwadrat jest lepszy, gdy pozycja jest znana tylko w przybliżeniu i trzeba stopniowo rozszerzać obszar.

Niektóre wzorce są przeznaczone głównie dla jednej jednostki, a inne pozwalają efektywnie podzielić duży akwen między kilka statków lub statków powietrznych. Dzięki temu unika się dublowania tras i luk w przeszukiwaniu.

Im dokładniej znana jest pozycja, tym bardziej można skoncentrować poszukiwania wokół punktu odniesienia. Przy małej dokładności trzeba użyć wzorca obejmującego coraz większy obszar.

To pozycja, od której rozpoczyna się planowanie poszukiwań. Może być oparta np. na ostatniej znanej pozycji obiektu, pozycji MOB albo danych z systemów ratowniczych.

Wiatr i prąd powodują dryf obiektu, więc jego rzeczywista pozycja może zmieniać się w czasie. Dlatego obszar poszukiwań powinien uwzględniać przewidywany dryf.

Te trzy warunki jednoznacznie wskazują na poszukiwanie sektorowe jako zalecaną metodę IAMSAR. Są to typowe słowa-klucze prowadzące do poprawnej odpowiedzi.

SSAS, czyli Ship Security Alert System, służy do dyskretnego wysłania alarmu ochronnego w razie zagrożenia bezpieczeństwa statku, np. napadu, piractwa lub aktu terrorystycznego.

Pytanie mówi o systemie, który automatycznie i w sposób zaufany informuje uprawnionego odbiorcę o zagrożeniu bezpieczeństwa statku. Tę funkcję spełnia właśnie SSAS.

AIS służy do automatycznej wymiany danych identyfikacyjnych i nawigacyjnych między statkami oraz stacjami brzegowymi. SSAS służy do wysyłania poufnego alarmu ochronnego.

LRIT służy do dalekiego zasięgu identyfikacji i śledzenia statków. SSAS nie jest systemem śledzenia, lecz systemem alarmowania o zagrożeniu bezpieczeństwa statku.

DSC jest elementem łączności radiowej GMDSS i służy m.in. do wywołań oraz alarmów niebezpieczeństwa. SSAS dotyczy ochrony statku i wysyła dyskretny alert do uprawnionych odbiorców.

Odbiorcą alertu może być armator, administracja państwa bandery lub inne uprawnione centrum/organ odpowiedzialny za ochronę statku.

Alert SSAS nie powinien informować napastnika, że załoga wezwała pomoc. Dlatego system działa bez lokalnego alarmu dźwiękowego lub widocznego ostrzeżenia na statku.