Pytania pomocnicze - TWO.07

Poler służy do obkładania i mocowania lin cumowniczych. Dzięki niemu statek może być utrzymywany przy nabrzeżu lub innym miejscu postoju.

Poler jest stałym słupem lub parą słupów do mocowania liny. Kabestan ma obracający się bęben i służy do mechanicznego wybierania lub luzowania liny.

Poler służy do zamocowania liny, natomiast kluza jest otworem lub prowadnicą, przez którą lina przechodzi. Kluza prowadzi linę, ale jej zasadniczo nie mocuje.

Na polerze można mocować cumy, szpringi i breasty. Dobór liny zależy od położenia statku względem nabrzeża i kierunku działania sił.

Poszerzona głowica zapobiega zsuwaniu się obłożonej liny. Zwiększa to bezpieczeństwo mocowania podczas pracy cum.

Największym zagrożeniem jest gwałtowne pęknięcie napiętej liny i jej odrzut. Nie wolno stać w pętli liny ani w strefie możliwego uderzenia.

Sygnał NC oznacza: jestem w niebezpieczeństwie i potrzebuję natychmiastowej pomocy. Jest to sygnał alarmowy nadawany za pomocą flag November i Charlie.

Flagi odczytuje się od góry do dołu. W przypadku November nad Charlie powstaje sygnał NC.

Ponieważ zestaw dwóch flag może mieć własne, odrębne znaczenie kodowe. Sygnał NC oznacza alarm i potrzebę natychmiastowej pomocy, niezależnie od znaczeń pojedynczych flag.

To międzynarodowy system przekazywania krótkich komunikatów na morzu, m.in. za pomocą flag, światła, dźwięku i radiotelefonu. Ułatwia porozumiewanie się statków różnych bander.

Używa się ich w sytuacjach zagrożenia życia, statku lub bezpieczeństwa żeglugi. Przykładem jest sygnał NC informujący o niebezpieczeństwie i potrzebie pomocy.

NC jest sygnałem flagowym Międzynarodowego Kodu Sygnałowego, a MAYDAY jest radiowym sygnałem niebezpieczeństwa. Oba dotyczą sytuacji wymagającej natychmiastowej pomocy.

Trzeba sprawdzić, czy pytanie dotyczy pojedynczej flagi, czy zestawu flag. Zestaw, taki jak NC, ma własne znaczenie i nie powinien być rozbijany na osobne litery.

Flaga L oznacza: „Zatrzymajcie natychmiast wasz statek”. Jest to sygnał skierowany do innej jednostki.

Flaga Lima jest podzielona na cztery pola w układzie szachownicy: żółte i czarne. Barwy występują naprzemiennie.

Pierwszy jest poleceniem dla innej jednostki, drugi informuje o stanie własnego statku. W MKS te znaczenia mają różne flagi.

Sygnały jednoflagowe przekazują krótkie, standardowe komunikaty dotyczące bezpieczeństwa, manewrów, zdrowia załogi lub sytuacji statku.

Wachtowy musi rozpoznawać sygnały optyczne innych statków, aby prawidłowo reagować na polecenia, ostrzeżenia i informacje bezpieczeństwa.

To znaczenie ma flaga Q (Quebec). Jest używana m.in. w kontekście odprawy sanitarnej.

To znaczenie ma flaga D (Delta). Informuje inne jednostki, że statek ma ograniczone możliwości manewrowe.

Oznacza, że odbiorca nie jest pewien poprawności lub znaczenia odebranego sygnału. Nadawca powinien powtórzyć albo wyjaśnić komunikat.

Rozpoznaje się go jako serię krótkich znaków, czyli kropek. W zadaniach egzaminacyjnych często jest przedstawiany jako siedem krótkich sygnałów.

Sygnał wątpliwości to ciąg krótkich sygnałów. Sygnał pytania ma charakterystyczny układ znaków `..--..`, czyli nie składa się wyłącznie z kropek.

Gdy odebrany sygnał jest nieczytelny, niepełny albo budzi wątpliwości interpretacyjne. Służy do zażądania powtórzenia lub doprecyzowania informacji.

Kropki oznaczają krótkie sygnały, a kreski długie. Układ krótkich i długich sygnałów decyduje o znaczeniu komunikatu.

Nie. Sygnał wątpliwości informuje o niepewności odbioru, a sygnał zaprzeczenia oznacza negację lub odpowiedź przeczącą.

Kanał 70 służy do cyfrowego wywołania selektywnego DSC, w tym do alarmowania o niebezpieczeństwie. Nie używa się go do rozmów głosowych.

Kanał 70 jest kanałem cyfrowym dla DSC. Kanał 16 służy do łączności fonicznej, między innymi po odebraniu lub nadaniu alarmu DSC.

DSC oznacza Digital Selective Calling, czyli cyfrowe wywołanie selektywne. Pozwala automatycznie wysyłać alarmy i wywołania do stacji statkowych lub brzegowych.

Nie. DSC służy do przesyłania cyfrowych wywołań i alarmów, a rozmowa głosowa odbywa się na odpowiednim kanale fonicznym, np. 16 VHF.

Po alarmie DSC przechodzi się do łączności głosowej, zwykle na kanale 16 VHF. Nadaje się wtedy komunikat MAYDAY z informacjami o rodzaju zagrożenia i pozycji.

Kanał 70 musi być dostępny dla automatycznych alarmów i wywołań DSC. Zajmowanie go inną korespondencją mogłoby zakłócić alarmowanie w niebezpieczeństwie.

GMDSS służy do alarmowania w niebezpieczeństwie, prowadzenia łączności bezpieczeństwa oraz odbioru morskich informacji bezpieczeństwa. Ma zapewnić szybkie powiadomienie służb ratowniczych i statków w pobliżu.

Tom 5 publikacji ALRS zawiera informacje dotyczące Global Maritime Distress and Safety System. Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych należy łączyć go właśnie z GMDSS.

Z GMDSS związane są m.in. radiotelefony VHF/MF/HF z DSC, EPIRB, SART lub AIS-SART, odbiornik NAVTEX oraz urządzenia satelitarnej łączności alarmowej.

DSC, czyli Digital Selective Calling, umożliwia cyfrowe wywołanie alarmowe, pilne, bezpieczeństwa lub rutynowe. W sytuacji zagrożenia pozwala szybko wysłać alarm z danymi statku i pozycją.

Obszary GMDSS to A1, A2, A3 i A4. Określają one dostępność odpowiednich środków łączności alarmowej, np. VHF DSC, MF DSC lub łączności satelitarnej.

GMDSS jest systemem łączności alarmowej i bezpieczeństwa, natomiast DGPS dotyczy poprawiania dokładności pozycji GPS. To dwa różne systemy o odmiennym przeznaczeniu.

Statek może odbierać ostrzeżenia nawigacyjne, ostrzeżenia meteorologiczne, komunikaty SAR oraz inne morskie informacje bezpieczeństwa MSI.

SECURITE zapowiada komunikat dotyczący bezpieczeństwa żeglugi, np. ostrzeżenie nawigacyjne lub meteorologiczne. Nie oznacza bezpośredniego zagrożenia życia.

MAYDAY oznacza niebezpieczeństwo i potrzebę natychmiastowej pomocy, PAN PAN oznacza pilność, a SECURITE dotyczy informacji bezpieczeństwa. Kolejność ważności to: MAYDAY, PAN PAN, SECURITE.

Gdy nadaje ważną informację dla bezpieczeństwa innych jednostek, np. o przeszkodzie na torze wodnym, dryfującym obiekcie, awarii oznakowania lub ostrzeżeniu pogodowym.

GMDSS zapewnia system środków i procedur do alarmowania, korespondencji ratunkowej, pilnej i bezpieczeństwa. Umożliwia szybkie dotarcie komunikatu do właściwych statków i stacji brzegowych.

Tradycyjnie ważną rolę pełni kanał 16 VHF jako kanał wywoławczy i bezpieczeństwa. W GMDSS alarmowanie może być inicjowane także przez DSC, najczęściej na kanale 70 VHF.

Może zawierać ostrzeżenie nawigacyjne, prognozę lub ostrzeżenie meteorologiczne, informację o zamknięciu akwenu, awarii pławy albo dryfującym niebezpieczeństwie.

Sygnały proceduralne od razu określają rangę i rodzaj komunikatu. Dzięki temu odbiorcy wiedzą, czy chodzi o niebezpieczeństwo, pilność czy informację bezpieczeństwa.

Statek napędzany silnikiem, posuwający się po wodzie, nadaje jeden długi dźwięk w odstępach nie większych niż 2 minuty.

Oznacza, że przerwa między kolejnymi sygnałami nie może być dłuższa niż 2 minuty. Statek może nadawać sygnał częściej, ale nie rzadziej.

Taki statek nadaje dwa długie dźwięki w odstępach nie większych niż 2 minuty.

Sygnały dźwiękowe informują inne jednostki o obecności, rodzaju i stanie ruchu statku, gdy obserwacja wzrokowa jest utrudniona lub niemożliwa.

Długi dźwięk to sygnał trwający od 4 do 6 sekund. Jest używany m.in. w sygnałach mgłowych.

Jeden długi dźwięk oznacza statek napędzany silnikiem posuwający się po wodzie. Dwa długie dźwięki oznaczają statek napędzany silnikiem w drodze, ale zatrzymany i nieposuwający się po wodzie.

Po prawej burcie stosuje się numery nieparzyste, a po lewej burcie numery parzyste. To podstawowa zasada oznaczania środków ratunkowych.

Umożliwia szybkie odnalezienie właściwej łodzi lub tratwy. Jest też powiązana z rozkładem alarmowym i przydziałem osób do środków ratunkowych.

Nie. W pytaniach egzaminacyjnych kluczowa jest burta: prawa ma numery nieparzyste, lewa parzyste.

Prawa burta to strona statku znajdująca się po prawej ręce osoby patrzącej w kierunku dziobu. Po angielsku nazywa się starboard.

Lewa burta to strona statku znajdująca się po lewej ręce osoby patrzącej w kierunku dziobu. Po angielsku nazywa się port.

Warto zapamiętać prostą regułę: prawa burta — numery nieparzyste, lewa burta — numery parzyste. Nie należy wiązać tej zasady z rufą ani dziobem.

GPS RTK wykorzystuje poprawki ze stacji referencyjnej oraz pomiar fazy fali nośnej. Dzięki temu może osiągać dokładność centymetrową lub decymetrową, podczas gdy zwykły GPS zwykle daje dokładność kilku metrów.

WAAS jest systemem SBAS, który poprawia dokładność GPS na dużym obszarze, zwykle do około 1–3 metrów. RTK działa lokalnie z dokładniejszymi poprawkami i może zapewnić precyzję centymetrową.

DGPS IALA wykorzystuje naziemne stacje referencyjne, które obliczają poprawki dla sygnału GPS i przekazują je użytkownikom morskim. Poprawia to dokładność GPS, ale zwykle tylko do poziomu metrów.

Najmniej precyzyjny jest zwykły GPS bez poprawek różnicowych. Jego dokładność jest zazwyczaj rzędu kilku metrów lub więcej, zależnie od warunków odbioru.

Stacja referencyjna zna swoją dokładną pozycję i może wyznaczyć błędy występujące w sygnale satelitarnym. Poprawki tych błędów są przekazywane odbiornikowi, który dokładniej oblicza swoją pozycję.

GPS RTK jest przydatny w hydrografii, pracach pogłębiarskich, pomiarach portowych, pozycjonowaniu konstrukcji i wszędzie tam, gdzie wymagana jest bardzo dokładna lokalizacja.

WAAS jest jednym z systemów typu SBAS. SBAS to ogólna nazwa satelitarnych systemów wspomagających GNSS, a WAAS jest jego amerykańską odmianą.