Pytania pomocnicze - TWO.07

Wskazuje stronę świata, po której znajduje się bezpieczna woda względem niebezpieczeństwa. Nazwa znaku mówi, z której strony należy go mijać.

Układ kolorów czarny nad żółtym oznacza znak kardynalny północny. Bezpieczna woda znajduje się po północnej stronie znaku.

Nie w zasadniczy sposób. Podział na region A i B dotyczy głównie znaków bocznych, natomiast znaki kardynalne mają wspólne zasady.

Znak kardynalny odnosi się do stron świata i ma barwy czarno-żółte. Znak boczny oznacza strony toru wodnego i używa głównie barw czerwonej oraz zielonej.

Pozwalają rozpoznać rodzaj znaku w nocy lub przy ograniczonej widzialności. Liczba błysków odpowiada kierunkom: wschód 3, południe 6 + długi, zachód 9, północ ciągłe szybkie.

Nie. Racon informuje o radarowym transponderze nawigacyjnym, natomiast stronę bezpiecznego przejścia określa typ znaku kardynalnego.

Powinien sprawdzić pozycję statku, planowaną trasę i w razie potrzeby zmienić kurs tak, aby minąć znak po właściwej, bezpiecznej stronie.

Takie obszary oznacza się kolorem zielonym. Są to rejony znajdujące się między poziomem niskiej i wysokiej wody.

Osuchy to obszary dna morskiego, które wynurzają się podczas odpływu i są zalewane podczas przypływu. Na mapach stanowią ważne ostrzeżenie nawigacyjne.

Mogą być dostępne dla statku tylko przy odpowiednim stanie wody. Przy zbyt niskim poziomie wody grożą wejściem na mieliznę.

Głębokości i wysokości osuchów odnoszą się do poziomu odniesienia mapy, zwykle zbliżonego do najniższej astronomicznej wody. Pozwala to ocenić, czy dany obszar będzie przykryty wodą przy określonym pływie.

Znaczenie symboli i kolorów sprawdza się w legendzie mapy oraz w publikacji Admiralty Chart 5011, czyli wykazie znaków i skrótów stosowanych na mapach Admiralicji.

Kolor niebieski oznacza płytką wodę stale zalaną, natomiast zielony oznacza obszar pływowy, który może wynurzać się przy odpływie i zalewać przy przypływie.

BRG, czyli Bearing, oznacza namiar do wybranego punktu nawigacyjnego, najczęściej kolejnego waypointu. Jest podawany w stopniach.

BRG pokazuje kierunek do punktu docelowego, a COG pokazuje rzeczywisty kierunek ruchu statku nad dnem. Te wartości mogą się różnić np. przez dryf lub prąd.

RNG, czyli Range, oznacza odległość do wybranego punktu, np. kolejnego punktu zwrotu. W nawigacji morskiej zwykle podawany jest w milach morskich.

SOG, czyli Speed Over Ground, oznacza prędkość statku względem dna. Jest zwykle podawany w węzłach.

BRG informuje, w jakim kierunku znajduje się kolejny punkt trasy, a RNG ile mil morskich do niego pozostało. Razem pozwalają kontrolować dojście do punktu zwrotu.

Należy wybrać BRG. W przedstawionych odpowiedziach jest to litera A.

Do kursu kompasowego należy dodać algebraicznie całkowitą poprawkę kompasu: KR = KK + cp. Dla KK = 285° i cp = +2° kurs rzeczywisty wynosi 287°.

Namiar rzeczywisty jest liczony od północy geograficznej w systemie 0°–360°. Kąt kursowy jest liczony od dziobu statku w prawo lub w lewo do obserwowanego obiektu.

Należy obliczyć różnicę między namiarzem rzeczywistym a kursem rzeczywistym. Wynik określa, po której burcie znajduje się obiekt i pod jakim kątem względem dziobu.

Kurs rzeczywisty statku wynosi 287°, a namiar rzeczywisty latarni 230°. Różnica 230° - 287° = -57°, czyli obiekt leży 57° w lewo od dziobu.

Wynik dodatni oznacza zwykle kąt kursowy na prawą burtę. Wynik ujemny oznacza kąt kursowy na lewą burtę.

Należy sprowadzić wynik do najmniejszego kąta względem dziobu, czyli do zakresu 0°–180° na prawą lub lewą burtę. Pomaga w tym dodanie lub odjęcie 360°.

Należy ustalić liczbę lat od roku bazowego, pomnożyć ją przez roczną zmianę deklinacji i dodać lub odjąć wynik zgodnie z kierunkiem zmiany.

Oznacza, że w 2007 roku deklinacja wynosiła 4°35′E, a każdego roku zmienia się o 6 minut kątowych w kierunku zachodnim.

Jeżeli deklinacja jest wschodnia, a jej roczna zmiana następuje ku zachodowi, wartość wschodnia maleje. W tym zadaniu przez 10 lat zmniejsza się o 1°.

60 minut kątowych to 1 stopień. Dlatego 10 lat × 6′ = 60′ = 1°.

Od 2007 do 2017 mija 10 lat, więc zmiana wynosi 60′, czyli 1° na zachód. Deklinacja: 4°35′E − 1° = 3°35′E.

Stałoby się tak, gdyby zmiana ku zachodowi była większa niż początkowa wartość deklinacji wschodniej. Po przekroczeniu zera znak deklinacji zmienia się z E na W.

W systemie okrężnym kierunek podaje się od 000° do 360°, licząc zgodnie z ruchem wskazówek zegara od północy. Przykład: 090° oznacza wschód, 180° południe, 270° zachód.

W systemie ćwiartkowym kierunek podaje się jako kąt od północy lub południa w stronę wschodu albo zachodu. Zapis ma postać np. 45° NE, 30° SW, 67° NW.

Kierunek 293° leży między 270° a 360°, czyli w ćwiartce północno-zachodniej. Oznacza się ją jako NW.

Dla kierunków od 270° do 360° liczy się różnicę między 360° a podanym kierunkiem. Dla 293°: 360° - 293° = 67°, więc wynik to 67° NW.

W systemie ćwiartkowym kąt nie przekracza 90°, bo jest mierzony tylko w obrębie jednej ćwiartki. 113° nie może być poprawnym kątem ćwiartkowym.

0°-90° zapisuje się jako kąt NE, 90°-180° jako 180° minus kierunek i SE, 180°-270° jako kierunek minus 180° i SW, a 270°-360° jako 360° minus kierunek i NW.

NNW oznacza north-north-west, czyli kierunek między N a NW. W stopniach w systemie okrężnym odpowiada 337,5°.

Zapis ćwiartkowy podaje kąt od najbliższego kierunku głównego N lub S w stronę E albo W. Przykład: NNW zapisuje się jako 22,5° NW, czyli 22,5° od północy ku zachodowi.

Kierunek NNW leży blisko północy, tylko 22,5° na zachód od N. W zapisie ćwiartkowym kąt nie przekracza 90°, bo liczony jest w obrębie jednej ćwiartki.

Pełny okrąg 360° dzieli się na 32 rumby. Jeden rumb ma więc 11,25°.

Dla kierunków między 270° a 360° kąt ćwiartkowy liczy się od północy: 360° minus kierunek okrężny. Wynik zapisuje się z oznaczeniem NW.

Do ćwiartki NW należą m.in. NW, NNW i WNW. Przykładowo NW to 45° NW, NNW to 22,5° NW, a WNW to 67,5° NW.

Kąt drogi nad dnem opisuje rzeczywisty ruch statku względem dna morskiego. Kąt drogi po wodzie opisuje ruch statku względem masy wody, która sama może być przemieszczana przez prąd.

Ponieważ mapa pokazuje pozycje względem dna i układu geograficznego. Linia łącząca dwie pozycje jest więc rzeczywistą drogą statku nad dnem.

Prąd działa na statek od początku rozpatrywanego odcinka drogi. Dlatego jego wektor odkłada się od pozycji wyjścia, zgodnie z kierunkiem i wartością znosu.

Nie. W zadaniu chodzi o konstrukcję z uwzględnieniem prądu, a nie o bezpośrednie odkładanie wektora wiatru. Wiatr uwzględnia się przez dryf wiatrowy, czyli poprawkę kierunku ruchu statku.

Prąd znosi statek zgodnie z kierunkiem i prędkością przemieszczania się wody. W efekcie droga nad dnem może różnić się od kierunku, w którym statek porusza się po wodzie.

COG, czyli Course Over Ground, jest angielskim odpowiednikiem kąta drogi nad dnem. Oznacza kierunek rzeczywistego przemieszczania się statku względem dna.

Mogą być równe, gdy nie działa prąd morski i nie występuje znoszenie statku. W praktyce często występują jednak różnice spowodowane prądem, wiatrem lub błędami sterowania.

Mierzy się dwa kąty między trzema znanymi obiektami nawigacyjnymi. Na mapie wykreśla się dwie linie pozycyjne w postaci łuków, a ich przecięcie wyznacza pozycję statku.

Wykreślany kąt pomocniczy wynika z geometrii okręgu, na którym opiera się linia pozycyjna z kąta poziomego. Dlatego dla kąta 58° stosuje się 32°, a dla 64° stosuje się 26°.

Najlepsze są wyraźne, jednoznacznie rozpoznane i naniesione na mapę obiekty, np. latarnie morskie, wieże, stawy lub charakterystyczne znaki brzegowe.

Są to kąty poziome zmierzone z pozycji statku między kolejnymi latarniami: pierwszy między Niechorzem i Kołobrzegiem, drugi między Kołobrzegiem i Gąskami.

Najczęstszy błąd to wykreślenie na mapie kątów równych bezpośrednio wartościom zmierzonym, zamiast obliczenia kątów pomocniczych jako dopełnień do 90°.

Przy namiarach wyznacza się kierunki z obiektów lub do obiektów, a przy kątach poziomych wykorzystuje się różnicę kierunków między dwoma obiektami. Kąt poziomy daje linię pozycyjną w postaci łuku okręgu.

To kątowa odległość Słońca od równika niebieskiego. Może mieć oznaczenie N, S albo wartość 0°00’.

Ponieważ Słońce znajduje się wtedy na równiku niebieskim. W tym momencie przechodzi z deklinacji południowej na północną.

Około 21 czerwca deklinacja wynosi około 23°27’ N, a około 22 grudnia około 23°27’ S.

Podczas równonocy deklinacja Słońca wynosi 0°00’. Podczas przesileń osiąga wartości skrajne: około 23°27’ N lub 23°27’ S.

66°33’ N to szerokość geograficzna koła podbiegunowego północnego. Nie jest to wartość deklinacji Słońca w równonocy.

Wykorzystuje się ją w nawigacji astronomicznej, szczególnie przy obliczaniu szerokości geograficznej z wysokości Słońca w kulminacji.