Pytania pomocnicze - TWO.07

Etykieta klasy 5.1 ma żółte tło, czarny symbol płomienia nad okręgiem oraz numer 5.1. Symbol ten oznacza właściwości utleniające.

Mogą dostarczać tlenu lub nasilać reakcje spalania, przez co pożar rozwija się szybciej i trudniej go opanować.

Klasa 5.1 oznacza materiały utleniające, a klasa 2.1 gazy palne. Mają inne piktogramy i inne główne zagrożenia.

Materiały utleniające podtrzymują lub nasilają spalanie, natomiast substancje samozapalne mogą zapalić się samoczynnie w kontakcie z powietrzem lub wskutek samonagrzewania.

Należy unikać materiałów palnych, olejów, smarów, papieru, drewna oraz innych substancji organicznych, które mogą gwałtownie reagować z utleniaczami.

Kodeks IMDG określa klasyfikację, oznakowanie, dokumentację, zasady segregacji i rozmieszczenia ładunków niebezpiecznych na statku.

Poler służy do obkładania i mocowania lin cumowniczych. Może znajdować się na statku lub na nabrzeżu.

Poler ma postać słupa, pachoła lub pary słupów do obłożenia liny. Kluza jest otworem albo prowadnicą, przez którą lina przechodzi.

Kluza zamknięta ma pełny otwór, przez który przewleka się linę. Kluza otwarta umożliwia łatwiejsze włożenie liny od góry lub z boku.

Kausza to metalowa wkładka w oku liny. Chroni linę przed zgnieceniem i przetarciem w miejscu mocowania.

Zaokrąglone krawędzie ograniczają przecieranie i uszkadzanie lin. Jest to ważne, ponieważ cumy pracują pod dużym obciążeniem.

Do podstawowego wyposażenia należą m.in. polery, kluzy, przewłoki, windy cumownicze, bębny oraz liny cumownicze.

Kreska-kropka to litera N. W kontekście akcji SAR oznacza odpowiedź negatywną, czyli niemożność wykonania polecenia.

Ponieważ pokazany sygnał to litera N, która oznacza negację. Potwierdzenie odbioru lub zrozumienia nadaje się innym ustalonym sygnałem.

Lampa Aldisa służy do nadawania sygnałów świetlnych, zwykle w kodzie Morse’a. Może być używana w łączności między statkami oraz między statkiem a statkiem powietrznym.

Umożliwiają przekazywanie prostych komunikatów, gdy łączność radiowa jest utrudniona albo gdy potrzebne jest szybkie potwierdzenie wzrokowe. Są częścią procedur koordynacji SAR.

Powinien nadać odpowiedni sygnał negatywny, np. N aldisem, oraz jeśli to możliwe wyjaśnić sytuację przez radio. Należy kontynuować współpracę zgodnie z poleceniami koordynatora akcji.

Litera N odpowiada angielskiemu No, czyli nie. W sygnalizacji SAR oznacza brak możliwości zastosowania się do polecenia.

To seria publikacji Admiralty zawierających informacje o łączności radiowej, pomocach radionawigacyjnych, systemach bezpieczeństwa i usługach morskich. Poszczególne tomy dotyczą różnych grup informacji.

Volume 2 zawiera między innymi dane dotyczące systemów radionawigacyjnych, w tym DGPS. Dlatego w tym pytaniu poprawną odpowiedzią jest DGPS.

DGPS poprawia dokładność pozycji GPS przez wykorzystanie poprawek nadawanych przez stacje referencyjne. Odbiornik GPS po uwzględnieniu poprawek może wyznaczyć dokładniejszą pozycję.

GMDSS dotyczy alarmowania i łączności w niebezpieczeństwie, a nie danych stacji DGPS. Z GMDSS kojarzy się głównie Admiralty List of Radio Signals Volume 5.

NAVTEX służy do odbioru morskich informacji bezpieczeństwa, takich jak ostrzeżenia nawigacyjne i meteorologiczne. Pytanie dotyczy natomiast publikacji zawierającej dane systemu DGPS.

GPS wyznacza pozycję na podstawie sygnałów satelitarnych, natomiast DGPS dodatkowo wykorzystuje poprawki różnicowe. Dzięki temu DGPS może zapewnić większą dokładność pozycji.

Przydatne są między innymi pozycja stacji, częstotliwość, zasięg, identyfikator i status pracy. Takie dane pomagają ocenić, czy statek może korzystać z danej stacji poprawek.

Kanał 16 służy do głosowej łączności w niebezpieczeństwie, pilności i bezpieczeństwie oraz do wywołań. Jest podstawowym kanałem alarmowym dla radiotelefonii VHF/UKF.

Kanał 16 służy do łączności głosowej, np. wezwania MAYDAY. Kanał 70 jest przeznaczony do cyfrowego wywołania DSC i nie służy do rozmowy głosowej.

Używa się sygnału MAYDAY. Jest to najwyższy priorytet w łączności morskiej i oznacza sytuację niebezpieczeństwa.

PAN PAN stosuje się w sytuacji pilnej, gdy istnieje problem dotyczący bezpieczeństwa statku lub ludzi, ale nie ma jeszcze bezpośredniego zagrożenia życia.

SECURITE poprzedza komunikaty dotyczące bezpieczeństwa żeglugi, np. ostrzeżenia nawigacyjne lub meteorologiczne.

Kanał 70 jest kanałem DSC, czyli cyfrowego selektywnego wywołania. Nie prowadzi się na nim korespondencji głosowej.

Powinno zawierać nazwę statku, pozycję, rodzaj zagrożenia, potrzebną pomoc oraz liczbę osób zagrożonych, jeśli jest to istotne.

Stosuje się ją, gdy w poszukiwaniach współpracują jednostki o różnych możliwościach, najczęściej statek i samolot. Pozwala to połączyć obserwację z powierzchni morza i z powietrza.

Poszukiwanie sektorowe prowadzi się zwykle wokół punktu odniesienia, gdy pozycja poszukiwanego jest dość dokładnie znana. Metoda skoordynowana zakłada współpracę statku i statku powietrznego.

Samolot może szybko przeszukać duży obszar i ma szersze pole obserwacji. Uzupełnia działania statku, który może podjąć rozbitka z wody.

Statek wykonuje ustalony manewr poszukiwawczy, utrzymuje łączność i może podjąć osobę odnalezioną na powierzchni morza. Jest punktem odniesienia dla działań z powietrza.

IAMSAR to międzynarodowy podręcznik lotniczego i morskiego poszukiwania oraz ratownictwa. Opisuje procedury, organizację i wzorce poszukiwań SAR.

Stosuje się je zwykle wtedy, gdy znany jest przybliżony punkt, od którego należy rozpocząć poszukiwanie. Jednostka oddala się od niego po kolejnych bokach coraz większego kwadratu.

Metoda kursów równoległych jest przydatna przy przeszukiwaniu większych akwenów, zwłaszcza gdy pozycja poszukiwanego nie jest dokładna. Jednostki lub jedna jednostka płyną po równoległych torach.

Środki ratunkowe po prawej burcie mają numery nieparzyste, a po lewej burcie numery parzyste. Numerację prowadzi się zwykle od dziobu ku rufie.

Ułatwia szybkie odnalezienie właściwego środka ratunkowego podczas alarmu opuszczenia statku. Pomaga też w organizacji zbiórki, obsadzania i kontroli ewakuacji.

Prawa burta to burta po prawej stronie osoby patrzącej w kierunku dziobu. Lewa burta znajduje się po lewej stronie osoby patrzącej w kierunku dziobu.

Można zapamiętać: prawa burta — nieparzyste, lewa burta — parzyste. W pytaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź brzmi więc: po lewej burcie używa się numerów parzystych.

Nie. Zasada obejmuje środki ratunkowe rozmieszczone na statku, w tym łodzie ratunkowe i tratwy ratunkowe.

Sygnał NC oznacza: „Jestem w niebezpieczeństwie i potrzebuję natychmiastowej pomocy”. Jest to międzynarodowy sygnał wzywania pomocy.

Sygnał NC składa się z flagi N, czyli November, oraz flagi C, czyli Charlie. Razem tworzą sygnał alarmowy MKS.

Międzynarodowy Kod Sygnałowy to system przekazywania krótkich komunikatów między statkami lub statkiem a brzegiem za pomocą flag, światła, dźwięku albo radiotelefonu.

Nurek w wodzie oznaczany jest flagą A, czyli Alfa: białą i niebieską flagą z wycięciem. Sygnał NC składa się z dwóch oddzielnych flag: N i C.

Wachta musi rozpoznawać sygnały wizualne innych jednostek, szczególnie sygnały niebezpieczeństwa, ograniczonej manewrowości lub ostrzeżeń. Pozwala to szybko zareagować i uniknąć zagrożenia.

Oba oznaczają sytuację zagrożenia życia lub statku, ale są przekazywane innymi środkami. NC to sygnał flagowy MKS, a MAYDAY to radiowy sygnał alarmowy w łączności GMDSS.

Skrót „St” oznacza kamienie jako rodzaj dna morskiego. Jest to informacja ważna m.in. przy ocenie warunków kotwiczenia.

Rodzaj dna wpływa na trzymanie kotwicy. Dno piaszczyste lub muliste zwykle daje lepsze trzymanie niż kamienie, skały czy wodorosty.

Piasek oznacza się najczęściej skrótem „S” od angielskiego „sand”. Nie należy mylić go ze skrótem „St”, który oznacza kamienie.

Wodorosty oznacza się skrótem „Wd” od angielskiego „weed”. Taki rodzaj dna może pogarszać skuteczność trzymania kotwicy.

Znaczenie symboli sprawdza się w legendzie mapy oraz w publikacji Chart 5011 / INT 1, zawierającej międzynarodowe znaki i skróty kartograficzne.

Głębokość podaje wartość sondowania, np. 7,5 m, natomiast skrót obok niej opisuje materiał dna, np. piasek, muł, kamienie lub skały.

Po żółtym kolorze, żółtym świetle oraz znaku szczytowym w kształcie litery X. Kształt samej pławy może być różny.

Oznacza światło błyskowe żółte o okresie 5 sekund. Litera Y wskazuje kolor yellow, czyli żółty.

Nie. Znak specjalny nie jest znakiem bocznym, więc nie określa strony toru wodnego.

Znak specjalny jest żółty i może mieć znak X. Znak bezpiecznej wody ma pionowe pasy czerwono-białe i zwykle znak szczytowy w postaci kuli.

Znak odosobnionego niebezpieczeństwa ma barwy czarno-czerwono-czarne i dwa czarne kule jako znak szczytowy. Znak specjalny jest żółty i oznacza obiekt lub akwen opisany na mapie.

Służą do aktualizacji map i publikacji nawigacyjnych. Zawierają poprawki, wklejki i informacje o zmianach oznakowania, głębokości, świateł lub przeszkód.

Kolor światła jest jedną z podstawowych cech rozpoznawczych znaku. W przypadku znaku specjalnego światło, jeśli występuje, ma kolor żółty.