Pytania pomocnicze - TWO.09

Ciśnienie włączenia oblicza się ze wzoru P - Diff. Jeżeli P wynosi 0,5 MPa, a Diff 0,1 MPa, to ciśnienie włączenia wynosi 0,4 MPa.

Nastawa P oznacza ciśnienie, przy którym dana dysza palnika zostanie wyłączona. Jest to wartość graniczna górna dla pracy dyszy.

Diff oznacza różnicę ciśnień między wyłączeniem a ponownym włączeniem. Nie jest to bezpośrednio ciśnienie włączenia, lecz wartość odejmowana od P.

Histereza zapobiega ciągłemu, szybkiemu włączaniu i wyłączaniu dyszy przy małych wahaniach ciśnienia. Dzięki temu praca palnika jest stabilniejsza.

Dysza zostanie wyłączona przy 0,5 MPa, a włączona przy 0,4 MPa. Wynika to z działania: 0,5 MPa - 0,1 MPa.

Najczęstszy błąd to uznanie wartości Diff za bezpośrednie ciśnienie włączenia. W rzeczywistości Diff jest różnicą, którą trzeba odjąć od wartości P.

Wodowskaz służy do bezpośredniej kontroli poziomu wody w kotle. Pozwala obsłudze ocenić, czy kocioł pracuje w bezpiecznym zakresie.

Może dojść do odsłonięcia powierzchni ogrzewalnych, ich przegrzania i uszkodzenia kotła. W skrajnych przypadkach grozi to poważną awarią lub wybuchem.

Zbyt wysoki poziom może powodować porywanie wody z parą do instalacji parowej. Pogarsza to jakość pary i może uszkodzić odbiorniki pary.

Najczęściej jest pokazany jako pionowy wskaźnik przy ścianie kotła, połączony z częścią wodną i parową kotła. Często wygląda jak rurka lub wąskie szkło poziomowskazowe.

Wodowskaz wskazuje poziom wody w kotle, a manometr mierzy ciśnienie pary lub cieczy. Są to różne przyrządy kontrolne.

Przedmuchiwanie usuwa zanieczyszczenia i sprawdza drożność połączeń z kotłem. Dzięki temu wskazanie poziomu wody jest wiarygodne.

Typowy wodowskaz ma szkło wodowskazowe, zawór parowy, zawór wodny i zawór spustowy. Często posiada też osłonę zabezpieczającą obsługę.

Polega na ciągłej obserwacji otoczenia statku wzrokiem i słuchem. Obserwator wykrywa inne jednostki, przeszkody i zagrożenia oraz melduje je oficerowi wachtowemu.

Wachta na oku dotyczy obserwacji otoczenia i wykrywania zagrożeń. Wachta na sterze polega na prowadzeniu statku zgodnie z zadanym kursem.

Powinien meldować o zauważonych statkach, ich kierunku ruchu, zbliżaniu się, światłach, sygnałach oraz innych możliwych zagrożeniach dla żeglugi.

Pozwala określić, czy istnieje ryzyko zderzenia lub niebezpiecznego zbliżenia. Dzięki temu oficer wachtowy może odpowiednio wcześnie podjąć działania.

Szczególnie ważne jest to przy ograniczonej widzialności, dużym ruchu statków, w pobliżu portów, torów wodnych, cieśnin oraz podczas manewrów.

Nie, jej zadaniem jest obserwacja i meldowanie zauważonych zagrożeń. Decyzje manewrowe podejmuje oficer wachtowy lub kapitan.

Lina prawoskrętna ma splotki ułożone tak, że ich kierunek odpowiada skrętowi w prawo. Na schematach bywa oznaczana literą „p”.

Nieprawidłowy kierunek może powodować rozkręcanie liny, powstawanie pętli, zakleszczanie zwojów i szybsze zużycie. Ma to bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo pracy urządzenia.

Oznacza sposób prowadzenia liny względem bębna, w którym lina układa się lub schodzi z górnej części bębna. Ten kierunek trzeba zestawić z kierunkiem skrętu liny.

Należy sprawdzić oznaczenie skrętu liny oraz kierunek prowadzenia zwoju na bębnie. W przedstawionym pytaniu taki układ odpowiada rysunkowi C.

Dotyczy to między innymi wciągarek cumowniczych, wind kotwicznych, kabestanów oraz innych mechanizmów pokładowych współpracujących z linami.

Typowe objawy to nierówne warstwy, krzyżowanie zwojów, zgniatanie liny, pętle oraz trudności w płynnym rozwijaniu lub zwijaniu liny.

Areometr służy do pomiaru gęstości elektrolitu. Na tej podstawie można ocenić stan naładowania akumulatora kwasowo-ołowiowego.

Podczas rozładowania akumulatora gęstość elektrolitu maleje, a podczas ładowania rośnie. Zmiana gęstości wynika z przemian chemicznych zachodzących w ogniwach.

Do pomiaru napięcia używa się woltomierza lub multimetru ustawionego na pomiar napięcia. Areometr nie mierzy wielkości elektrycznych.

Areometr mierzy gęstość cieczy, natomiast manometr mierzy ciśnienie cieczy lub gazu. Dlatego manometr stosuje się np. w instalacjach hydroforowych.

Do pomiaru prędkości wiatru stosuje się anemometr. Areometr nie ma zastosowania do pomiarów meteorologicznych.

Elektrolit jest żrący, dlatego należy stosować środki ochrony osobistej i unikać kontaktu ze skórą oraz oczami. Pomiar należy wykonywać ostrożnie, bez rozlewania cieczy.

Szumowanie polega na usuwaniu z górnej warstwy wody kotłowej piany i zanieczyszczeń. Wykonuje się je podczas pracy kotła, aby poprawić jakość wody i pary.

Zanieczyszczenia w wodzie mogą powodować pienienie, osady, kamień kotłowy i pogorszenie wymiany ciepła. Może to prowadzić do spadku sprawności lub uszkodzenia kotła.

Szumowanie usuwa głównie pianę i zanieczyszczenia z powierzchni wody kotłowej. Odgazowanie polega na usuwaniu gazów rozpuszczonych w wodzie, takich jak tlen i dwutlenek węgla.

Szumowanie odbywa się w pracującym kotle i polega na odprowadzaniu zanieczyszczonej warstwy wody. Destylacja to oczyszczanie cieczy przez odparowanie i skroplenie.

Pienienie może powodować unoszenie wody razem z parą, czyli pogorszenie jakości pary. Może to szkodzić instalacji parowej i urządzeniom zasilanym parą.

Usuwa się głównie pianę, oleje, zawiesiny oraz część soli i lekkich zanieczyszczeń gromadzących się przy powierzchni lustra wody.

Rener jest liną roboczą układu podnoszenia. Przenosi siłę z wciągarki na hak lub zblocze i umożliwia podnoszenie oraz opuszczanie ładunku.

Rener to lina, natomiast wysięgnik to ramię konstrukcyjne żurawia. Rener zwykle zwisa z końca wysięgnika i jest połączony z hakiem.

Szakla to metalowy łącznik z trzpieniem, stosowany do łączenia elementów osprzętu. Rener jest liną roboczą, a nie elementem łączącym.

Ostojnica to część nośna lub podstawa żurawia. Przenosi obciążenia z mechanizmów i konstrukcji żurawia na pokład lub fundament.

Niebezpieczne są pęknięte druty, korozja, zagniecenia, załamania, spłaszczenia oraz nadmierne zużycie liny. Takie uszkodzenia mogą prowadzić do zerwania liny.

Nieprawidłowe prowadzenie liny powoduje jej przyspieszone zużycie, tarcie, uszkodzenia i ryzyko zakleszczenia. Może to obniżyć bezpieczeństwo pracy żurawia.

Żuraw może podnosić i opuszczać ładunek, zmieniać wysięg oraz obracać się wokół osi pionowej. Te ruchy pozwalają przenosić ładunek w wybrane miejsce.

Doprowadza olej do elementów trących, zmniejsza tarcie, odprowadza ciepło i chroni części silnika przed zużyciem oraz korozją.

Najczęściej po połączeniu z pompą oleju, filtrami, chłodnicą oleju oraz punktami doprowadzenia oleju do silnika, szczególnie do łożysk i układu korbowego.

Zapewnia dopływ oleju do smarowanych elementów. Spadek ciśnienia może oznaczać awarię pompy, nieszczelność, zapchany filtr lub zbyt niski poziom oleju.

Instalacja oleju smarowego smaruje i chłodzi elementy silnika, a instalacja oleju napędowego dostarcza paliwo do spalania w cylindrach.

Obniża temperaturę oleju, aby zachował odpowiednią lepkość i skutecznie smarował elementy silnika.

Może dojść do przegrzania, przyspieszonego zużycia, zatarcia łożysk, uszkodzenia wału korbowego, a nawet całkowitej awarii silnika.

Filtry usuwają z oleju zanieczyszczenia mechaniczne, opiłki metalu i produkty zużycia, chroniąc łożyska oraz powierzchnie trące.

Przeciwśruba porządkuje przepływ wody za śrubą lub wirnikiem i ogranicza zawirowania strugi. Dzięki temu poprawia sprawność wytwarzania ciągu.

Wał napędowy jest długim elementem osiowym przenoszącym moment obrotowy z silnika. Przeciwśruba ma postać zespołu łopatek umieszczonych w pobliżu wirnika lub śruby.

Kanał strugowy to przestrzeń, przez którą przepływa woda zasysana do pędnika i wyrzucana na zewnątrz. Prowadzi strumień wody przez elementy robocze napędu.

Ponieważ jego elementy robocze są osłonięte w kanale i nie wystają tak jak klasyczna śruba okrętowa. Zmniejsza to ryzyko uszkodzenia napędu.

Pędnik zasysa wodę, przyspiesza ją za pomocą wirnika i wyrzuca do tyłu. Reakcja odrzutu powoduje ruch jednostki do przodu.

Pędnik śrubowy wykorzystuje śrubę pracującą bezpośrednio w otwartej wodzie. Pędnik strugowodny przyspiesza wodę wewnątrz kanału i wyrzuca ją przez dyszę.

Najczęściej po tym, że na osi poziomej znajduje się moc silnika, np. Ne [kW]. Wykres pokazuje wtedy zmianę parametrów silnika wraz ze wzrostem obciążenia.

ge to jednostkowe zużycie paliwa, zwykle podawane w g/kWh. Informuje, ile gramów paliwa silnik zużywa na wytworzenie 1 kWh energii.

Gh to godzinowe zużycie paliwa, najczęściej w kg/h. Rośnie zwykle wraz ze wzrostem mocy, ponieważ silnik przy większym obciążeniu spala więcej paliwa w jednostce czasu.

Przy małym obciążeniu część energii zużywana jest na pokonanie strat własnych silnika. Po zwiększeniu obciążenia silnik pracuje sprawniej, dlatego ge spada do pewnego minimum.

Minimum ge wskazuje zakres najbardziej ekonomicznej pracy silnika. W tym punkcie silnik zużywa najmniej paliwa na jednostkę wytworzonej energii.

W charakterystyce obciążeniowej zmienia się obciążenie lub moc silnika przy stałej prędkości obrotowej. W charakterystyce prędkościowej główną zmienną jest prędkość obrotowa silnika.

Pozwalają ocenić sprawność, zużycie paliwa i bezpieczny zakres pracy silnika. Ułatwiają dobór ekonomicznego obciążenia oraz wykrywanie nieprawidłowości eksploatacyjnych.