Pytania pomocnicze - AUD.02

Fotografia low key ma przewagę ciemnych tonów, głębokie cienie i zwykle niewielką liczbę jasnych partii. Światło jest kierunkowe, często boczne, aby mocno modelować kształt obiektu.

Należy szukać zdjęcia ciemnego, kontrastowego, z dużą ilością czerni lub ciemnej szarości. Jasne fragmenty są ograniczone i służą głównie do wydobycia konturów lub najważniejszych detali.

Zdjęcie B ma ciemne tło, silne cienie i punktowo oświetlone fragmenty postaci. Przeważają w nim tony ciemne, co jest typowe dla fotografii w niskim kluczu.

Low key opiera się na ciemnych tonach, cieniu i wysokim kontraście. High key wykorzystuje przewagę jasnych tonów, miękkie światło i ograniczoną ilość głębokich cieni.

Najczęściej stosuje się światło boczne, boczno-górne lub konturowe, ustawione kierunkowo. Ważne jest ograniczenie światła padającego na tło, aby zachować ciemną atmosferę zdjęcia.

Histogram low key jest przesunięty w lewą stronę, czyli w stronę cieni i czerni. Nie oznacza to jednak błędnego niedoświetlenia, jeśli najważniejsze detale są widoczne.

Nie. Low key to świadomie zaplanowana technika oświetlenia i kompozycji tonalnej. Zwykłe niedoświetlone zdjęcie może być ciemne, ale nie musi mieć poprawnie kontrolowanego światła i kontrastu.

Sensytometr służy do kontrolowanego naświetlania materiału światłoczułego określoną dawką światła. Dzięki temu można badać właściwości materiału, m.in. jego światłoczułość i kontrastowość.

Sensytometr naświetla materiał światłoczuły w kontrolowany sposób. Densytometr mierzy gęstość optyczną, czyli stopień zaczernienia lub przepuszczania światła przez wywołany materiał.

Sensytogram to materiał światłoczuły naświetlony stopniowaną ekspozycją, najczęściej za pomocą sensytometru. Służy do analizy reakcji materiału na różne dawki światła.

Światłoczułość określa, jak silnie materiał reaguje na światło. Im większa światłoczułość, tym mniejsza ilość światła jest potrzebna do uzyskania prawidłowej ekspozycji.

Luksometr mierzy natężenie oświetlenia w luksach, ale nie wykonuje kontrolowanej ekspozycji materiału światłoczułego ani nie służy do wyznaczania jego światłoczułości.

Po naświetleniu i wywołaniu materiału densytometr mierzy jego gęstość optyczną. Wyniki pomiarów pozwalają sporządzić charakterystykę materiału i ocenić jego właściwości.

Kontrolowana ekspozycja zapewnia powtarzalne warunki badania. Tylko wtedy można wiarygodnie porównać reakcję materiału na różne dawki światła.

Proces C-41 stosuje się do barwnych filmów negatywowych. Po obróbce otrzymuje się negatyw barwny przeznaczony do kopiowania lub skanowania.

Pierwszym etapem jest wywoływanie barwne. W tym etapie powstaje obraz barwny dzięki reakcji wywoływacza z warstwami światłoczułymi filmu.

Wybielanie przekształca metaliczne srebro w związki srebra, które mogą zostać usunięte podczas utrwalania. Dzięki temu w negatywie pozostaje obraz barwnikowy.

Płukanie usuwa pozostałości roztworu wybielającego. Zapobiega to zanieczyszczeniu utrwalacza i zakłóceniu kolejnego etapu obróbki.

Utrwalanie usuwa związki srebra, które nie powinny pozostać w materiale fotograficznym. Po tym etapie obraz jest oparty głównie na barwnikach.

C-41 służy do obróbki barwnych negatywów, a E-6 do materiałów odwracalnych, czyli slajdów. W E-6 występują m.in. wywołanie czarno-białe i etap odwracania obrazu.

Taki zestaw etapów jest typowy dla uproszczonego procesu czarno-białego. W C-41 konieczne są etapy związane z obróbką barwną, zwłaszcza wywoływanie barwne i wybielanie.

Halogenki srebra są substancjami światłoczułymi. Pod wpływem światła tworzą obraz utajony, który można później wywołać chemicznie.

Żelatyna pełni funkcję nośnika i spoiwa dla kryształów halogenków srebra. Umożliwia równomierne rozmieszczenie substancji światłoczułych na podłożu.

Emulsja fotograficzna jest warstwą światłoczułą materiału, która rejestruje obraz. Wywoływacz to roztwór chemiczny używany później do ujawnienia obrazu utajonego.

Po naświetleniu powstaje obraz utajony. Jest on niewidoczny do momentu przeprowadzenia procesu wywoływania.

Emulsja znajduje się m.in. w filmach fotograficznych, błonach zwojowych, kliszach oraz papierach fotograficznych. W materiałach barwnych występuje zwykle kilka warstw światłoczułych.

Czułość zależy m.in. od wielkości i rodzaju kryształów halogenków srebra oraz od dodatków chemicznych. Większe kryształy zwykle zwiększają czułość, ale mogą pogarszać ziarnistość obrazu.

Filtr polaryzacyjny ogranicza światło spolaryzowane, które powstaje m.in. przy odbiciu od powierzchni niemetalicznych, takich jak szkło lub woda. Dzięki temu odblaski stają się słabsze albo częściowo znikają.

Nie zawsze. Skuteczność zależy od kąta padania światła, kąta fotografowania i rodzaju powierzchni. Część refleksów może pozostać.

Po założeniu filtra należy obracać jego pierścień i obserwować w wizjerze lub na ekranie zmianę intensywności odbić. Najlepszy efekt uzyskuje się przy odpowiednim ustawieniu względem źródła światła.

Filtr UV służy głównie do ograniczania promieniowania ultrafioletowego i ochrony obiektywu. Nie usuwa skutecznie odbić od szkła.

Filtr połówkowy, najczęściej szary, wyrównuje jasność części kadru, np. nieba i ziemi. Nie jest przeznaczony do redukcji refleksów na szklanych obiektach.

Można zmienić kąt ustawienia aparatu lub światła, użyć światła rozproszonego, namiotu bezcieniowego albo czarnych blend do kontrolowania odbić. Filtr polaryzacyjny jest jednym z podstawowych narzędzi, ale nie jedynym.

TIFF może zapisywać obraz w wysokiej jakości, obsługuje kompresję bezstratną, dużą głębię kolorów, profile barwne i tryb CMYK. Dzięki temu dobrze nadaje się do zastosowań poligraficznych.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez utraty informacji o obrazie. Kompresja stratna usuwa część danych, co może powodować spadek jakości i artefakty.

JPEG standardowo stosuje kompresję stratną. Każdy kolejny zapis może dodatkowo pogarszać jakość obrazu.

GIF obsługuje maksymalnie 256 kolorów, co jest zbyt małą liczbą dla fotografii i płynnych przejść tonalnych. Format ten sprawdza się raczej w prostych grafikach ekranowych.

Tak, PNG stosuje kompresję bezstratną. Jednak jest częściej używany do grafiki ekranowej niż do profesjonalnego przygotowania materiałów do druku.

Ważne są: odpowiednia rozdzielczość, brak strat jakości, właściwy tryb barwny, profil kolorów i możliwość zachowania szczegółów obrazu.

W mocowaniu bagnetowym obiektyw wkłada się i przekręca do zablokowania, co jest szybkie i wygodne. W mocowaniu gwintowym obiektyw trzeba wkręcić w korpus.

Pozwala szybko wymieniać obiektywy, zapewnia stabilne połączenie i umożliwia komunikację elektroniczną między aparatem a obiektywem.

Adapter umożliwia założenie obiektywu z innym standardem mocowania na dany korpus aparatu. Może zachowywać lub ograniczać funkcje automatyczne.

Nie zawsze. O możliwości decydują m.in. odległość rejestrowa, średnica mocowania, konstrukcja adaptera oraz zgodność elektroniki.

Obiektywy wymagają precyzyjnego, sztywnego i osiowego połączenia z korpusem. Typowe standardy fotograficzne opierają się na gwincie, bagnecie lub adapterze, a nie na prostym zatrzasku.

Przez styki mogą być przekazywane informacje o przysłonie, ogniskowej, ustawieniu ostrości, stabilizacji obrazu oraz dane do pomiaru ekspozycji.

Białe tło jest neutralne, jednolite i ułatwia jednoznaczną identyfikację osoby. Spełnia też wymagania formalne dla zdjęć dokumentowych.

Tło powinno być jasne, białe, jednolite i równomiernie oświetlone. Nie może mieć wzorów, cieni, plam ani wyraźnej faktury.

Należy odsunąć fotografowaną osobę od tła i zastosować miękkie, równomierne oświetlenie. Pomaga użycie światła rozproszonego lub osobne doświetlenie tła.

Nieprawidłowy balans bieli może sprawić, że białe tło będzie wyglądało na żółte, niebieskie lub szare. Zdjęcie powinno mieć naturalne kolory skóry i neutralne tło.

Twarz powinna być skierowana prosto do aparatu, w kompozycji frontalnej. Osoba powinna patrzeć w obiektyw i mieć neutralny wyraz twarzy.

Nie. Do zdjęcia paszportowego lub do dowodu osobistego należy stosować tło białe lub bardzo jasne i jednolite, zgodne z wymaganiami urzędowymi.

Głębia ostrości to zakres odległości przed i za punktem ustawienia ostrości, w którym obiekty są postrzegane jako ostre. Może być mała, np. w portrecie z rozmytym tłem, albo duża, np. w fotografii krajobrazowej.

Im bardziej otwarta przysłona, czyli mniejsza liczba f, np. f/1.8, tym mniejsza głębia ostrości. Im bardziej przymknięta przysłona, czyli większa liczba f, np. f/11, tym większa głębia ostrości.

Czas ekspozycji wpływa przede wszystkim na jasność zdjęcia i sposób odwzorowania ruchu. Nie zmienia bezpośrednio zakresu ostrości w przestrzeni.

Na głębię ostrości wpływają także ogniskowa obiektywu, odległość od fotografowanego obiektu oraz format matrycy lub filmu. Dłuższa ogniskowa i mniejsza odległość od obiektu zwykle zmniejszają głębię ostrości.

Należy użyć szeroko otwartej przysłony, np. f/1.8 lub f/2.8, podejść bliżej do obiektu i najlepiej zastosować dłuższą ogniskową. Taki efekt często wykorzystuje się w portretach.

Należy przymknąć przysłonę, np. do f/8, f/11 lub f/16, oraz ustawić ostrość tak, aby objąć ważne elementy kadru. Jest to typowe w fotografii krajobrazowej i architektonicznej.

Tryb A lub Av pozwala fotografowi wybrać wartość przysłony, a aparat automatycznie dobiera czas naświetlania. Jest szczególnie przydatny wtedy, gdy najważniejsza jest kontrola głębi ostrości.

Zdjęcie z teleobiektywu ma wąski kadr, przybliżony odległy motyw i często spłaszczoną perspektywę. Tło wydaje się większe i bliższe głównemu obiektowi.

Zdjęcie A pokazuje szeroki fragment sceny: budynek, drzewo i otoczenie. Brakuje tu typowego dla teleobiektywu zawężenia kadru i kompresji planów.

Im dłuższa ogniskowa, tym węższy kąt widzenia i większe przybliżenie obrazu. Im krótsza ogniskowa, tym szerszy kąt widzenia.

Teleobiektyw przybliża odległe obiekty i zawęża pole widzenia. Obiektyw szerokokątny obejmuje dużą część sceny i podkreśla przestrzeń oraz pierwszy plan.

To efekt, w którym plany zdjęcia wydają się znajdować bliżej siebie. Jest typowy dla fotografowania z większej odległości przy użyciu dłuższej ogniskowej.

Nie zawsze. Mała głębia ostrości zależy także od przysłony, odległości fotografowania i wielkości matrycy. Teleobiektyw może ją ułatwiać, ale nie jest jedyną przyczyną.

Pozwala wyizolować fragment budynku z większej odległości i wypełnić nim kadr. Dzięki wąskiemu kątowi widzenia łatwo pominąć zbędne elementy otoczenia.