Pytania pomocnicze - AUD.02

Sensytometr służy do kontrolowanego naświetlania próbek materiałów światłoczułych znanymi dawkami światła. Pozwala przygotować próbki do dalszej oceny właściwości fotograficznych.

Sensytometr naświetla próbkę określoną ilością światła. Densytometr mierzy gęstość optyczną próbki już naświetlonej i wywołanej.

To fragment materiału światłoczułego przygotowany do badania jego reakcji na ekspozycję. Po naświetleniu i wywołaniu można analizować jej gęstość optyczną.

Znana dawka światła pozwala porównać reakcję materiału z konkretną ekspozycją. Dzięki temu można ocenić czułość, kontrast i zakres tonalny materiału.

Na gotowym sensytogramie mierzy się gęstość optyczną poszczególnych pól. Pomiar wykonuje się densytometrem.

Obróbka chemiczna ujawnia obraz utajony powstały podczas naświetlania próbki. Dopiero po wywołaniu można ocenić zaczernienie i gęstość optyczną materiału.

Pomiar gęstości optycznej jest zadaniem densytometru. Sensytometr odpowiada za etap ekspozycji, czyli naświetlenie próbki znaną ilością światła.

Papier miękki daje odbitkę o niskim kontraście i łagodnych przejściach tonalnych. Stosuje się go, gdy chce się zmniejszyć kontrast pozytywu.

Papier twardy stosuje się wtedy, gdy negatyw jest mało kontrastowy i trzeba zwiększyć kontrast odbitki. Daje mocniejsze różnice między światłami i cieniami.

Do kontrastowego negatywu dobiera się papier miękki, aby obniżyć kontrast odbitki. Do negatywu płaskiego, mało kontrastowego, dobiera się papier twardy.

Papier normalny daje standardowy kontrast odbitki. Papier miękki obniża kontrast i lepiej pokazuje delikatne przejścia półtonów.

Ponieważ miękka gradacja papieru zmniejsza kontrast obrazu końcowego. Dzięki temu pozytyw ma łagodniejszą skalę tonalną.

To negatyw o prawidłowej gęstości i typowym kontraście, uzyskany przy właściwym czasie i warunkach wywoływania. Nie jest ani przewołany, ani niedowołany.

Zadymianie uaktywnia pozostałe, wcześniej nienaświetlone halogenki srebra, aby mogły zostać wywołane w kolejnym etapie. Jest to charakterystyczne dla procesu odwracalnego, w którym powstaje obraz pozytywowy.

Materiał odwracalny po obróbce daje bezpośrednio pozytyw, czyli slajd. Film negatywowy barwny daje obraz negatywowy, który wymaga kopiowania lub skanowania i odwrócenia tonalnego.

Tworzy ono obraz srebrowy odpowiadający pierwszemu naświetleniu materiału. Ten etap decyduje m.in. o gęstości i kontraście późniejszego obrazu pozytywowego.

Wywoływanie barwne ma utworzyć barwniki w partiach, które po odwróceniu stają się podstawą obrazu pozytywowego. Dlatego musi nastąpić po przygotowaniu pozostałych halogenków srebra do wywołania.

Diapozytyw to pozytywowy obraz fotograficzny wykonany na przezroczystym podłożu, najczęściej filmie. Może być oglądany w projekcji, pod światło lub skanowany.

Opisany ciąg obróbki dotyczy materiału filmowego odwracalnego, a nie papieru. Papier kolorowy i wielogradacyjny nie przechodzą typowego procesu z zadymianiem i wywoływaniem odwracalnym.

Utrwalanie usuwa z materiału niewywołane lub zbędne związki srebra, dzięki czemu obraz staje się trwały i niewrażliwy na dalsze działanie światła.

Slajd przepuszcza światło, dlatego podczas skanowania musi być podświetlany od tyłu. Nie jest materiałem odbijającym światło jak odbitka papierowa.

Oryginał transparentny przepuszcza światło, np. slajd lub negatyw. Oryginał refleksyjny odbija światło, np. fotografia na papierze lub dokument.

Slajdy mają często duży kontrast i wysoką gęstość optyczną. Wysoka dynamika pozwala zachować szczegóły w jasnych i ciemnych partiach obrazu.

Obraz może mieć utracone detale w cieniach lub światłach. Może też wyglądać zbyt ciemno, zbyt jasno albo mieć słabe przejścia tonalne.

Nie. Rozdzielczość określa liczbę rejestrowanych szczegółów przestrzennych, a dynamika zdolność do odwzorowania zakresu jasności.

Najlepszy jest skaner do materiałów transparentnych, np. skaner do negatywów i slajdów albo skaner płaski z przystawką do filmów.

Należy podzielić wymaganą liczbę pikseli przez wymiar oryginału w calach. Dla szerokości: 1200 px / 4 cale = 300 ppi, a dla wysokości: 1800 px / 6 cali = 300 ppi.

Oryginał ma format 4 × 6 cali, a plik ma mieć 1200 × 1800 pikseli. Oba wymiary dają wynik 300 pikseli na cal, więc minimalna rozdzielczość skanowania to 300 ppi.

PPI oznacza pixels per inch, czyli liczbę pikseli przypadających na jeden cal obrazu. Im wyższa wartość ppi, tym więcej szczegółów zostanie zapisanych w pliku cyfrowym.

Najlepiej sprawdzić oba wymiary, aby upewnić się, że proporcje oryginału i pliku są zgodne. W tym przypadku 4:6 odpowiada 1200:1800, więc wynik ppi jest taki sam dla szerokości i wysokości.

Powstanie plik o wymiarach 800 × 1200 pikseli. Będzie więc za mały względem wymaganego rozmiaru 1200 × 1800 pikseli.

Wymiar w pikselach oblicza się ze wzoru: liczba pikseli = wymiar w calach × ppi. Przykład: 6 cali × 300 ppi = 1800 pikseli.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego fragmentu obrazu i nanoszenia ich w inne miejsce. Używa się go głównie do retuszu i wypełniania braków.

Pozwala pobrać podobną teksturę z sąsiedniego obszaru i przykryć nią brakujący lub uszkodzony fragment. Dzięki temu poprawka może wyglądać naturalnie.

Lasso i różdżka służą do zaznaczania obszarów, a nie do bezpośredniego wypełniania luk. Stempel jest narzędziem retuszerskim, które przenosi piksele.

Najczęściej wybiera się go przez kliknięcie w odpowiedni fragment obrazu z przytrzymanym klawiszem Alt. Ten fragment będzie kopiowany podczas malowania.

Najważniejsze są rozmiar pędzla, twardość krawędzi, krycie oraz sposób wyrównania próbki. Dobre ustawienia pomagają uniknąć widocznych śladów retuszu.

Problem pojawia się, gdy zbyt często kopiuje się ten sam fragment lub wybiera źródło o innej jasności, kolorze albo fakturze. Może wtedy powstać widoczne powtórzenie tekstury.

Perspektywa żabia występuje wtedy, gdy aparat znajduje się nisko i jest skierowany ku górze. Fotografowany obiekt wydaje się wysoki, monumentalny i dominujący.

Niski punkt widzenia wzmacnia wrażenie wysokości, a linie pionowe często zbiegają się ku górze. To typowy efekt perspektywy żabiej.

Perspektywa żabia pokazuje obiekt z dołu, natomiast perspektywa z lotu ptaka pokazuje scenę z góry. Dają przeciwne wrażenie przestrzenne.

Może podkreślać potęgę, wysokość, dominację lub monumentalność obiektu. Często stosuje się ją przy fotografowaniu architektury.

To konwergencja linii pionowych, powstająca zwykle wtedy, gdy aparat jest pochylony ku górze lub ku dołowi. W fotografii architektury często towarzyszy perspektywie żabiej.

Nie. Perspektywa czołowa oznacza fotografowanie obiektu od przodu, zwykle na wprost. Perspektywa żabia zależy przede wszystkim od niskiego położenia aparatu.

Przysłona reguluje ilość światła wpadającego przez obiektyw do wnętrza aparatu. Im większy otwór przysłony, tym więcej światła dociera do matrycy lub materiału światłoczułego.

Przysłona reguluje natężenie strumienia świetlnego, czyli ilość światła wpadającego przez obiektyw. Migawka decyduje o czasie, przez jaki światło działa na matrycę lub film.

Wartość przysłony określa względną wielkość otworu w obiektywie. Niższa liczba, np. f/2.8, oznacza większy otwór i więcej światła, a wyższa, np. f/11, mniejszy otwór i mniej światła.

Duży otwór przysłony, np. f/1.8, daje małą głębię ostrości i silniejsze rozmycie tła. Mały otwór, np. f/11 lub f/16, zwiększa głębię ostrości.

Osłona przeciwsłoneczna ogranicza światło boczne i zmniejsza ryzyko flar oraz spadku kontrastu. Nie reguluje jednak ilości światła przechodzącego przez obiektyw tak jak przysłona.

Nie. Lampa zewnętrzna jest źródłem dodatkowego oświetlenia sceny. Nie steruje bezpośrednio strumieniem światła wpadającym przez obiektyw do aparatu.

Najczęściej widać prostokątny mechanizm z kurtynami lub lamelkami tworzącymi szczelinę. Taka migawka znajduje się w korpusie aparatu, blisko płaszczyzny filmu lub matrycy.

Dwie kurtyny przesuwają się przed materiałem światłoczułym lub matrycą. Przy krótkich czasach naświetlania światło przechodzi przez wąską szczelinę przesuwającą się po kadrze.

Migawka szczelinowa znajduje się w korpusie aparatu i działa za pomocą przesuwających się kurtyn. Migawka centralna znajduje się zwykle w obiektywie i otwiera się od środka, podobnie do przysłony.

Przy bardzo krótkich czasach cała powierzchnia matrycy nie jest odsłonięta jednocześnie, lecz przez przesuwającą się szczelinę. Błysk mógłby wtedy oświetlić tylko część kadru.

Migawka szczelinowa jest typowa dla lustrzanek jednoobiektywowych i wielu aparatów bezlusterkowych. Stosuje się ją tam, gdzie migawka pracuje bezpośrednio przed matrycą lub filmem.

Pozwala uzyskać bardzo krótkie czasy naświetlania, co ułatwia fotografowanie ruchu i pracę w silnym świetle. Jest też wygodna konstrukcyjnie w aparatach z wymiennymi obiektywami.

Służy do uzyskania poprawnej ekspozycji i neutralnego balansu bieli. Jest wzorcem średniej jasności odbijającym około 18% światła.

Światłomierz zakłada, że scena ma średnią jasność zbliżoną do szarości 18%. Dlatego śnieg może zostać niedoświetlony, a czarny obiekt prześwietlony.

Kartę należy umieścić w tym samym świetle co fotografowany obiekt i zmierzyć światło odbite od jej powierzchni. Uzyskane ustawienia ekspozycji stosuje się potem do zdjęcia.

Szara karta ma znany, standardowy współczynnik odbicia około 18% i neutralną barwę. Biała kartka odbija znacznie więcej światła i nie jest wiarygodnym wzorcem ekspozycji.

Nie. Może być także używana do ustawiania balansu bieli, ponieważ powinna mieć neutralny, bezbarwny odcień szarości.

Standardowa szara karta fotograficzna odbija około 18% padającego światła.