Pytania pomocnicze - BUD.18

To dokument składany do ODGiK przed rozpoczęciem określonych prac geodezyjnych. Informuje o rodzaju, celu, zakresie i wykonawcy pracy.

Zgłoszenie składa się do właściwego miejscowo ODGiK, czyli ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Zgłoszenie pozwala uzyskać materiały z zasobu geodezyjnego oraz formalnie powiadamia organ o wykonywaniu pracy. Jest też podstawą późniejszego przekazania wyników do zasobu.

Raport techniczny dotyczy wyników i dokumentacji wykonanej pracy, a nie samego powiadomienia ODGiK o zamiarze lub wykonaniu prac geodezyjnych.

Zawiera dane wykonawcy, cel pracy, obszar opracowania, rodzaj pracy oraz zapotrzebowanie na materiały z zasobu geodezyjnego.

Wykonawca przekazuje do ODGiK operat techniczny lub wyniki pracy, które podlegają weryfikacji i mogą zostać przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Hydrant rozpoznaje się jako znak punktowy związany z siecią wodociągową. Często znajduje się przy przewodzie opisanym literą „w”.

Litera „w” oznacza zwykle sieć wodociągową. Pomaga odróżnić elementy wodociągowe, takie jak hydranty, od kanalizacji, gazu czy innych sieci.

Hydrant jest elementem infrastruktury technicznej związanej z siecią wodociągową. Dlatego należy do obiektów uzbrojenia terenu przedstawianych na mapie zasadniczej.

Hydrant jest armaturą wodociągową i występuje przy sieci wodociągowej. Studnia jest osobnym obiektem punktowym i ma inne oznaczenie kartograficzne.

Hydrant należy do sieci wodociągowej, natomiast przykanalik jest elementem kanalizacji. Przykanalik ma charakter przewodu odprowadzającego, a hydrant jest punktem poboru wody.

W kwalifikacji BUD.18 często trzeba interpretować fragmenty mapy zasadniczej. Poprawne rozpoznanie symboli pozwala wskazać właściwy obiekt bez wykonywania obliczeń.

Wniosek składa geodeta, czyli wykonawca pracy geodezyjnej. Nie robi tego inwestor ani inspektor nadzoru.

Dokumentacja musi zostać sprawdzona pod względem formalnym i technicznym. Dopiero pozytywny wynik kontroli lub weryfikacji umożliwia jej przyjęcie do zasobu.

To zbiór materiałów, danych i dokumentów geodezyjnych oraz kartograficznych prowadzony przez właściwe organy administracji. Zasób służy m.in. do aktualizacji map i rejestrów publicznych.

ODGiK przyjmuje dokumentację od geodety, kontroluje ją i po pozytywnej weryfikacji włącza do zasobu. Jest to jednostka obsługująca państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny.

Oznacza, że dokumentacja spełnia wymagania przepisów i standardów technicznych. Dzięki temu może zostać przyjęta do zasobu geodezyjnego.

Nie. Inwestor może zlecić pracę geodezyjną, ale podstawą przyjęcia dokumentacji do zasobu jest wniosek geodety z pozytywną adnotacją kontroli.

To zbiór danych, map, rejestrów i dokumentów geodezyjnych oraz kartograficznych prowadzony przez organy administracji geodezyjnej. Dzieli się m.in. na część centralną i powiatową.

Są to dane o znaczeniu krajowym, np. dotyczące podstawowych osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych. Stanowią one podstawę odniesienia dla pomiarów w skali całego państwa.

Ewidencja gruntów i budynków, czyli kataster nieruchomości, należy do danych prowadzonych na poziomie powiatowym. Nie jest charakterystyczna dla centralnej części zasobu.

Osnowa podstawowa ma znaczenie krajowe i zapewnia jednolity układ odniesienia. Osnowa szczegółowa zagęszcza tę sieć i służy bezpośrednio do wykonywania pomiarów terenowych.

Służy do gromadzenia i udostępniania informacji o punktach podstawowych osnów. Dane te zapewniają spójność pomiarów geodezyjnych na terenie kraju.

GESUT, czyli geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu, dotyczy infrastruktury technicznej w terenie i jest prowadzona głównie w zasobie powiatowym.

Centralna część zasobu kojarzy się z danymi krajowymi i podstawowymi układami odniesienia. Dlatego należy wskazać rejestr podstawowych osnów, a nie lokalne bazy takie jak kataster czy GESUT.

Niwelator służy do pomiaru różnic wysokości między punktami. Najczęściej wykorzystuje się go w niwelacji geometrycznej.

Niwelator mierzy przewyższenie między punktami. Wysokość punktu można obliczyć dopiero wtedy, gdy znana jest wysokość punktu odniesienia.

Niwelator służy do wyznaczania różnic wysokości, natomiast teodolit służy głównie do pomiaru kątów poziomych i pionowych.

Przewyższenie to różnica wysokości między dwoma punktami. Oblicza się je najczęściej jako różnicę odczytów na łacie niwelacyjnej.

Łata niwelacyjna umożliwia wykonanie odczytu wysokościowego względem poziomej osi celowej niwelatora. Na podstawie odczytów wyznacza się różnice wysokości.

Tak. Niwelator jest często używany do przenoszenia poziomów, kontroli rzędnych, spadków oraz ustawiania elementów budowlanych na wymaganej wysokości.

Jest to kierunek celowania instrumentu ustawiony poziomo. Dzięki niej można porównywać odczyty na łatach ustawionych w różnych punktach.

Służy do przedstawienia punktów osnowy pomiarowej oraz powiązań między nimi, takich jak linie, długości i kąty. Ułatwia kontrolę i opracowanie pomiarów.

Umieszcza się numery punktów osnowy, linie pomiarowe, długości linii oraz kąty poziome. Są to dane opisujące konstrukcję osnowy.

Ponieważ dotyczą pomiaru szczegółów terenowych względem linii pomiarowej, a nie samej osnowy. Są charakterystyczne dla szkicu pomiaru szczegółów metodą ortogonalną.

Szkic osnowy przedstawia punkty i elementy konstrukcyjne osnowy. Szkic pomiaru szczegółów pokazuje położenie obiektów terenowych, np. przez domiary, rzędne i odcięte.

Odcięta to odległość mierzona wzdłuż linii pomiarowej od punktu początkowego. Rzędna to prostopadła odległość szczegółu od tej linii.

Numery punktów pozwalają jednoznacznie identyfikować punkty osnowy w terenie i w dokumentacji. Dzięki temu można poprawnie powiązać pomiary z obliczeniami.

Niwelacja trygonometryczna polega na wyznaczaniu różnic wysokości na podstawie zmierzonego kąta pionowego oraz odległości poziomej lub skośnej między punktami.

Trzeba znać kąt pionowy oraz odległość między punktami. W praktyce uwzględnia się także wysokość instrumentu i wysokość celu lub pryzmatu.

W niwelacji geometrycznej przewyższenie wyznacza się z odczytów na łatach niwelacyjnych przy poziomej osi celowej. W niwelacji trygonometrycznej wykorzystuje się kąty pionowe i odległości.

Stosuje się ją szczególnie wtedy, gdy punkty są oddalone, teren jest trudny lub gdy pomiar wykonuje się tachimetrem elektronicznym podczas pomiarów sytuacyjno-wysokościowych.

Kąt pionowy określa nachylenie celowej względem poziomu. Na jego podstawie, razem z odległością, oblicza się składową wysokościową, czyli przewyższenie.

Nie. Niwelacja punktów rozproszonych opisuje sposób pomiaru wielu punktów terenowych, np. pikiet, natomiast niwelacja trygonometryczna określa metodę wyznaczania przewyższeń z kątów i odległości.

Służy do jednoznacznego odszukania punktu w terenie oraz identyfikacji jego znaku. Zawiera informacje opisowe, szkic lokalizacyjny i miary do szczegółów terenowych.

Powinien zawierać m.in. numer punktu, rodzaj stabilizacji, położenie punktu, miary do trwałych szczegółów terenowych oraz dane osoby sporządzającej opis. Nie zawiera skali przygotowania opisu jako obowiązkowego elementu.

Miary umożliwiają szybkie odszukanie znaku punktu w terenie, nawet gdy jest on słabo widoczny lub częściowo zasłonięty. Powinny odnosić się do obiektów trwałych, np. narożników budynków, słupów lub ogrodzeń.

Opis topograficzny jest dokumentem lokalizacyjnym punktu, opartym na szkicu, danych identyfikacyjnych i miarach terenowych. Mapa jest opracowaniem kartograficznym wykonanym w określonej skali.

Numer punktu pozwala jednoznacznie powiązać opis z konkretnym punktem osnowy w dokumentacji geodezyjnej. Bez niego mogłoby dojść do pomyłki przy identyfikacji punktu.

Pozwala ustalić autora dokumentu i odpowiedzialność za jego sporządzenie. Jest elementem formalnym dokumentacji geodezyjnej.

To trwały element stabilizacji punktu geodezyjnego umieszczony pod powierzchnią terenu. Umożliwia odtworzenie położenia punktu, gdy znak naziemny zostanie zniszczony.

Słup granitowy lub betonowy jest znakiem naziemnym, ponieważ jest widoczny w terenie albo wystaje ponad powierzchnię gruntu. Nie pełni funkcji ukrytego zabezpieczenia podziemnego.

Mogą to być trwałe elementy, np. cegła odpowiednio wypalona, rura kanalizacyjna wypełniona betonem lub rurka drenażowa. Ważne, aby były odporne na zniszczenie i możliwe do jednoznacznego zidentyfikowania.

Znak naziemny jest widoczny lub dostępny na powierzchni terenu, np. słup betonowy. Znak podziemny jest zakopany i służy głównie jako zabezpieczenie położenia punktu.

Podwójna stabilizacja zwiększa trwałość punktu. Jeśli znak naziemny zostanie naruszony, znak podziemny pozwala odtworzyć właściwe położenie punktu.

Najczęściej są związane ze stabilizacją punktów osnowy geodezyjnej. Takie punkty muszą być trwałe, dokładnie oznaczone i możliwe do ponownego odnalezienia.

Poligonizacja polega na wyznaczaniu współrzędnych punktów na podstawie pomierzonych długości boków i kątów w ciągu poligonowym. Jest stosowana do zakładania lub zagęszczania osnowy poziomej.

Długości boków powinny mieścić się w zakresie od 150 m do 500 m. W tym pytaniu poprawną wartością maksymalną jest 500 m.

Przy krótkich bokach większe znaczenie mają błędy centrowania instrumentu, ustawienia celu i celowania. Może to pogorszyć dokładność wyznaczonych współrzędnych.

Zbyt długie boki mogą utrudniać zachowanie dobrej widoczności między punktami i zwiększać ryzyko błędów pomiaru. Mogą też być mniej praktyczne w terenie zurbanizowanym lub zadrzewionym.

Najczęściej mierzy się kąty poziome oraz długości boków. Dodatkowo wykorzystuje się dane nawiązania, np. współrzędne punktów początkowych i końcowych lub azymuty.

Służą jako punkty odniesienia do wykonywania pomiarów sytuacyjnych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych. Umożliwiają określanie położenia szczegółów terenowych w obowiązującym układzie współrzędnych.