Pytania pomocnicze - BUD.18

Należy odszukać wiersz dotyczący danego punktu i kolumnę opisaną jako odległość. W tym pytaniu dla punktu 1 w kolumnie 5 wpisano 18,30 m.

Jest to metoda wyznaczania wysokości wielu punktów terenowych obserwowanych z jednego lub kilku stanowisk niwelatora. Punkty nie muszą tworzyć regularnej siatki.

Zapisuje się m.in. numer punktu, odczyty z łaty, odległość od instrumentu, wysokość osi celowej oraz obliczoną wysokość punktu.

Odległość pozwala kontrolować zasięg pomiaru i dokładność obserwacji. Przy większych odległościach rośnie wpływ błędów odczytu i warunków atmosferycznych.

Odczyt z łaty służy do obliczenia wysokości punktu, natomiast odległość określa położenie punktu względem stanowiska instrumentu. Są to różne wielkości zapisywane w różnych kolumnach dziennika.

Odczytuje się różnicę między kreską górną i dolną na łacie, a następnie mnoży ją przez stałą dalmierczą, najczęściej 100. Wynik otrzymuje się w metrach, jeśli różnica odczytów jest wyrażona w metrach.

Służy do jednoznacznego odszukania punktu osnowy w terenie. Zawiera szkic, miary i informacje identyfikujące punkt.

Powinien zawierać numer punktu, rodzaj stabilizacji, szkic sytuacyjny, miary do trwałych szczegółów terenowych oraz orientację szkicu, np. kierunek północy.

Trwałe szczegóły terenowe zwiększają szansę odnalezienia punktu po dłuższym czasie. Obiekty nietrwałe mogą zostać usunięte lub zmienione.

Nadają się np. narożniki budynków, trwałe ogrodzenia, studzienki, słupy, krawężniki lub inne charakterystyczne i stabilne elementy terenu.

Najczęstsze błędy to brak numeru punktu, brak miar, brak orientacji szkicu, oparcie opisu na nietrwałych obiektach lub sprzeczne odległości.

Szkic sytuacyjny pokazuje graficzne położenie punktu, a opis topograficzny obejmuje także informacje opisowe, miary, oznaczenie punktu i dane o stabilizacji.

Informuje, czego należy szukać w terenie, np. słupa betonowego, znaku podziemnego lub reperu. Ułatwia to identyfikację właściwego punktu.

Należy sprawdzić, jak zmienia się X między punktami A i B. W tym zadaniu od A do B współrzędna X rośnie, więc do XA = 100,00 dodaje się odległość 20,00 m, otrzymując XE = 120,00.

Punkt E leży po lewej stronie linii AB, a w tym szkicu ten kierunek oznacza zmniejszenie współrzędnej Y. Dlatego od YA = 100,00 odejmuje się 18,00 m, otrzymując YE = 82,00.

Wartość 18,00 oznacza domiar prostopadły od linii pomiarowej, czyli wpływa na współrzędną Y. Współrzędną X wyznacza odległość wzdłuż linii AB, która dla punktu E wynosi 20,00 m od punktu A.

Domiar prostopadły to odległość szczegółu terenowego od linii pomiarowej mierzona pod kątem prostym. Pozwala określić położenie punktu względem tej linii.

Odległość bieżąca jest mierzona wzdłuż linii pomiarowej, np. od punktu A do rzutu punktu E na linię AB. Domiar prostopadły jest mierzony od tej linii do punktu szczegółu, prostopadle do linii.

Ponieważ punkt E znajduje się po lewej stronie linii AB, a na szkicu ten kierunek odpowiada zmniejszaniu wartości Y. Zatem 100,00 - 18,00 = 82,00.

Punkt A ma X = 100,00, a punkt B ma X = 150,00 przy tej samej wartości Y = 100,00, więc linia AB pokazuje kierunek wzrostu X. Punkt E położony 20,00 m od A wzdłuż tej linii musi mieć X = 120,00.

Azymut boku określa kierunek od punktu początkowego do punktu końcowego względem kierunku północy. W geodezji jest liczony zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Do azymutu danego kierunku dodaje się lub odejmuje 200g. Wynik należy sprowadzić do zakresu od 0g do 400g.

Kąt pomierzono na stanowisku 4, więc odnosi się on do kierunku wstecznego z punktu 4 na punkt 3. Dlatego azymut 3-4 trzeba zamienić na azymut odwrotny 4-3.

Dla kąta prawego kolejny azymut oblicza się jako azymut kierunku wstecznego minus wartość kąta prawego. Następnie wynik normalizuje się do przedziału 0g–400g.

Najpierw: A(4-3) = 156,5540g + 200g = 356,5540g. Następnie: A(4-5) = 356,5540g - 105,0020g = 251,5520g.

Do wyniku należy dodać 400g. Azymut w gradach powinien mieścić się w zakresie od 0g do 400g.

Kąt prawy odkładany jest po prawej stronie kierunku marszu, a kąt lewy po lewej. Od tego zależy, czy w obliczeniach kolejnego azymutu kąt dodaje się, czy odejmuje.

Ośrodek przyjmuje zgłoszenia prac geodezyjnych, udostępnia materiały zasobu, przyjmuje dokumentację po zakończeniu prac oraz rejestruje materiały przyjęte do zasobu.

PODGiK pełni głównie funkcję administracyjną i dokumentacyjną. Pomiary terenowe wykonują geodeci lub jednostki realizujące konkretne prace geodezyjne.

Oznacza włączenie dokumentacji geodezyjnej do państwowego zasobu po jej sprawdzeniu i zarejestrowaniu. Od tego momentu materiały mogą być wykorzystywane i udostępniane zgodnie z przepisami.

Wykonawca informuje organ prowadzący zasób o planowanej pracy geodezyjnej. Po zgłoszeniu otrzymuje odpowiednie materiały i dane potrzebne do wykonania zadania.

Osnowa stanowi punkt odniesienia dla pomiarów. Dzięki niej można określać położenie i wysokości nowych punktów w obowiązującym układzie współrzędnych i wysokości.

Prowadzenie zasobu obejmuje gromadzenie, rejestrowanie i udostępnianie dokumentacji. Wykonywanie prac geodezyjnych obejmuje pomiary terenowe, obliczenia i opracowanie wyników.

Mapa terenowa przedstawia aktualny stan terenu. Obiekt projektowany nie istnieje jeszcze fizycznie, więc nie może być potraktowany jako szczegół terenowy.

Tak, jeżeli nadal istnieje w terenie. Przeznaczenie do rozbiórki nie zmienia faktu, że obiekt jest elementem aktualnego zagospodarowania.

Nie. Budynek drewniany i murowany mogą być wykazane na mapie, jeśli faktycznie istnieją i spełniają kryteria pomiaru.

Tak, jeśli jego obrys lub elementy konstrukcyjne są wykonane i możliwe do pomiaru. Jest to obiekt istniejący, choć jeszcze nieukończony.

Wywiad terenowy pozwala sprawdzić, które obiekty faktycznie istnieją, które zniknęły oraz czy dane mapy są zgodne ze stanem w terenie.

Mapa stanu istniejącego pokazuje obiekty znajdujące się w terenie. Dokumentacja projektowa przedstawia obiekty planowane do realizacji.

Skala decyduje o ilości szczegółów możliwych do pokazania na mapie. Im inna skala, tym inaczej dobiera się wielkość napisów, aby mapa była czytelna.

To rodzaj informacji przedstawianej opisem, np. numer działki, nazwa ulicy, rzędna wysokościowa, opis budynku lub przewodu uzbrojenia terenu.

Nie. Wysokość opisów zależy od znaczenia i rodzaju obiektu, który jest opisywany, oraz od zasad redakcji mapy.

Celem jest zachowanie czytelności mapy oraz właściwe wyróżnienie ważnych informacji bez zasłaniania treści kartograficznej.

Nie. Styl i krój pisma wpływają na wygląd napisu, ale podstawowo wysokość opisu zależy od treści i skali mapy.

Opisy mogą być nieczytelne, zbyt dominujące albo mogą zasłaniać inne elementy mapy. Może to utrudnić prawidłową interpretację opracowania.

Skala 1:500 oznacza, że 1 jednostka długości na mapie odpowiada 500 takim samym jednostkom w terenie. Na przykład 1 cm na mapie to 500 cm, czyli 5 m w terenie.

Długość z mapy należy pomnożyć przez mianownik skali. Następnie wynik trzeba przeliczyć na odpowiednią jednostkę, np. centymetry na metry.

Skala działa na tych samych jednostkach, np. cm do cm lub m do m. Jeśli wynik ma być w metrach, centymetry otrzymane z obliczeń należy podzielić przez 100.

1 cm na mapie odpowiada 500 cm w terenie. Ponieważ 500 cm to 5 m, więc 1 cm na mapie oznacza 5 m w terenie.

Należy wykonać działanie: 20 cm × 500 = 10000 cm. Po przeliczeniu 10000 cm na metry otrzymuje się 100 m.

Polega na wyznaczaniu położenia punktu za pomocą miary bieżącej odłożonej wzdłuż linii pomiarowej oraz domiaru prostopadłego od tej linii do punktu.

Miara bieżąca to odległość mierzona wzdłuż linii pomiarowej od jej początku do rzutu prostokątnego mierzonego punktu.

Domiar prostokątny to odległość od linii pomiarowej do punktu szczegółu, mierzona pod kątem prostym do tej linii.

Powinien mieć oznaczoną linię pomiarową, kierunek narastania miar, miary bieżące, prostopadłe domiary oraz jednoznaczne położenie mierzonych punktów.

Najczęstsze błędy to brak prostopadłości domiarów, odwrócony kierunek miar bieżących, wpisanie wartości w złym miejscu oraz mylenie domiaru z odległością skośną.

Ponieważ tylko wtedy położenie punktu jest określone zgodnie z zasadą współrzędnych prostokątnych względem linii pomiarowej.

Szkic polowy dokumentuje przebieg pomiaru i umożliwia późniejsze opracowanie wyników oraz odtworzenie położenia szczegółów terenowych.

To dokument składany do ODGiK przed rozpoczęciem określonych prac geodezyjnych. Informuje o rodzaju, celu, zakresie i wykonawcy pracy.

Zgłoszenie składa się do właściwego miejscowo ODGiK, czyli ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Zgłoszenie pozwala uzyskać materiały z zasobu geodezyjnego oraz formalnie powiadamia organ o wykonywaniu pracy. Jest też podstawą późniejszego przekazania wyników do zasobu.

Raport techniczny dotyczy wyników i dokumentacji wykonanej pracy, a nie samego powiadomienia ODGiK o zamiarze lub wykonaniu prac geodezyjnych.

Zawiera dane wykonawcy, cel pracy, obszar opracowania, rodzaj pracy oraz zapotrzebowanie na materiały z zasobu geodezyjnego.

Wykonawca przekazuje do ODGiK operat techniczny lub wyniki pracy, które podlegają weryfikacji i mogą zostać przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.