Pytania pomocnicze - BUD.18

Szczegóły terenowe klasyfikuje się na trzy grupy: I, II i III. Jest to podział związany z wymaganą dokładnością ich pomiaru.

W przepisach i standardach geodezyjnych stosuje się termin grupa szczegółów terenowych. Odpowiedzi typu klasy, kategorie lub rodzaje są w tym pytaniu niepoprawne.

Są to szczegóły wymagające największej dokładności pomiaru. Zwykle mają duże znaczenie prawne lub techniczne, np. punkty graniczne, budynki i trwałe elementy zagospodarowania.

Do II grupy trafiają obiekty o średnich wymaganiach dokładnościowych, np. część elementów komunikacyjnych lub terenowych. Do III grupy zalicza się szczegóły o najmniejszych wymaganiach, np. kontury roślinności lub użytków.

Grupa szczegółu określa wymaganą dokładność pomiaru. Dzięki temu geodeta dobiera właściwą metodę pomiarową i może ocenić, czy wynik spełnia wymagania techniczne.

Nie. Dokładność zależy od grupy szczegółu terenowego. Najdokładniej mierzy się szczegóły I grupy, a najmniej rygorystyczne wymagania dotyczą grupy III.

Metoda biegunowa polega na wyznaczeniu położenia punktu przez pomiar kierunku lub kąta oraz odległości od stanowiska instrumentu. Jest często wykonywana tachimetrem.

Metoda ortogonalna polega na pomiarze odległości wzdłuż linii pomiarowej oraz domiaru prostopadłego do mierzonego szczegółu. Nazywa się ją także metodą domiarów prostokątnych.

Metody wcięć pozwalają wyznaczyć położenie punktu przez przecięcie kierunków, odległości albo kombinacji kierunków i odległości wyznaczonych z punktów o znanym położeniu.

Skaning laserowy jest technologią pozyskiwania chmury punktów, a nie klasyczną metodą pomiaru sytuacyjnego typu biegunowa, ortogonalna lub wcięcia.

Najczęściej należy kojarzyć metodę biegunową, ortogonalną oraz metody wcięć: kątowych, liniowych i kątowo-liniowych.

Metoda opisuje sposób geometrycznego wyznaczenia położenia punktu, np. przez kąt i odległość. Technologia określa narzędzie lub sposób pozyskania danych, np. skaning laserowy.

Ponieważ numer pikiety łączy zapis liczbowy z jej położeniem i opisem na szkicu. Rozbieżność może prowadzić do błędnego opracowania mapy.

Szkic polowy przedstawia rozmieszczenie punktów i szczegółów terenowych w formie graficznej. Dziennik pomiarowy zawiera głównie dane liczbowe z pomiaru.

Może dojść do wykartowania punktu w niewłaściwym miejscu lub przypisania pomiaru do złego szczegółu terenowego. Czasem konieczny jest ponowny pomiar kontrolny.

Najlepiej robić to na bieżąco podczas pomiarów terenowych. Pozwala to od razu wychwycić i poprawić pomyłki.

Oznacza, że dane zapisane w dzienniku odpowiadają temu, co przedstawiono na szkicu. Dotyczy to zwłaszcza numerów pikiet, stanowisk, linii pomiarowych i opisów szczegółów.

Bo kontrola numeracji dotyczy jednocześnie dziennika i szkicu. Chodzi o ich wzajemną zgodność, a nie tylko o poprawność jednego dokumentu.

Metoda polega na wyznaczaniu położenia punktu przez pomiar odciętej wzdłuż linii pomiarowej oraz rzędnej, czyli domiaru prostopadłego od tej linii do mierzonego punktu.

Rzędna to odległość mierzona prostopadle od linii pomiarowej do punktu szczegółu terenowego, np. narożnika budynku.

Dla obrysów budynków maksymalna długość rzędnej wynosi 25 m.

Im dłuższa rzędna, tym większy wpływ błędów wytyczenia kąta prostego i pomiaru długości na położenie punktu. Ograniczenie długości pomaga zachować wymaganą dokładność pomiaru.

Obrysy budynków zalicza się do szczegółów sytuacyjnych I grupy dokładnościowej, ponieważ wymagają wysokiej dokładności pomiaru.

Odcięta to odległość mierzona wzdłuż linii pomiarowej od punktu początkowego lub innego przyjętego punktu odniesienia do miejsca, z którego odkłada się rzędną.

Stosuje się ją głównie na terenach dostępnych, o niewielkim nachyleniu i przy prostych układach szczegółów, gdzie można wygodnie założyć linię pomiarową i mierzyć domiary prostopadłe.

Ponieważ ciąg zaczyna się i kończy na tym samym punkcie lub na punktach o tej samej wysokości. Różnica wysokości między początkiem a końcem wynosi więc 0 m.

Ciąg zamknięty wraca do punktu początkowego, dlatego suma teoretyczna przewyższeń wynosi 0. Ciąg dwustronnie nawiązany łączy dwa różne punkty o znanych wysokościach, więc suma teoretyczna wynosi różnicę ich wysokości.

To różnica między sumą zmierzonych przewyższeń a sumą teoretyczną. W ciągu zamkniętym suma teoretyczna wynosi 0, więc błąd zamknięcia jest równy sumie zmierzonych przewyższeń.

Pozwalają kontrolować poprawność pomiaru wysokościowego. Dzięki powrotowi do punktu wyjściowego można sprawdzić, czy suma przewyższeń mieści się w dopuszczalnej odchyłce.

Nie. W teorii powinna wynosić 0, ale w praktyce pojawiają się błędy pomiarowe. Dlatego oblicza się błąd zamknięcia i ocenia, czy mieści się w granicach dopuszczalnych.

Przewyższenie dodatnie oznacza, że punkt następny leży wyżej od poprzedniego. Przewyższenie ujemne oznacza, że punkt następny leży niżej.

Symbol g oznacza odczyt wykonany kreską górną siatki dalmierczej, a d odczyt kreską dolną. Ich różnica daje długość odcinka łaty widzianego między kreskami.

Ponieważ l jest odległością między dwoma odczytami na łacie. Długość odcinka wyznacza się jako różnicę wartości większej i mniejszej.

Wzór służy do obliczania odległości od instrumentu do łaty na podstawie odcinka dalmierczego l. Współczynniki k i c są stałymi instrumentu.

Najczęściej przyjmuje się k = 100. Oznacza to, że odległość jest około sto razy większa od różnicy odczytów kreską górną i dolną.

Kreska środkowa służy głównie do wyznaczania wysokości lub przewyższenia. Kreski górna i dolna służą do obliczenia odległości dalmierczej.

Najpierw l = 1,860 - 1,240 = 0,620 m. Następnie D = 100 · 0,620 = 62,0 m.

Pomylenie kresek prowadzi do błędnego obliczenia odcinka l, a więc także odległości D. Może to zniekształcić wyniki niwelacji powierzchniowej.

Są to wartości otrzymane bezpośrednio z pomiaru, np. odczyt kąta, długości lub wysokości. Nie są one wyliczone z innych wielkości, lecz pochodzą bezpośrednio z obserwacji terenowej.

Różne instrumenty mają różną klasę dokładności, inne błędy instrumentalne i inną rozdzielczość odczytu. Dlatego wyniki uzyskane różnym sprzętem nie muszą być jednakowo wiarygodne.

Zwykle wtedy, gdy są wykonane tym samym instrumentem, tą samą metodą i w podobnych warunkach pomiarowych. Wtedy zakłada się, że mają zbliżoną dokładność.

Precyzja oznacza powtarzalność wyników pomiaru. Im mniejszy rozrzut kolejnych wyników, tym większa precyzja obserwacji.

Nie całkowicie. Precyzja dotyczy zgodności wyników między sobą, a dokładność zgodności wyniku z wartością prawdziwą lub przyjętą za prawdziwą.

Nadaje się im różne wagi. Obserwacje dokładniejsze otrzymują większą wagę, a mniej dokładne mniejszą.

Bo użycie tego samego urządzenia i tej samej techniki zwykle prowadzi do spostrzeżeń o zbliżonej precyzji. Niejednakowa precyzja pojawia się głównie przy zmianie instrumentu lub warunków dokładnościowych.

Należy porównać współrzędne punktów początkowego i końcowego linii. Jeśli zmienia się tylko X, linia jest równoległa do osi X; jeśli tylko Y, linia jest równoległa do osi Y.

Odcięta to odległość mierzona wzdłuż linii pomiarowej od punktu początkowego do rzutu prostokątnego mierzonego punktu na tę linię.

Domiar prostopadły to odległość od linii pomiarowej do mierzonego punktu, mierzona pod kątem prostym do tej linii.

Linia AB biegnie od X = 300,00 m do X = 400,00 m, więc odcięta 47,46 m zwiększa współrzędną X punktu A: 300,00 + 47,46 = 347,46 m.

Współrzędna Y linii AB wynosi 250,00 m, a punkt P leży w odległości prostopadłej 19,18 m po stronie zwiększającej Y. Dlatego YP = 250,00 + 19,18 = 269,18 m.

Najczęściej myli się odciętą z domiarem prostopadłym albo przypisuje je do niewłaściwych współrzędnych X i Y.

Domiar po jednej stronie linii pomiarowej dodaje się do odpowiedniej współrzędnej, a po przeciwnej stronie odejmuje. Kierunek zależy od przebiegu linii i przyjętej orientacji układu.

Symbol mj oznacza budynek mieszkalny jednorodzinny. Jest to typowy skrót używany do określenia funkcji budynku.

Oznaczenia literowe pozwalają szybko rozpoznać funkcję budynku bez konieczności opisywania go pełną nazwą. Ułatwiają czytanie i interpretację mapy.

Najłatwiej skojarzyć: m oznacza mieszkalny, a j jednorodzinny. Razem mj oznacza budynek mieszkalny jednorodzinny.

Nie zawsze. Obrys pokazuje położenie i kształt budynku, ale funkcję obiektu często określa dopiero opis lub symbol literowy.

Sprawdza znajomość znaków i oznaczeń stosowanych na mapie zasadniczej. To ważne przy odczytywaniu treści map geodezyjnych.

Mapa zasadnicza to podstawowe opracowanie kartograficzne przedstawiające m.in. działki, budynki, uzbrojenie terenu i inne szczegóły sytuacyjne. Jest wykorzystywana w geodezji, projektowaniu i gospodarce przestrzennej.

Ponieważ służy praktycznym potrzebom gospodarowania terenem, planowania inwestycji, projektowania oraz prowadzenia ewidencji i dokumentacji geodezyjnej.

Na mapie zasadniczej znajdują się m.in. granice działek, budynki, sieci uzbrojenia terenu, drogi, ogrodzenia, elementy rzeźby terenu i inne szczegóły sytuacyjne.

Mapa gospodarcza służy zarządzaniu i użytkowaniu terenu, natomiast mapa sozologiczna przedstawia zagadnienia związane ze środowiskiem, jego ochroną i zagrożeniami.

Mapa zasadnicza jest podstawą do sporządzania map do celów projektowych, planowania inwestycji, lokalizacji obiektów oraz analizy istniejącego zagospodarowania terenu.

Najprościej zapamiętać skojarzenie: mapa zasadnicza służy gospodarowaniu terenem, więc jest mapą gospodarczą.