Pytania pomocnicze - ELE.01

Jest to zakres częstotliwości, które filtr przepuszcza z odpowiednio dużym poziomem sygnału. Granice pasma wyznacza się zwykle przy spadku do poziomu 0,707 wartości maksymalnej napięcia.

Ponieważ odpowiada spadkowi mocy do połowy wartości maksymalnej. Jest to tzw. poziom -3 dB, często stosowany jako granica pasma przenoszenia.

Należy odczytać dolną i górną częstotliwość graniczną, a następnie odjąć je od siebie: B = f2 - f1.

Filtr pasmowy ma maksimum charakterystyki w pewnym zakresie częstotliwości, a dla częstotliwości niższych i wyższych sygnał jest tłumiony.

Moc na rezystancji jest proporcjonalna do kwadratu napięcia: P = U²/R. Dlatego spadek napięcia do Umax/√2 powoduje spadek mocy do połowy.

Trzeba zwrócić uwagę na jednostki osi częstotliwości. Jeśli wynik ma być w kHz, wartości odczytane w Hz należy podzielić przez 1000.

To napięcie wytwarzane przez miernik podczas pomiaru rezystancji izolacji. Musi być dobrane do napięcia znamionowego badanego obwodu lub urządzenia.

Dla obwodu o napięciu znamionowym 110 V stosuje się miernik o napięciu probierczym 500 V.

Zbyt wysokie napięcie probiercze może uszkodzić izolację, elementy elektroniczne lub aparaturę podłączoną do badanego obwodu.

Pomiar pozwala sprawdzić, czy izolacja przewodów, uzwojeń lub urządzeń nie jest uszkodzona i czy zapewnia bezpieczną pracę instalacji.

Obwód należy odłączyć od zasilania, sprawdzić brak napięcia oraz odłączyć elementy wrażliwe na napięcie probiercze, np. elektronikę sterującą.

Pomiar rezystancji izolacji sprawdza opór między żyłami lub żyłą a ziemią przy podwyższonym napięciu probierczym. Pomiar ciągłości sprawdza, czy przewód lub połączenie ochronne nie jest przerwane.

Jest to wartość prądu różnicowego podana przez producenta, przy której wyłącznik powinien zadziałać w określonych warunkach. Przykładowo RCD 30 mA ma IΔn = 30 mA.

Należy obliczyć połowę znamionowego prądu różnicowego: 0,5 · IΔn. Zadziałanie poniżej tej wartości świadczy o nieprawidłowej pracy wyłącznika.

Połowa wartości znamionowej wynosi 15 mA. Skoro wyłącznik zadziałał już przy 10 mA, czyli poniżej 0,5 · IΔn, działa zbyt czule.

Dla IΔn = 500 mA połowa tej wartości wynosi 250 mA. Zadziałanie przy 200 mA jest poniżej dopuszczalnej dolnej granicy.

Oznacza to, że wyłącza obwód przy zbyt małym prądzie różnicowym. Może to powodować zbędne, nieuzasadnione wyłączenia instalacji.

Taki wynik oznaczałby, że wyłącznik jest za mało czuły i może nie zapewnić wymaganej ochrony przeciwporażeniowej. Również byłby oceniony jako niesprawny.

Nie. Przycisk TEST sprawdza podstawową zdolność mechanizmu do zadziałania, ale nie określa dokładnego prądu ani czasu zadziałania.

Watomierz mierzy moc czynną, czyli tę część mocy, która jest zamieniana na pracę użyteczną, ciepło, światło lub ruch. W obwodzie AC uwzględnia zarówno napięcie, prąd, jak i przesunięcie fazowe między nimi.

Watomierz ma cewkę prądową i napięciową. Cewkę prądową włącza się szeregowo z odbiornikiem, a cewkę napięciową równolegle do mierzonego napięcia.

Metoda polega na pomiarze mocy trójfazowej za pomocą dwóch watomierzy. Moc czynna całego odbiornika jest równa sumie wskazań obu watomierzy.

Stosuje się ją głównie w trójfazowych układach trójprzewodowych, czyli bez przewodu neutralnego. Nadaje się do pomiaru mocy odbiorników symetrycznych i niesymetrycznych.

Dla odbiornika symetrycznego moc czynna wynosi P = √3 · U_L · I_L · cosφ. U_L oznacza napięcie międzyfazowe, I_L prąd liniowy, a cosφ współczynnik mocy.

Ujemne wskazanie może wystąpić przy małym współczynniku mocy, zwykle poniżej około 0,5. Wtedy odczytaną wartość uwzględnia się w sumie ze znakiem minus.

W układzie trójprzewodowym często stosuje się dwa watomierze. W układzie czteroprzewodowym, szczególnie przy obciążeniu niesymetrycznym, można stosować trzy watomierze — po jednym na każdą fazę.

Indukcyjność magazynuje energię w polu magnetycznym i przeciwdziała nagłym zmianom prądu. Dlatego prąd może płynąć jeszcze przez pewien czas po zaniku dodatniej połówki napięcia.

Dioda D2 zapewnia drogę przepływu prądu indukcyjnego po wyłączeniu przewodzenia diody prostowniczej. Chroni układ przed przepięciami i ogranicza pojawianie się napięcia ujemnego na obciążeniu.

Oznacza, że prąd indukcyjny nie ma prawidłowej drogi swobodnego przepływu. Najczęstszą przyczyną w pokazanym układzie jest przerwa w diodzie D2.

Przerwa oznacza, że dioda nie przewodzi w żadnym kierunku. Zwarcie oznacza, że dioda przewodzi prawie jak przewód, niezależnie od polaryzacji.

Zwarcie diody powodowałoby poważne zaburzenie pracy układu, np. zwarcie części obwodu lub brak typowego prostowania. Ujemny fragment przebiegu jest bardziej charakterystyczny dla braku przewodzenia diody swobodnego biegu.

Dioda D1 przewodzi podczas dodatniej połówki napięcia zasilającego, gdy jest spolaryzowana w kierunku przewodzenia. Podczas ujemnej połówki powinna być spolaryzowana zaporowo.

Multimetr ustawia się na test diody. Sprawna dioda powinna przewodzić w jednym kierunku z określonym spadkiem napięcia, a w kierunku przeciwnym nie powinna przewodzić.

To wartość prądu różnicowego, przy której wyłącznik różnicowoprądowy powinien zadziałać i odłączyć zasilanie. Jest podawana np. jako 30 mA, 100 mA, 200 mA lub 300 mA.

Ponieważ wykrywa prądy upływu, które mogą powodować nagrzewanie przewodów, uszkodzenie izolacji, iskrzenie i w konsekwencji pożar.

Maksymalna wartość wynosi 200 mA. Odpowiada to wartości 0,2 A.

Ochrona przeciwporażeniowa ma chronić człowieka przed skutkami porażenia, dlatego często stosuje się RCD 30 mA. Ochrona przeciwpożarowa ma ograniczać ryzyko zapłonu od prądów upływu i może mieć większy prąd znamionowy.

W takich pomieszczeniach mogą występować mieszaniny palnych gazów, par lub pyłów z powietrzem. Nawet niewielka iskra lub przegrzanie elementu instalacji może doprowadzić do wybuchu.

200 mA to 0,2 A, ponieważ 1000 mA = 1 A.

Przekaźnik czasowy odmierza czas pracy silnika w połączeniu gwiazdy, a następnie przełącza układ na połączenie trójkąta. Dzięki temu ogranicza się prąd rozruchowy silnika.

Jednoczesne załączenie tych styczników spowodowałoby zwarcie międzyfazowe w obwodzie głównym. Dlatego stosuje się blokady elektryczne i często także mechaniczne.

Jeżeli na cewce K3 nie ma napięcia, problem znajduje się zwykle wcześniej w obwodzie sterowania, np. w styku przekaźnika czasowego, styku blokady lub przewodzie. Uszkodzona cewka byłaby podejrzana dopiero wtedy, gdy napięcie na niej występuje, a stycznik nie działa.

K1 jest zwykle stycznikiem głównym, który podaje zasilanie na silnik. Po jego załączeniu możliwa jest dalsza praca układu rozruchowego.

Jeden z nich odpowiada za połączenie uzwojeń silnika w gwiazdę, a drugi za połączenie w trójkąt. W zależności od oznaczeń na schemacie należy odczytać, który stycznik realizuje dane połączenie.

K4 jest elementem czasowym sterującym przełączeniem z gwiazdy na trójkąt. Brak napięcia na cewce K3 oznacza, że nie zamknął się odpowiedni styk K4 w torze zasilania cewki K3.

Należy kolejno sprawdzać napięcie od zasilania obwodu sterowania przez bezpiecznik, przyciski, styki zabezpieczeń, styki pomocnicze i styki przekaźnika czasowego aż do cewki. Miejsce zaniku napięcia wskazuje uszkodzony lub otwarty element.

Przekaźnik termiczny chroni silnik przed przeciążeniem. Po zadziałaniu rozwiera swój styk w obwodzie sterowania, wyłączając stycznik główny.

Prąd piorunowy gwałtownie się zmienia i wytwarza silne pole elektromagnetyczne. To pole indukuje napięcie w pobliskich przewodach.

Przepięcie indukowane powstaje bez fizycznego trafienia pioruna w przewód. Bezpośrednie uderzenie wprowadza do linii część prądu piorunowego i zwykle jest znacznie groźniejsze.

Są długie, odkryte i znajdują się wysoko nad ziemią. Łatwo oddziałuje na nie pole elektromagnetyczne pochodzące od wyładowań.

Tak. Choć są mniej narażone niż linie napowietrzne, pole elektromagnetyczne oraz prądy rozpływające się w gruncie mogą indukować w nich przepięcia.

Stosuje się ochronniki przepięciowe, iskierniki, warystory oraz poprawnie wykonane uziemienie i połączenia wyrównawcze.

Spadek napięcia zależy głównie od prądu obciążenia i impedancji przewodów. Wyładowanie atmosferyczne powoduje krótkotrwałe przepięcie, a nie typowy spadek napięcia roboczego.

Może przekroczyć wytrzymałość elektryczną izolacji i doprowadzić do przebicia. Skutkiem może być zwarcie lub trwałe uszkodzenie urządzenia.

Stosuje się wzór RA ≤ UL / IΔn. Dla UL = 50 V i IΔn = 0,1 A otrzymuje się RA ≤ 500 Ω.

Ograniczenie napięcia dotykowego zależy od działania wyłącznika różnicowoprądowego. Bezpiecznik 10 A chroni głównie przed przeciążeniem i zwarciem, a nie bezpośrednio przed prądem upływu do ziemi.

Jest to wartość napięcia, która może wystąpić między częścią przewodzącą dostępną a ziemią bez przekroczenia przyjętego poziomu zagrożenia porażeniowego. W typowych warunkach przyjmuje się 50 V.

Wyłącznik RCD wykrywa różnicę między prądem wpływającym i wypływającym z obwodu. Gdy pojawi się prąd upływu, odłącza zasilanie.

Przy uszkodzeniu izolacji napięcie dotykowe może przekroczyć wartość bezpieczną. Zwiększa to ryzyko porażenia prądem.

Warunek ten jest szczególnie istotny w układzie TT, gdzie ochrona przeciwporażeniowa często opiera się na lokalnym uziemieniu odbiornika i wyłączniku różnicowoprądowym.

Dopuszczalna rezystancja uziemienia wzrośnie. Na przykład dla IΔn = 0,03 A i UL = 50 V otrzymuje się RA ≤ 1667 Ω.

Litera E oznacza eksploatację. Uprawnia do wykonywania określonych czynności przy urządzeniach, instalacjach i sieciach, np. obsługi, konserwacji, remontu, montażu lub pomiarów.

Nie. Ukończenie szkoły potwierdza wykształcenie, ale do pracy przy eksploatacji instalacji wymagane jest świadectwo kwalifikacyjne.

Uprawnienia E dotyczą eksploatacji, czyli wykonywania prac przy urządzeniach i instalacjach. Uprawnienia D dotyczą dozoru, czyli nadzorowania prac i osób wykonujących czynności eksploatacyjne.

Mogą to być m.in. obsługa, konserwacja, remonty, montaż oraz prace kontrolno-pomiarowe. Dokładny zakres musi być wpisany w świadectwie.

Dyplom zawodowy potwierdza kwalifikacje uzyskane w systemie edukacji. Świadectwo kwalifikacyjne potwierdza dopuszczenie do pracy przy eksploatacji lub dozorze urządzeń, instalacji i sieci.

Grupa G1 dotyczy urządzeń, instalacji i sieci elektroenergetycznych. To właśnie ta grupa jest związana z pracami przy instalacjach elektrycznych.