Pytania pomocnicze - ELE.09

Sterowanie zbiorcze góra-dół polega na zapamiętywaniu wezwań i dyspozycji oraz realizowaniu ich zgodnie z aktualnym kierunkiem jazdy kabiny. Kabina obsługuje zgłoszenia po drodze aż do skrajnego przystanku w danym kierunku.

Przy jeździe do góry kabina realizuje wezwania i dyspozycje znajdujące się na trasie do najwyższego zgłoszonego przystanku. Dopiero po zakończeniu obsługi w tym kierunku może zmienić kierunek jazdy.

Przy jeździe w dół kabina realizuje wezwania i dyspozycje po drodze do najniższego zgłoszonego przystanku. Nie zmienia kierunku przed obsłużeniem zgłoszeń zgodnych z aktualnym kierunkiem jazdy.

Wezwanie pochodzi z kasety na przystanku i oznacza żądanie przyjazdu kabiny. Dyspozycja pochodzi z kasety w kabinie i oznacza wybór przystanku docelowego przez pasażera.

Kolejność obsługi zależy od kierunku jazdy, aby ograniczyć niepotrzebne zmiany kierunku i skrócić czas przejazdów. Dzięki temu dźwig działa płynniej i bardziej ekonomicznie.

Oznacza, że podczas jazdy w górę kabina kontynuuje ruch aż do najwyższego przystanku, dla którego istnieje wezwanie lub dyspozycja. Po drodze obsługuje zgłoszenia zgodne z tym kierunkiem.

Oznacza, że podczas jazdy w dół kabina obsługuje zgłoszenia aż do najniższego przystanku objętego wezwaniem lub dyspozycją. Następnie może rozpocząć realizację zgłoszeń w przeciwnym kierunku.

Tranzystor działa jak elektroniczny łącznik. Po zadziałaniu czujnika przewodzi prąd i podaje sygnał na odbiornik, np. sygnalizator przeciążenia.

Wyjście PNP po zadziałaniu podaje plus zasilania na odbiornik. Wyjście NPN po zadziałaniu zwiera odbiornik do minusa zasilania.

Rezystor służy głównie do ograniczania prądu lub ustalania napięć w obwodzie. Nie pełni roli aktywnego przełącznika sygnału wyjściowego.

Najczęściej brązowy przewód oznacza plus zasilania, niebieski minus, a czarny wyjście sygnałowe.

Czujnik udźwigu wykrywa przeciążenie kabiny lub przekroczenie dopuszczalnej masy ładunku. Informacja ta może blokować jazdę i uruchamiać sygnalizator przeciążenia.

Sygnalizator informuje, że masa osób lub ładunku w kabinie przekroczyła dopuszczalny udźwig. W takiej sytuacji dźwig nie powinien rozpocząć normalnej jazdy.

Ponieważ w tym położeniu największa ilość oleju została przetłoczona ze zbiornika do siłownika. Zbiornik zawiera wtedy najmniejszą ilość oleju.

Pompa może zasysać powietrze, a praca dźwigu może stać się nierówna i hałaśliwa. Może też wystąpić problem z dojazdem kabiny do najwyższego przystanku.

Na najniższym przystanku olej wraca z siłownika do zbiornika, więc jego poziom jest najwyższy. Niedobór oleju może wtedy nie zostać zauważony.

Olej przenosi energię hydrauliczną z pompy do siłownika, umożliwiając podnoszenie kabiny. Pełni także funkcję smarującą i częściowo chłodzącą.

Typowe objawy to szarpana jazda, hałas pompy, drgania oraz niestabilna praca kabiny. Zapowietrzenie może wynikać między innymi ze zbyt niskiego poziomu oleju.

Do podniesienia kabiny na najwyższy przystanek potrzebna jest odpowiednia objętość oleju w siłowniku. Gdy oleju jest za mało, siłownik może nie wysunąć się do wymaganego położenia.

Należy znaleźć w tabeli wiersz z daną długością liny i odczytać odpowiadającą jej wartość w kolumnie liczby obrotów. Dla 180 m jest to 6 obrotów.

Liczba obrotów rośnie o 1 na każde 30 m długości liny. Można więc przyjąć zależność: liczba obrotów = długość liny / 30.

Może powodować nierównomierne naprężenia, odkształcenia liny i przyspieszone zużycie drutów. W dźwigach wpływa to bezpośrednio na bezpieczeństwo pracy.

Dla 150 m tabela wskazuje 5 obrotów. Wynika to również z obliczenia 150 / 30 = 5.

Nie. Wystarczy odczytać wartość z tabeli albo zauważyć prostą zależność: 1 obrót na każde 30 m długości liny.

Oznaczenie M16 informuje, że jest to śruba z gwintem metrycznym o średnicy nominalnej 16 mm. Nie oznacza ono długości śruby ani numeru części na rysunku.

Ponieważ połączenia śrubowe przenoszą obciążenia i wpływają na bezpieczeństwo pracy dźwigu. Niewłaściwy moment może spowodować poluzowanie elementu albo uszkodzenie śruby.

Do tego celu używa się klucza dynamometrycznego. Pozwala on ustawić wymaganą wartość momentu, np. 215 Nm.

Należy odszukać w instrukcji średnicę lub typ śruby, a następnie przypisaną do niej wartość momentu. Dla śruby M16 w podanym fragmencie jest to 215 Nm.

Połączenie może się luzować podczas pracy urządzenia. W dźwigu może to prowadzić do nieprawidłowego ustawienia elementów prowadzenia lub zagrożenia bezpieczeństwa.

Może dojść do przeciążenia gwintu, rozciągnięcia śruby albo uszkodzenia elementu mocowanego. Dlatego nie należy przekraczać wartości podanej przez producenta.

Należy znaleźć przedział obejmujący 60 drutów, czyli 51 do 75. Dla liny przeciwzwitej granicą jest 6 pęknięć na 6 × d lub 12 pęknięć na 30 × d.

Oznacza odcinek liny równy sześciokrotności jej średnicy. Jeśli średnica liny wynosi 12 mm, to 6 × d wynosi 72 mm.

Tabela podaje kryteria dla odcinków 6 × d oraz 30 × d. Odcinek 3 × d nie występuje w podanych danych, więc nie można na jego podstawie wskazać poprawnego kryterium.

To lina, w której kierunek skręcenia drutów w splotkach jest przeciwny do kierunku skręcenia splotek w linie. Taka budowa wpływa na jej zachowanie podczas pracy i sposób oceny według tabel.

Tak, ponieważ dla liny o 60 drutach nośnych próg wymiany wynosi już 6 pęknięć na długości 6 × d. Większa liczba pęknięć również oznacza przekroczenie dopuszczalnej granicy.

Do wymiany mogą kwalifikować linę między innymi korozja, zgniecenia, załamania, deformacje, zmniejszenie średnicy oraz widoczne uszkodzenia mechaniczne.

Dopuszczalna liczba pęknięć zależy od budowy liny, w tym liczby drutów nośnych. Lina z inną liczbą drutów może mieć inne wartości graniczne wymiany.

Najpierw wybiera się wiersz odpowiadający średnicy liny, a następnie kolumnę odpowiadającą typowi rowka. W miejscu przecięcia wiersza i kolumny znajduje się wymagana wartość.

Dla średnicy liny 12 mm i rowka klinowego z tabeli odczytuje się wartość A równą 3,8 mm.

Dla różnych kształtów rowków obowiązują różne wartości dopuszczalne. Pomyłka może prowadzić do błędnej oceny stanu koła linowego lub liny.

Parametr A określa dopuszczalne wystawanie liny z rowka koła linowego. Jest to wymiar kontrolny używany przy ocenie współpracy liny z kołem.

Może powodować szybsze zużycie liny, poślizg, nierównomierne obciążenie lin oraz pogorszenie bezpieczeństwa pracy urządzenia.

Potrzebna jest średnica zewnętrzna liny oraz informacja o kształcie rowka koła linowego, np. półokrągły, klinowy lub klinowy starego kształtu.

Parametr S oznacza zwykle luz lub szczelinę roboczą między elementem chwytającym a prowadnicą. Jego wartość musi być zgodna z dokumentacją producenta.

Symetryczne ustawienie zapewnia równomierne zadziałanie chwytacza po obu stronach prowadnicy. Zmniejsza to ryzyko przekoszenia kabiny i nierównomiernego hamowania.

Zbyt mały luz może powodować ocieranie chwytacza o prowadnicę, hałas, drgania i przyspieszone zużycie elementów. Może też zakłócać normalną pracę kabiny.

Zbyt duży luz może opóźnić zadziałanie chwytacza lub zmniejszyć skuteczność chwytania. Jest to niebezpieczne, bo chwytacz jest elementem bezpieczeństwa.

Chwytacz współpracuje z ogranicznikiem prędkości. Po przekroczeniu dopuszczalnej prędkości ogranicznik uruchamia mechanizm chwytacza.

Chwytacz jest urządzeniem bezpieczeństwa, dlatego jego nastawy muszą odpowiadać wartościom z dokumentacji technicznej. Nieprawidłowa regulacja może uniemożliwić skuteczne zatrzymanie kabiny.

Należy sprawdzić poprawność ustawienia, zabezpieczenie śrub regulacyjnych oraz działanie układu zgodnie z procedurą producenta. Wynik czynności powinien być odnotowany w dokumentacji konserwacyjnej.

Chwytacze ślizgowe to urządzenia bezpieczeństwa, które zatrzymują kabinę na prowadnicach w sposób stopniowy, ograniczając gwałtowność hamowania.

Podczas próby działania chwytaczy ślizgowych kabinę obciąża się do 125% udźwigu nominalnego dźwigu.

Udźwig nominalny to maksymalna masa ładunku lub osób, jaką dźwig może przewozić podczas normalnej eksploatacji zgodnie z dokumentacją.

Obciążenie 125% pozwala sprawdzić zapas bezpieczeństwa i skuteczność zatrzymania kabiny w warunkach bardziej wymagających niż normalna praca.

Ogranicznik prędkości wykrywa przekroczenie dopuszczalnej prędkości kabiny i uruchamia mechanizm chwytaczy.

Chwytacze ślizgowe zatrzymują kabinę stopniowo, natomiast chwytacze natychmiastowe działają gwałtowniej i stosowane są zwykle przy mniejszych prędkościach.

Należy pomnożyć 800 kg przez 1,25. Obciążenie próbne wynosi więc 1000 kg.

Stosuje się wzór: masa przeciwwagi = masa kabiny + współczynnik zrównoważenia × udźwig. Dla 50% do masy kabiny dodaje się połowę udźwigu.

Aby zachować ten sam współczynnik zrównoważenia. Jeśli kabina staje się lżejsza, przeciwwaga również musi być odpowiednio lżejsza.

Oznacza, że przeciwwaga równoważy masę pustej kabiny oraz połowę udźwigu nominalnego dźwigu.

Najpierw oblicza się różnicę wymaganej masy przeciwwagi przed i po zmianie. Następnie tę różnicę dzieli się przez masę jednego obciążnika.

Sama zmiana masy kabiny nie zmienia udźwigu nominalnego podanego dla dźwigu. Wpływa jednak na wymagane zrównoważenie układu kabina–przeciwwaga.

Nieprawidłowa masa przeciwwagi może pogorszyć warunki pracy napędu, zwiększyć zużycie elementów oraz wpłynąć na prawidłowość działania dźwigu.