Pytania pomocnicze - ELE.09

Łącznik główny służy do odłączenia zasadniczego zasilania dźwigu. Powinien przerwać zasilanie we wszystkich przewodach fazowych, aby umożliwić bezpieczne prowadzenie kontroli lub prac serwisowych.

Oświetlenie maszynowni musi pozostać dostępne po wyłączeniu dźwigu, aby konserwator lub inspektor mógł bezpiecznie poruszać się i wykonywać czynności kontrolne.

Oświetlenie kabiny jest obwodem pomocniczym i bezpieczeństwa użytkowników. Wyłącznik główny ma przede wszystkim odłączać zasilanie urządzeń napędowych i sterujących dźwigu w przewodach fazowych.

Oznacza to rozłączenie każdej fazy zasilającej dźwig, np. L1, L2 i L3 w instalacji trójfazowej. Dzięki temu napęd i podstawowe obwody dźwigu nie pozostają pod napięciem międzyfazowym.

Zwykle nie odłącza się obwodów potrzebnych do bezpiecznej obsługi miejsca pracy, np. oświetlenia maszynowni, oświetlenia szybu lub niektórych gniazd serwisowych, jeśli są zasilane niezależnie zgodnie z dokumentacją.

Sprawdza się, czy łącznik jest dostępny, prawidłowo oznaczony i czy skutecznie odłącza zasilanie dźwigu w przewodach fazowych. Kontrola obejmuje także zgodność działania z dokumentacją i wymaganiami bezpieczeństwa.

Przegląd konserwacyjny dźwigu osobowego wykonuje się co 30 dni. Dotyczy to dźwigów przeznaczonych do transportu osób lub osób i ładunków.

Dźwig osobowy służy do przewozu ludzi i wymaga przeglądu co 30 dni. Mały dźwig towarowy bez prawa wstępu osób do kabiny może mieć termin przeglądu co 60 dni.

Przeglądy wykonuje uprawniony konserwator posiadający odpowiednie kwalifikacje do obsługi i konserwacji urządzeń transportu bliskiego.

Celem przeglądów jest zapewnienie bezpiecznej pracy dźwigu, wykrycie zużycia elementów oraz zapobieganie awariom.

Wykonanie przeglądu wpisuje się do dziennika konserwacji lub innej wymaganej dokumentacji urządzenia.

Co 30 dni przegląda się m.in. urządzenia dla osób niepełnosprawnych, schody i chodniki ruchome, przenośniki okrężne, dźwigi do transportu osób lub ładunków oraz dźwigi budowlane towarowo-osobowe.

Należy znaleźć właściwy zespół i komponent, a następnie sprawdzić, w której kolumnie okresowej znajduje się oznaczenie kontroli, np. co 1 miesiąc, co 2 miesiące lub co 6 miesięcy.

Kontroli podlegają m.in. kaseta przyciskowa, kasety kondygnacyjne, przyciski jazdy, przyciski wezwań oraz ewentualna kaseta przenośna.

Elementy sterujące odpowiadają za wydawanie poleceń jazdy i zatrzymania. Ich niesprawność może uniemożliwić prawidłowe sterowanie urządzeniem.

Urządzenia ryglujące zabezpieczają bramki lub drzwi przed niebezpiecznym otwarciem. Sterowanie dotyczy przycisków, kaset i innych elementów służących do wydawania poleceń pracy dźwigu.

Oznacza próbę działania przycisków i ocenę, czy po ich użyciu dźwig reaguje zgodnie z przeznaczeniem oraz czy przyciski nie zacinają się lub nie są uszkodzone.

Z podanej tabeli wynika, że co miesiąc nie sprawdza się urządzeń ryglujących, manewrowania ręcznego ani dokręcenia śrub podstawowych komponentów, ponieważ mają inne okresy kontroli.

Najpierw sumuje się czasy wszystkich czynności dla jednego kompletu drzwi. Następnie wynik mnoży się przez liczbę kompletów drzwi przystankowych w dźwigu.

Suma wynosi 55 minut: 5 + 5 + 5 + 5 + 10 + 15 + 5 + 5 = 55 minut.

Dźwig jest czteroprzystankowy, a kabina nieprzelotowa ma jedno wejście. Oznacza to jeden komplet drzwi przystankowych na każdym z czterech przystanków.

220 minut to 3 pełne godziny, czyli 180 minut, oraz pozostałe 40 minut. Razem daje to 3 godziny 40 minut.

Kabina nieprzelotowa ma jedno wejście, więc pasażer wchodzi i wychodzi tą samą stroną kabiny. Ma to znaczenie przy ustalaniu liczby obsługiwanych drzwi przystankowych.

Najdłużej trwa sprawdzanie belki górnej, ponieważ przewidziano na nie 15 minut.

Wtedy należałoby uwzględnić większą liczbę kompletów drzwi, np. 8 zamiast 4, jeśli na każdym przystanku byłyby drzwi po obu stronach. Czas całkowity byłby odpowiednio większy.

Ponieważ stycznik i jego zaciski mogą znajdować się pod napięciem. Odłączenie zasilania ogranicza ryzyko porażenia prądem i zwarcia.

Samo ustawienie wyłącznika w pozycji wyłączonej nie gwarantuje bezpieczeństwa. Sprawdzenie miernikiem potwierdza, że na zaciskach rzeczywiście nie ma napięcia.

Polega na uniemożliwieniu przypadkowego ponownego włączenia zasilania, np. przez blokadę wyłącznika, kłódkę serwisową lub tabliczkę ostrzegawczą.

Dopiero wtedy praca przy zaciskach jest bezpieczna. Wcześniejsze odłączanie przewodów mogłoby spowodować porażenie lub zwarcie.

Najpierw odłącza się napięcie, potem sprawdza jego brak, zabezpiecza układ przed załączeniem, odłącza przewody i na końcu demontuje stycznik.

Można użyć sprawnego wskaźnika napięcia lub multimetru ustawionego na odpowiedni zakres pomiarowy. Przyrząd powinien być wcześniej sprawdzony.

Ktoś może przypadkowo włączyć zasilanie podczas pracy konserwatora. Może to doprowadzić do porażenia, uszkodzenia aparatury lub niekontrolowanego uruchomienia urządzenia.

Należy zsumować liczbę elementów danego typu we wszystkich urządzeniach, a następnie uwzględnić ewentualny zapas podany w poleceniu.

Znak „–” oznacza brak elementów zakwalifikowanych do wymiany, czyli w obliczeniach przyjmuje się wartość 0.

Ponieważ polecenie mówi o zwiększeniu liczby zamawianych elementów każdego typu o 2 sztuki, czyli po zsumowaniu danego rodzaju części.

Suma elementów do wymiany wynosi 4 + 2 + 3 + 2 = 11 sztuk. Po dodaniu zapasu 2 sztuk otrzymuje się 13 sztuk.

Suma wynosi 4 + 4 + 0 + 4 = 12 sztuk. Po dodaniu 2 sztuk zapasu zapotrzebowanie wynosi 14 sztuk.

Suma wynosi 2 + 0 + 2 + 2 = 6 sztuk. Po dodaniu 2 sztuk zapasu należy zamówić 8 sztuk.

Suma wynosi 1 + 2 + 0 + 2 = 5 sztuk. Po dodaniu 2 sztuk zapasu zapotrzebowanie wynosi 7 sztuk.

Należy pomnożyć liczbę urządzeń, liczbę smarowniczek w jednym urządzeniu, pojemność jednej smarowniczki oraz część pojemności, która ubyła.

Pojemnik musi mieć pojemność co najmniej równą potrzebnej ilości oleju. 5 litrów jest najmniejszą odpowiedzią większą od 4,8 litra.

1000 ml to 1 litr. Aby przeliczyć mililitry na litry, należy podzielić wartość w ml przez 1000.

Ubytek wynosi 100 ml, ponieważ 300 ml podzielone przez 3 daje 100 ml.

Zapewnia prawidłowe smarowanie elementów ruchomych, zmniejsza tarcie i ogranicza zużycie części dźwigu.

Może wzrosnąć tarcie, temperatura pracy i zużycie elementów mechanicznych, co prowadzi do awarii lub pogorszenia pracy urządzenia.

Należy pomnożyć liczbę elementów przez czas wymiany jednego elementu, liczbę pracowników oraz stawkę godzinową. Wynik daje koszt pracy ekipy.

Ponieważ stawka godzinowa dotyczy jednego pracownika. Jeśli pracują 2 osoby, koszt robocizny jest dwa razy większy niż dla jednej osoby.

Koszt części oblicza się przez pomnożenie liczby potrzebnych sztuk przez cenę jednej sztuki. W tym zadaniu jest to 12 × 50 zł = 600 zł.

Całkowity koszt składa się z kosztu robocizny oraz kosztu zakupionych lub zużytych części zamiennych.

Najczęściej pomija się jeden ze składników kosztu, np. cenę części albo liczbę pracowników. Prowadzi to do zaniżenia wyniku.

Oznacza to, że dla 12 prowadników czas jednostkowy należy pomnożyć przez 12. Nie jest to czas wykonania całej usługi.

Należy pomnożyć liczbę urządzeń przez czas przeglądu jednego urządzenia. Dla 12 urządzeń po 2 godziny daje to 24 godziny pracy.

Roboczogodzina to jedna godzina pracy jednego pracownika. Służy do obliczania kosztów robocizny.

Koszt robocizny oblicza się, mnożąc liczbę roboczogodzin przez stawkę za jedną roboczogodzinę.

Najpierw oblicza się czas pracy: 12 × 2 h = 24 h. Następnie 24 h × 40,00 zł = 960,00 zł.

Najczęściej pomija się czas przeglądu jednego urządzenia i mnoży tylko liczbę urządzeń przez stawkę godzinową.

Koszt wzrośnie proporcjonalnie do czasu pracy. Im więcej godzin potrzeba na przegląd, tym większy będzie koszt robocizny.

W tym zadaniu długość liny oblicza się ze wzoru l₀ = 2 · wₛ + 1. Dla wₛ = 20 m otrzymujemy l₀ = 2 · 20 + 1 = 41 m.

Koszt materiału oblicza się przez pomnożenie długości liny przez cenę jednostkową. Dla 41 m i 8,00 zł/m koszt liny wynosi 328,00 zł.

Do kosztu liny należy doliczyć koszt robocizny. W zadaniu: 328,00 zł + 200,00 zł = 528,00 zł.

Symbol wₛ oznacza wysokość szybu lub wysokość roboczą przyjętą do obliczenia długości liny. Na schemacie wynosi ona 20 m.

Lina ogranicznika prędkości tworzy obieg: biegnie w górę i w dół pomiędzy kołami. Dlatego jej podstawowa długość jest w przybliżeniu równa dwukrotności wysokości szybu.

Dodatkowy 1 metr uwzględnia zapas technologiczny, prowadzenie liny po kołach oraz odcinki potrzebne do prawidłowego montażu i regulacji.

Nie wolno liczyć wyłącznie kosztu materiału. Do kosztu całkowitego trzeba doliczyć robociznę oraz inne koszty podane w treści zadania.