Pytania pomocnicze - ELM.06

Do typowych objawów należą wzrost hałasu, nadmierne drgania, przegrzewanie się sprężarki, spadek wydajności oraz zwiększony pobór prądu przez silnik.

Hałas i drgania mogą wskazywać na zużycie łożysk, niewyważenie elementów wirujących, uszkodzenie łopatek lub problemy ze sprzęgłem napędowym.

Pomiar pozwala ocenić obciążenie silnika. Zbyt duży pobór energii może oznaczać przeciążenie mechaniczne, zatarcie, zanieczyszczenie układu lub pracę przy zbyt wysokim ciśnieniu.

Manometr wymienia się, gdy jest uszkodzony, nieszczelny, nieczytelny, ma błędne wskazania albo nie spełnia wymagań dokładności. Nie wymienia się go automatycznie przy każdym przeglądzie.

Wymiana według harmonogramu wynika z zaleceń producenta lub określonego czasu pracy. Wymiana w każdym przypadku oznaczałaby bezwarunkową wymianę przy każdym przeglądzie, co zwykle jest nieuzasadnione.

Sprzęgło przenosi moment obrotowy z silnika na stopień sprężający. Jego zużycie może powodować drgania, hałas, poślizg lub nierówną pracę napędu.

Dokumentacja określa zakres czynności, dopuszczalne parametry pracy, okresy wymian i procedury bezpieczeństwa. Dzięki temu przegląd jest zgodny z wymaganiami technicznymi urządzenia.

Należy porównać dokładny kod z wyświetlacza z kodem w tabeli producenta i odczytać opis problemu z tego samego wiersza. Nie wolno wybierać odpowiedzi na podstawie podobieństwa kodów.

Kod FA oznacza błąd czujnika temperatury ssania. W tabeli dopisano także możliwe powiązanie z uszkodzeniem zaworu czterodrogowego.

Uszkodzenie modułu IPM odpowiada kodowi F1, a nie FA. W diagnostyce serwisowej różnica w oznaczeniu kodu ma kluczowe znaczenie.

Nieprawidłowa wartość napięcia zasilania w tabeli jest przypisana do kodu F7. Kod FA dotyczy czujnika temperatury ssania.

Należy sprawdzić przewody, złącza, stan mechaniczny czujnika oraz zmierzyć jego rezystancję i porównać z danymi producenta. Dopiero po takich pomiarach można potwierdzić uszkodzenie.

Często jest to termistor NTC, którego rezystancja maleje wraz ze wzrostem temperatury. Sterownik interpretuje zmianę rezystancji jako zmianę temperatury.

Kod wskazuje obszar problemu wykryty przez sterownik. Przyczyną może być sam czujnik, przewód, złącze, moduł sterujący albo element wpływający na odczyt temperatury.

Kod F005 oznacza przegrzanie falownika, czyli zadziałanie wewnętrznego termistora PTC zabezpieczającego urządzenie przed zbyt wysoką temperaturą.

Falownik oddaje ciepło do otoczenia. Jeżeli temperatura wokół urządzenia jest za wysoka, chłodzenie staje się nieskuteczne i temperatura wewnętrzna falownika przekracza dopuszczalną wartość.

Należy sprawdzić wloty i wyloty powietrza, stan wentylatora, czystość radiatorów oraz to, czy falownik ma zachowane wymagane odstępy montażowe.

Termistor PTC służy do kontroli temperatury. Po przekroczeniu określonej temperatury jego rezystancja rośnie, co pozwala układowi zabezpieczeń wykryć przegrzanie.

Za duża moc silnika może prowadzić do przeciążenia lub przetężenia, ale w tabeli kod F005 jest bezpośrednio powiązany z przegrzaniem falownika i problemami z chłodzeniem.

Trzeba usunąć przyczynę przegrzania, zapewnić prawidłowe chłodzenie, odczekać aż falownik ostygnie, a następnie skasować błąd zgodnie z instrukcją.

K2 ma po określonym czasie zmienić stan swojego styku i przerwać obwód sterowania przekaźnika K1. Dzięki temu lampka nie powinna świecić stale.

Skoro lampka świeci, zasilanie, przycisk S1 i przekaźnik K1 najprawdopodobniej działają. Brak wyłączenia po czasie oznacza, że K2 nie rozłącza obwodu.

A1 i A2 to zaciski cewki lub zasilania przekaźnika. Po podaniu na nie napięcia przekaźnik zostaje pobudzony.

Styk rozwierny, czyli NC, w stanie spoczynku jest zamknięty i przewodzi prąd. Po zadziałaniu przekaźnika otwiera się i przerywa obwód.

Należy podać zasilanie na jego zaciski, odczekać ustawiony czas i sprawdzić miernikiem, czy styki zmieniły stan. Brak przełączenia oznacza usterkę lub błędne podłączenie.

Gdyby zasilacz nie działał, układ nie byłby zasilany i lampka prawdopodobnie w ogóle by nie świeciła. Ciągłe świecenie wskazuje raczej na problem z rozłączaniem obwodu.

Po wciśnięciu S1 układ reaguje i lampka się zapala, więc przycisk spełnia swoją podstawową funkcję. Problem pojawia się dopiero w braku wyłączenia po czasie.

Należy zastosować prawo Ohma w postaci R = U / I. Dla U = 10 V i I = 100 mA = 0,1 A rezystancja zastępcza wynosi 100 Ω.

Rezystory są połączone równolegle, gdy ich oba końce są podłączone do tych samych dwóch węzłów. Mają wtedy takie samo napięcie, ale prąd dzieli się między gałęzie.

Dla dwóch jednakowych rezystorów rezystancja zastępcza jest równa połowie wartości jednego z nich. Dwa rezystory 100 Ω równolegle dają 50 Ω.

R4 tworzy dodatkową gałąź równoległą. Gdy zostanie przerwany, znika jedna droga przepływu prądu, więc rezystancja zastępcza rośnie, a prąd źródła maleje.

R1 i R2 równolegle dają 50 Ω, po dodaniu szeregowo R3 otrzymuje się 100 Ω. Ta gałąź równolegle z R4 = 50 Ω daje około 33,3 Ω.

Dla rezystancji zastępczej około 33,3 Ω i napięcia 10 V prąd wyniósłby około 0,3 A, czyli 300 mA. Zmierzony prąd 100 mA oznacza więc uszkodzenie.

Przerwa oznacza brak przewodzenia i bardzo dużą rezystancję. Zwarcie oznacza prawie zerową rezystancję i zwykle powoduje wzrost prądu.

Smarownica służy do wtłaczania smaru plastycznego do łożyska lub jego obudowy przez punkt smarowania, najczęściej kalamitkę.

Kalamitka to smarowniczka kulkowa, czyli króciec umożliwiający podłączenie smarownicy i uzupełnienie smaru bez demontażu elementu.

Smar zmniejsza tarcie, ogranicza zużycie elementów tocznych, chroni przed korozją i pomaga odprowadzać ciepło.

Typowe objawy to hałas, wzrost temperatury, drgania, zwiększone opory ruchu oraz przyspieszone zużycie łożyska.

Nie. Nadmiar smaru może powodować przegrzewanie łożyska, uszkodzenie uszczelnień i wzrost oporów ruchu.

Nieodpowiedni smar może mieć złą lepkość, odporność temperaturową lub skład chemiczny, co skraca trwałość łożyska.

Służą do zabezpieczania elementów maszyn przed przesuwaniem się wzdłuż osi, np. łożysk na wałku lub w oprawie.

Szczypce do pierścieni zewnętrznych rozchylają pierścień, aby założyć go na wałek. Szczypce do pierścieni wewnętrznych ściskają pierścień, aby włożyć go do rowka w otworze.

Kombinerki nie mają odpowiednich końcówek do otworów pierścienia, przez co pierścień może się ześlizgnąć, odkształcić lub spowodować uraz.

Mają długie, wąskie końcówki robocze, często proste lub odgięte pod kątem, przeznaczone do włożenia w otwory pierścienia osadczego.

Występują m.in. w przekładniach, zespołach łożyskowych, siłownikach, mechanizmach prowadzących oraz elementach wirujących.

Należy dobrać typ szczypiec do rodzaju pierścienia, czyli wewnętrznego lub zewnętrznego, oraz rozmiar końcówek do średnicy otworów w pierścieniu.

Najważniejszą cechą jest widoczny sworzeń, czyli cylindryczny trzpień przechodzący przez otwory w łączonych elementach. Często jest on ustawiony poprzecznie do osi wału.

W połączeniu sworzniowym elementy łączy sworzeń przechodzący przez otwory. W połączeniu wpustowym moment obrotowy przenosi wpust osadzony w rowku wału i piasty.

Połączenie klinowe wykorzystuje klin, który przenosi moment i dociska elementy. Połączenie sworzniowe wykorzystuje sworzeń, najczęściej pracujący na ścinanie lub jako oś przegubu.

Połączenie wciskowe powstaje dzięki ciasnemu pasowaniu elementów. Nie wymaga wpustu, klina ani sworznia, ponieważ siły tarcia utrzymują elementy razem.

Sworzeń łączy elementy i przenosi obciążenia, najczęściej siły poprzeczne. Może też umożliwiać obrót jednego elementu względem drugiego.

Podczas pracy maszyny drgania i obciążenia mogłyby spowodować przesunięcie lub wypadnięcie sworznia. Stosuje się dlatego zawleczki, pierścienie osadcze, nakrętki lub inne zabezpieczenia.

JFET ma wyprowadzenia G, D i S, czyli bramkę, dren i źródło. Na symbolu widoczny jest kanał między drenem i źródłem oraz strzałka przy bramce.

W tranzystorze unipolarnym prąd przewodzi głównie jeden rodzaj nośników ładunku. W tranzystorze bipolarnym udział biorą oba rodzaje nośników: elektrony i dziury.

JFET ma trzy podstawowe wyprowadzenia: G - bramka, D - dren oraz S - źródło. Oznaczenia te pomagają odróżnić go od tranzystora bipolarnego BJT.

Określenia npn i pnp dotyczą tranzystorów bipolarnych BJT. BJT ma zaciski B, C i E, a nie G, D i S.

JFET ma bramkę złączową, natomiast MOSFET ma bramkę izolowaną od kanału. W symbolu MOSFET-a bramka jest zwykle pokazana jako oddzielona od kanału.

Bramka steruje przewodzeniem kanału między drenem i źródłem. Zmiana napięcia bramka-źródło wpływa na wartość prądu drenu.

Litera „n” oznacza nanofarady i zastępuje przecinek dziesiętny. Zapis 2n2 oznacza 2,2 nF.

Taki zapis zmniejsza ryzyko pomyłki przy odczycie wartości. Litera jednostki pełni jednocześnie rolę przecinka dziesiętnego.

1 nF to 1000 pF. Dlatego 2,2 nF to 2200 pF.

1 µF to 1000 nF, więc wartość w nanofaradach należy podzielić przez 1000. Przykładowo 2,2 nF = 0,0022 µF.

Jest to symbol kondensatora. Kondensator magazynuje ładunek elektryczny, a jego podstawowym parametrem jest pojemność.

Kod 222 oznacza 22 i dwa zera w pikofaradach, czyli 2200 pF. Jest to równoważne 2,2 nF.

Najczęściej używa się mikrofaradów, nanofaradów i pikofaradów. Farad jest jednostką podstawową, ale dla typowych kondensatorów jest zwykle zbyt duży.