Pytania pomocnicze - MED.09

Ponieważ zawierają śluzy roślinne, które dobrze pęcznieją i przechodzą do wody na zimno. Ogrzewanie nie jest konieczne i może zmieniać skład otrzymanego preparatu.

Śluzy roślinne to wielocukry, które w kontakcie z wodą pęcznieją i tworzą lepkie układy koloidalne. Działają głównie osłaniająco i łagodząco na błony śluzowe.

Macerat otrzymuje się przez wytrawianie surowca najczęściej wodą o temperaturze pokojowej. Napar przygotowuje się przez zalanie surowca wrzącą wodą.

Działają powlekająco, osłaniająco i łagodząco. Stosuje się je m.in. przy podrażnieniach gardła, jamy ustnej i przewodu pokarmowego.

Są to surowce zawierające m.in. olejki eteryczne i zwykle przygotowuje się z nich napary. Nie są klasycznymi surowcami śluzowymi wytrawianymi na zimno przez 30 minut.

Kora dębowa jest surowcem garbnikowym. Surowce garbnikowe zwykle wymagają innego sposobu przygotowania, często odwaru, a nie krótkiej maceracji na zimno.

Najprostsze skojarzenie to: zimna woda, 30 minut, śluzy — nasiona lnu i korzeń prawoślazu. Ta para bardzo często pojawia się w pytaniach egzaminacyjnych.

Jest to wodny roztwór, który można wyjałowić parą wodną pod ciśnieniem. Autoklaw zapewnia skuteczne zniszczenie drobnoustrojów w całej objętości preparatu.

Roztwór metylocelulozy jest lepki, co utrudnia lub uniemożliwia skuteczne przesączenie przez filtr wyjaławiający. Sączenie stosuje się głównie do klarownych, mniej lepkich roztworów termolabilnych.

Sterylizacja parą wodną w autoklawie działa w obecności wilgoci i jest odpowiednia dla wielu roztworów wodnych. Suche gorące powietrze stosuje się głównie do szkła, metalu, proszków i olejów.

Promieniowanie UV działa głównie powierzchniowo i ma słabą zdolność przenikania przez ciecz. Nie daje pewności wyjałowienia całej objętości roztworu.

Metyloceluloza jest substancją pomocniczą zwiększającą lepkość, stabilizującą zawiesiny i tworzącą żele lub roztwory koloidalne. Poprawia właściwości technologiczne postaci leku.

Sączenie wyjaławiające stosuje się do roztworów, które nie mogą być ogrzewane, czyli są termolabilne. Warunkiem jest możliwość przesączenia przez filtr zatrzymujący drobnoustroje.

Recepta dotyczy leku recepturowego w postaci roztworu o masie 500,0 g. Taka ilość płynnego leku do stosowania zewnętrznego mieści się w limicie jednego ryczałtu.

Jest to skrót łaciński od „Misce fiat solutio”, czyli „zmieszaj, niech powstanie roztwór”. Informuje farmaceutę, jaką postać leku należy sporządzić.

Lek recepturowy to produkt leczniczy sporządzany w aptece na podstawie recepty lekarskiej dla konkretnego pacjenta. Wykonuje się go z surowców farmaceutycznych lub gotowych produktów leczniczych.

Gdy ilość sporządzanego leku przekracza limit przewidziany dla jednego ryczałtu, ale mieści się w limicie odpowiadającym dwóm ryczałtom. Przykładowo większa ilość tej samej postaci leku mogłaby wymagać naliczenia kolejnego ryczałtu.

Taksa laborum oznacza koszt wykonania leku recepturowego, ale nie jest odpłatnością pacjenta w przypadku refundowanego leku recepturowego. Ubezpieczony pacjent płaci wtedy ryczałt, jeśli spełnione są warunki refundacji.

Ponieważ pytanie dotyczy ubezpieczonego pacjenta i leku recepturowego realizowanego na zasadach refundacji. W takim przypadku, przy spełnieniu limitów ilościowych, pobiera się ryczałt.

Wysokie stężenie sacharozy zwiększa ciśnienie osmotyczne roztworu. Woda jest odciągana z komórek drobnoustrojów, co utrudnia ich wzrost i namnażanie.

Typowe stężenie sacharozy w syropie prostym wynosi około 64-66%. Takie stężenie zapewnia odpowiednią trwałość mikrobiologiczną.

Nie. Ciemne szkło chroni głównie przed światłem, ale nie jest podstawowym czynnikiem hamującym rozwój drobnoustrojów w syropie prostym.

Przy prawidłowym stężeniu sacharozy jego trwałość wynika głównie z wysokiego ciśnienia osmotycznego. Dodatek przeciwutleniaczy nie jest mechanizmem odpowiadającym za stabilność tego roztworu.

Rozcieńczenie zmniejsza stężenie sacharozy i obniża ciśnienie osmotyczne. W efekcie roztwór staje się bardziej podatny na rozwój drobnoustrojów.

Nie. W tym przypadku decydujące znaczenie ma wysokie ciśnienie osmotyczne, a nie zakwaszenie środowiska.

Powinien być przechowywany w czystym, szczelnie zamkniętym opakowaniu, zgodnie z wymaganiami dla danego preparatu. Ważne jest unikanie zanieczyszczenia i rozcieńczenia.

Służy do sprawdzania oficjalnych danych o produktach leczniczych dopuszczonych do obrotu w Polsce, m.in. ich nazwy, dawki, postaci, podmiotu odpowiedzialnego i kategorii dostępności.

To oznaczenie określające, na jakich zasadach lek może być wydany pacjentowi, np. bez recepty, na receptę albo wyłącznie w lecznictwie zamkniętym.

Farmakopea opisuje wymagania jakościowe dla substancji, preparatów i metod badania. Nie zawiera urzędowej informacji o tym, czy konkretny produkt jest OTC, Rp lub ma inną kategorię dostępności.

OTC oznacza produkt leczniczy wydawany bez przepisu lekarza. Taki lek pacjent może kupić bez recepty, o ile nie ma innych ograniczeń.

Rp oznacza produkt leczniczy wydawany z przepisu lekarza. Do jego wydania w aptece wymagana jest ważna recepta.

Produkty z tą samą substancją czynną mogą różnić się dawką, postacią, wskazaniami i kategorią dostępności. Dlatego należy sprawdzać konkretny produkt w urzędowym wykazie.

Lek recepturowy został sporządzony dla konkretnego pacjenta i nie jest surowcem farmaceutycznym. Ponowne użycie mogłoby naruszać zasady jakości, bezpieczeństwa i odpowiedzialności zawodowej.

Nie. Lek recepturowy jest wykonywany indywidualnie na podstawie konkretnej recepty i nie może być przekazany innej osobie.

Nie należy wydawać wcześniej sporządzonego leku. Pacjent powinien uzyskać aktualną receptę, a lek należy wykonać ponownie, jeśli są spełnione wymagania formalne.

Określa granicę, po której nieodebrany lek recepturowy powinien zostać przeznaczony do utylizacji. Chroni to pacjenta przed otrzymaniem preparatu o niepewnej jakości lub trwałości.

Nie. Nawet jeśli recepta jest identyczna, lek nieodebrany w terminie powinien zostać zutylizowany, a preparat należy sporządzić ponownie.

Należy traktować go jako odpad farmaceutyczny i przekazać do utylizacji zgodnie z procedurami obowiązującymi w aptece.

Ponieważ ma stałą konsystencję w temperaturze pokojowej, a topi się w pobliżu temperatury ciała. Dzięki temu po podaniu uwalnia substancję leczniczą.

Polimorfizm oznacza występowanie tej samej substancji w różnych odmianach krystalicznych. W przypadku masła kakaowego są to formy α, β, β’ i γ o różnych temperaturach topnienia.

Najbardziej charakterystyczna jest informacja o mieszaninie glicerydów oraz występowaniu w czterech odmianach polimorficznych.

Zbyt wysokie ogrzewanie może zmienić jego odmianę krystaliczną na mniej trwałą. Może to obniżyć temperaturę topnienia i pogorszyć jakość czopków.

Masło kakaowe jest podłożem tłuszczowym i topi się w temperaturze ciała. Podłoża polioksyetylenowe są hydrofilowe i zwykle rozpuszczają się w wydzielinach błon śluzowych.

Lanolina i euceryna są głównie podłożami maściowymi, a nie typowymi podłożami czopkowymi opisanymi jako mieszanina glicerydów o polimorfizmie.

Ma ona zapobiegać pomyłkom w doborze substancji leczniczej. Jest to szczególnie ważne, ponieważ błędny skład leku recepturowego może bezpośrednio zagrozić pacjentowi.

Należy ją sprawdzić przy pobieraniu opakowania, bezpośrednio przed ważeniem lub odmierzaniem oraz podczas odkładania opakowania na miejsce.

Warto sprawdzić termin ważności, stężenie lub postać substancji, warunki przechowywania, numer serii oraz stan opakowania.

Lek może mieć nieprawidłowe działanie, być nieskuteczny albo toksyczny. Taka pomyłka może prowadzić do zagrożenia zdrowia lub życia pacjenta.

Pozwala potwierdzić, że przez cały czas używano właściwego surowca i że opakowanie wraca na prawidłowe miejsce. Zmniejsza to ryzyko błędów przy kolejnych recepturach.

Nie. Zasadę należy stosować do wszystkich substancji używanych w recepturze, choć przy substancjach silnie działających jej znaczenie jest szczególnie duże.

Są to twarde surowce roślinne, z których substancje czynne trudniej przechodzą do wody. Wymagają dłuższego ogrzewania, dlatego stosuje się odwar.

Napar sporządza się zwykle przez zalanie surowca gorącą wodą i krótkie pozostawienie pod przykryciem. Odwar wymaga ogrzewania surowca z wodą przez określony czas, najczęściej dotyczy surowców twardych.

Macerat otrzymuje się przez wytrawianie surowca rozpuszczalnikiem zwykle w temperaturze pokojowej. Odwar przygotowuje się z użyciem wysokiej temperatury.

Odwar to po łacinie Decoctum. W pytaniach egzaminacyjnych może pojawić się również forma decoctum.

Napar to Infusum. Jest typowy dla delikatniejszych surowców, takich jak liście, kwiaty lub ziele.

Wysoka temperatura i dłuższy czas ogrzewania wskazują na proces odwarzenia. To odróżnia odwar od maceratu i prostego naparu.

Opis dotyczy wodnego wytrawiania rozdrobnionego korzenia w wysokiej temperaturze, czyli odwaru. Wyciąg płynny jest zwykle bardziej skoncentrowanym preparatem ekstrakcyjnym, często otrzymywanym z użyciem alkoholu wodnego.

Lek recepturowy to lek sporządzany w aptece na podstawie recepty, według składu przepisanego dla konkretnego pacjenta.

Standardowo lek recepturowy powinien być wykonany w czasie nieprzekraczającym 48 godzin.

W praktyce termin odnosi się do przyjęcia recepty do realizacji w aptece, a nie do samej daty jej wystawienia przez lekarza.

Ponieważ pacjent może zgłosić się do apteki później niż w dniu wystawienia recepty, a standardowy termin wykonania leku recepturowego to 48 godzin.

„Cito” oznacza pilne wykonanie lub wydanie leku. Nie jest to jednak domyślna zasada dla każdej recepty na lek recepturowy.

Ponieważ musi zostać sporządzony w aptece z odpowiednich surowców, zgodnie z receptą, zasadami receptury i wymaganiami jakościowymi.