Pytania pomocnicze - TKO.06

Po ustawieniu hamulca w pozycji jazdy ciśnienie w przewodzie głównym powinno wynosić około 5 bar. Jest to typowa wartość nominalna dla stanu odhamowania.

Nieszczelność powoduje ubytek powietrza, czyli spadek ciśnienia lub trudności z jego utrzymaniem. Stabilne zawyżenie ciśnienia świadczy o błędnej regulacji dopływu powietrza.

Regulator utrzymuje ciśnienie PG na zadanej wartości i zapobiega jego nadmiernemu wzrostowi. W praktyce pilnuje, aby po odhamowaniu ciśnienie zatrzymało się na wartości nominalnej.

Zbyt niskie ciśnienie może wskazywać na nieszczelność, niewydolność sprężarki, niedrożność instalacji albo nieprawidłowe działanie zaworów. Skutkiem może być niepełne odhamowanie lub nieprawidłowa praca hamulca.

Przewód główny przesyła sygnał pneumatyczny sterujący hamowaniem i odhamowaniem w całym składzie. Zmiana ciśnienia w tym przewodzie powoduje reakcję zaworów rozrządczych.

Sprężarka wytwarza sprężone powietrze, ale za utrzymanie właściwego ciśnienia w PG odpowiada regulator. Awaria sprężarki częściej powoduje zbyt małe ciśnienie lub wolne napełnianie układu.

Ponieważ uszkodzony fragment powierzchni tocznej uderza o szynę przy każdym pełnym obrocie koła. Odgłos powtarza się w równych odstępach zależnych od prędkości pojazdu.

Najczęściej jest to zablokowanie koła podczas hamowania, poślizg zestawu kołowego lub nieprawidłowa praca układu hamulcowego. Koło ślizga się wtedy po szynie zamiast się obracać.

Płaskie miejsce jest wadą koła i daje odgłos powtarzający się z obrotem tego koła. Zużycie faliste jest wadą szyny i powoduje drgania zależne od przejazdu po nierównościach toru.

Może powodować duże obciążenia udarowe, uszkodzenia łożysk, maźnic, zawieszenia i toru. Zwiększa też hałas oraz pogarsza bezpieczeństwo i komfort jazdy.

Najczęściej wykonuje się przetaczanie zestawu kołowego, czyli obróbkę profilu koła. Jeśli uszkodzenie jest zbyt duże, konieczna może być wymiana koła lub całego zestawu kołowego.

Przy większej prędkości koło wykonuje więcej obrotów w jednostce czasu. Płaskie miejsce częściej uderza wtedy o szynę, więc odstępy między stukami są krótsze.

W układzie szeregowym prąd przepływa kolejno przez wszystkie silniki jedną drogą. Nie ma rozgałęzienia prądu na kilka równoległych gałęzi.

Połączenie szeregowe ogranicza prąd rozruchowy i umożliwia łagodniejsze ruszanie pojazdu. Napięcie zasilania dzieli się wtedy między wszystkie silniki.

W układzie szeregowym ten sam prąd płynie kolejno przez wszystkie silniki. W układzie równoległym prąd rozdziela się na kilka gałęzi, a silniki otrzymują większe napięcie.

Jest to układ pośredni, w którym silniki są połączone w grupy szeregowe, a same grupy są połączone równolegle. Przykładowo cztery silniki mogą tworzyć dwie równoległe gałęzie po dwa silniki szeregowo.

Styczniki załączają i przełączają tory prądowe obwodu głównego. Dzięki nim można zmieniać konfigurację połączeń silników oraz włączać lub wyłączać elementy obwodu.

Sama nazwa stycznika nie zawsze wystarcza do określenia układu pracy. Dopiero prześledzenie zamkniętego toru prądowego pokazuje, czy silniki są połączone szeregowo, równolegle czy szeregowo-równolegle.

Brak rozdzielenia prądu na osobne gałęzie oznacza, że silniki nie są połączone równolegle. Jeśli prąd płynie kolejno przez silniki 1, 2, 3 i 4, jest to połączenie szeregowe.

Platforma ma płaską powierzchnię ładunkową i umożliwia łatwy załadunek oraz rozładunek bębnów z góry lub z boku. Pozwala też stabilnie zamocować ciężki ładunek.

Bębny trzeba zabezpieczyć przed przetoczeniem i przesunięciem. Stosuje się kliny, podpory, pasy, łańcuchy oraz mocowanie do punktów zaczepowych wagonu.

Wagon kryty utrudnia załadunek i rozładunek dużych bębnów. Jest przeznaczony głównie do ładunków wymagających ochrony przed warunkami atmosferycznymi.

Wagon samowyładowczy służy do przewozu materiałów sypkich, takich jak tłuczeń, piasek, żwir lub kruszywo. Umożliwia szybki rozładunek przez specjalne urządzenia wysypowe.

Platforma ma płaską, otwartą powierzchnię do przewozu ładunków gabarytowych. Węglarka ma wysokie burty i jest przeznaczona głównie do ładunków masowych, np. węgla lub kruszywa.

Wagonami platformami przewozi się m.in. szyny, podkłady, maszyny torowe, konstrukcje stalowe, kontenery oraz bębny z przewodami trakcyjnymi.

Uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle z twornikiem. Obie gałęzie są podłączone do tych samych biegunów zasilania.

A1 i A2 to zaciski twornika silnika. Twornik jest częścią, przez którą płynie główny prąd roboczy silnika.

E1 i E2 oznaczają zaciski uzwojenia wzbudzenia. Uzwojenie to wytwarza pole magnetyczne potrzebne do pracy silnika.

W silniku bocznikowym uzwojenie wzbudzenia jest połączone równolegle z twornikiem. W silniku szeregowym uzwojenie wzbudzenia jest połączone szeregowo z twornikiem.

Silnik bocznikowy utrzymuje dość stałą prędkość obrotową mimo zmian obciążenia. Dlatego stosuje się go tam, gdzie wymagana jest stabilna praca.

To silnik prądu stałego, którego uzwojenie wzbudzenia jest zasilane z osobnego źródła napięcia. Nie jest ono połączone bezpośrednio równolegle ani szeregowo z twornikiem w tym samym obwodzie zasilania.

Ponieważ drobnica paletowa często wymaga ochrony przed deszczem, śniegiem i zabrudzeniem. Wagon kryty zabezpiecza ładunek podczas transportu.

Umożliwiają szybki boczny dostęp do ładunku na dużej długości wagonu. Ułatwia to załadunek i rozładunek palet wózkami widłowymi.

Wagon samowyładowczy służy głównie do przewozu materiałów masowych, np. węgla, kruszyw lub rud, które można wysypywać mechanicznie.

Wagon zbiornikowy ma zamknięty zbiornik przeznaczony do cieczy, gazów lub niektórych materiałów sypkich. Nie ma przestrzeni ładunkowej dostosowanej do palet.

Drobnica to pojedyncze sztuki, paczki, skrzynie lub towary na paletach. Ładunki masowe przewozi się luzem, np. węgiel, piasek lub zboże.

Węglarka jest wagonem otwartym używanym głównie do przewozu ładunków masowych odpornych na warunki atmosferyczne, np. węgla, złomu lub kruszyw.

Wymiar naprawczy oznacza konieczność wykonania naprawy, np. przetoczenia. Wymiar kresowy jest granicą bezpieczeństwa — po jego przekroczeniu element nie może być dalej użytkowany.

Niektóre parametry są poza wartościami kresowymi, np. grubość wieńców kół i suma grubości obrzeży. Przetoczenie usuwa kolejną warstwę materiału, więc nie przywróci wymaganych wymiarów.

Grubość wieńców kół wynosi 24,8 mm i 24,7 mm przy wymiarze kresowym 25 mm. Suma grubości obrzeży wynosi 46,2 mm przy wymiarze kresowym 48 mm.

Gdy profil koła wymaga naprawy, ale po przetoczeniu możliwe będzie zachowanie wszystkich wymiarów powyżej wartości kresowych. Przetaczania nie wykonuje się, jeśli koło jest już zbyt zużyte.

Przekroczenie wymiaru kresowego oznacza utratę wymaganego zapasu materiału lub nieprawidłową geometrię profilu. Dalsza jazda mogłaby zagrażać bezpieczeństwu prowadzenia pojazdu po torze.

Obrzeże współpracuje z główką szyny i pomaga prowadzić zestaw kołowy w torze. Zbyt mała grubość obrzeża zwiększa ryzyko nieprawidłowego prowadzenia koła.

Jest to łączna wartość grubości obrzeża lewego i prawego koła zestawu. Zbyt mała suma świadczy o nadmiernym zużyciu profilu i może dyskwalifikować zestaw z eksploatacji.

Problem dotyczy przekroczenia wymiarów kresowych profilu geometrycznego zestawu kołowego. Standardową decyzją przy takim stanie jest wycofanie i wymiana zestawu, a nie regeneracja przez napawanie.

Masę całkowitą pojazdu dzieli się przez liczbę osi. Dla lokomotywy o masie 120 t i 6 osiach wychodzi 20 t na jedną oś.

Tona jest jednostką masy, a nacisk jest siłą. Siłę ciężkości oblicza się ze wzoru F = m · g i podaje w niutonach lub kiloniutonach.

Najpierw tony zamienia się na kilogramy, a potem mnoży przez przyspieszenie ziemskie. W przybliżeniu 1 t odpowiada naciskowi około 10 kN.

Przyjmując g ≈ 10 m/s², masa 20 t daje nacisk około 200 kN. Dokładniej jest to około 196 kN.

Oznacza, że każda oś przenosi taką samą część masy całego pojazdu. Wtedy nacisk każdej osi na tor jest jednakowy.

Przy tej samej masie pojazdu większa liczba osi zmniejsza nacisk przypadający na jedną oś. Mniejsza liczba osi powoduje większy nacisk jednostkowy.

Gw oznacza masę brutto prowadzonego składu, najczęściej podaną w tonach. W pytaniu Gw = 800 t oznacza, że lokomotywa prowadzi pociąg o masie 800 ton.

Wzniesienie 14‰ oznacza wzrost wysokości toru o 14 metrów na długości 1000 metrów. Im większa wartość promili, tym trudniejsze warunki jazdy dla lokomotywy.

Na wzniesieniu lokomotywa musi pokonać dodatkowy opór wynikający z ciężaru pociągu. Przy tej samej mocy i sile pociągowej większe wzniesienie powoduje spadek możliwej prędkości.

Należy znaleźć masę składu na osi Gw, następnie linię odpowiadającą danemu wzniesieniu i odczytać punkt przecięcia z charakterystyką lokomotywy. Z tego punktu wyznacza się prędkość na osi prędkości.

Cięższy skład powoduje większe opory ruchu, szczególnie na podjazdach. Lokomotywa musi zużyć większą część siły pociągowej na pokonanie ciężaru pociągu, więc pozostaje mniejsza rezerwa na utrzymanie wysokiej prędkości.

Z przedstawionej charakterystyki trakcyjnej wynika, że maksymalna prędkość wynosi około 20 km/h.

Litera B oznacza wagon osobowy 2 klasy. W oznaczeniach wagonów pasażerskich klasa wagonu jest jedną z podstawowych informacji.

Litera D oznacza przedział bagażowy. Wagon z takim oznaczeniem jest przystosowany do przewozu bagażu oprócz pasażerów.

Oznaczenie BD oznacza wagon osobowy 2 klasy z przedziałem bagażowym. Litery należy czytać jako zestaw cech wagonu.

Litera A oznacza wagon 1 klasy, a litera B wagon 2 klasy. Różnica dotyczy standardu i klasy przewozu pasażerów.

Pozwala szybko rozpoznać przeznaczenie, klasę i wyposażenie wagonu. Ułatwia zestawianie składów, obsługę techniczną i prawidłową eksploatację taboru.