Pytania pomocnicze - TWO.06

W czasie napełniania paliwo wypiera powietrze ze zbiornika przez odpowietrzenie. Jeśli zbiornik zostanie przepełniony, zamiast powietrza przewodem odpowietrzającym zacznie wypływać paliwo.

Odpowietrzenie wyrównuje ciśnienie w zbiorniku podczas jego napełniania i opróżniania. Chroni zbiornik przed nadciśnieniem lub podciśnieniem.

Pod koniec napełniania w zbiorniku pozostaje mała wolna przestrzeń. Nawet krótka zwłoka w zamknięciu zaworu lub zbyt duża wydajność pompowania może doprowadzić do przelania.

Należy kontrolować poziom paliwa, wykonywać sondowanie lub odczyt z poziomowskazów, zmniejszyć wydajność pod koniec napełniania i utrzymywać stałą łączność między obsługą.

Kawitacja dotyczy głównie pracy pompy przy zbyt niskim ciśnieniu na ssaniu. Przy pobieraniu paliwa do zbiorników głównym zagrożeniem eksploatacyjnym jest przepełnienie zbiornika.

Może spowodować zanieczyszczenie statku, zagrożenie pożarowe oraz zanieczyszczenie morza. Taki przypadek może też oznaczać naruszenie przepisów ochrony środowiska.

Niedrożne odpowietrzenie utrudnia wypływ powietrza podczas napełniania i może powodować wzrost ciśnienia w zbiorniku. Może to zakłócić bunkrowanie i stworzyć ryzyko uszkodzeń lub wycieku.

Zawór wtryskowy doprowadza paliwo do komory spalania i rozpyla je pod wysokim ciśnieniem. Od jakości rozpylania zależy prawidłowe spalanie paliwa.

Zawór wtryskowy ma wydłużony korpus z końcówką rozpylacza montowaną w głowicy cylindra. Pompa wtryskowa jest zwykle większym zespołem z elementem tłoczącym i mechanizmem napędowym.

Typowe części to korpus, iglica, rozpylacz, sprężyna dociskowa, gniazdo zaworu oraz przyłącze przewodu wysokiego ciśnienia.

Do objawów należą dymienie, nierówna praca cylindra, wzrost temperatury spalin, trudności z rozruchem oraz pogorszenie spalania paliwa.

Ma bardzo dokładnie wykonane otwory i współpracujące powierzchnie iglicy oraz gniazda. Nawet niewielkie zużycie lub zabrudzenie może pogorszyć rozpylanie paliwa.

Zawór sprawdza się pod kątem szczelności, ciśnienia otwarcia i jakości rozpylania. W razie potrzeby czyści się go, reguluje lub wymienia rozpylacz.

Wziernik pozwala wzrokowo kontrolować ilość oleju w obudowie przekładni bez jej demontażu. Poziom oleju porównuje się zwykle ze środkiem szybki lub oznaczeniami minimum/maksimum.

DTR podaje właściwe miejsce nalewania, wymagany poziom oleju oraz zalecany rodzaj środka smarnego. Zapobiega to przelaniu, niedoborowi oleju i uszkodzeniu przekładni.

Korek wlewowy znajduje się zwykle w górnej lub bocznej części obudowy i umożliwia dolanie oleju do przekładni. Często jest oznaczony napisem, symbolem oleju lub opisany w DTR.

Zbyt niski poziom oleju powoduje niewystarczające smarowanie kół zębatych i łożysk. Może to prowadzić do przegrzania, przyspieszonego zużycia, hałasu i awarii przekładni.

Nadmierna ilość oleju może powodować spienianie, wzrost temperatury, wycieki przez uszczelnienia oraz zwiększone opory pracy przekładni.

Oznacza to, że podczas dolewania należy obserwować szybkę kontrolną i zakończyć nalewanie, gdy lustro oleju znajdzie się trochę powyżej jej środka. Nie należy napełniać obudowy „pod korek”.

Gaśnicę śniegową oznacza się symbolem CO₂, ponieważ środkiem gaśniczym jest dwutlenek węgla. Na piktogramie często pojawia się napis „CO₂” oraz masa środka gaśniczego w kg.

Ponieważ zawiera sprężony dwutlenek węgla, który po wypływie gwałtownie się rozpręża i ochładza, tworząc charakterystyczny biały obłok przypominający śnieg.

Gaśnice CO₂ stosuje się głównie do gaszenia urządzeń elektrycznych pod napięciem oraz pożarów cieczy palnych. Nie pozostawiają zanieczyszczeń po użyciu.

Nie należy jej stosować do gaszenia ludzi ani materiałów żarzących się głęboko, np. drewna, papieru czy tkanin. Strumień CO₂ ma bardzo niską temperaturę i może powodować odmrożenia.

Gaśnica śniegowa używa dwutlenku węgla i nie brudzi gaszonego sprzętu, natomiast proszkowa wyrzuca proszek gaśniczy, który skutecznie tłumi ogień, ale zanieczyszcza urządzenia.

Umożliwia szybkie odnalezienie właściwego sprzętu przeciwpożarowego w sytuacji awaryjnej. Na statku ma to szczególne znaczenie ze względu na ograniczoną przestrzeń i ryzyko szybkiego rozprzestrzeniania się pożaru.

Gaz może wypierać tlen z powietrza, powodując niedotlenienie i uduszenie. Zagrożenie jest szczególnie duże w pomieszczeniach zamkniętych i słabo wentylowanych.

Należy odczytać sekcję dotyczącą pierwszej pomocy i narażenia przez wdychanie. Jeśli podano, że w wysokich stężeniach gaz może spowodować uduszenie, to jest to główne zagrożenie.

W karcie charakterystyki wskazano, że spożycie nie jest uważane za potencjalną drogę narażenia. Problem dotyczy wdychania gazu, a nie jego spożycia.

Mogą powstać podczas pożaru lub termicznego rozkładu czynnika, np. jako fluorowodór. W samym opisanym wycieku bez działania ognia głównym zagrożeniem jest uduszenie.

W karcie podano, że czynnik jest niepalny. Nie wynika więc z niej zagrożenie samozapłonem łatwopalnych oparów.

Należy ewakuować obszar, zapewnić wentylację i nie wchodzić do strefy zagrożonej bez potwierdzenia bezpiecznej atmosfery. W razie konieczności wejścia stosuje się izolujący aparat oddechowy.

Niektóre gazy duszące nie mają silnego zapachu ani działania drażniącego. Objawy niedotlenienia mogą narastać stopniowo, prowadząc do utraty zdolności ruchowych i przytomności.

Wentylacja rozcieńcza i usuwa nagromadzony gaz z pomieszczenia. Zmniejsza to ryzyko wypierania tlenu i powstania atmosfery niebezpiecznej dla oddychania.

Służy do produkcji wody słodkiej z wody morskiej. Wykorzystuje proces odwróconej osmozy i membrany półprzepuszczalne.

Woda morska jest tłoczona pod wysokim ciśnieniem przez membranę, która przepuszcza wodę, ale zatrzymuje większość soli. Powstaje woda odsolona oraz solanka.

Odsalarka osmotyczna wykorzystuje membrany i wysokie ciśnienie, a wyparka okrętowa odparowanie i skraplanie wody. Oba urządzenia mogą służyć do wytwarzania wody słodkiej z wody morskiej.

Woda odsolona przechodząca przez membranę nazywa się permeatem. Strumień odrzucony, bogaty w sole, to koncentrat lub solanka.

Zanieczyszczenia mechaniczne, osady i organizmy biologiczne mogłyby zatykać lub uszkadzać membrany. Dlatego stosuje się filtrację wstępną i często dozowanie środków chemicznych.

Nie jest to jej podstawowe zastosowanie w pytaniu egzaminacyjnym. Woda kotłowa wymaga osobnego przygotowania, kontroli twardości, zasadowości i zawartości soli.

Nie zawsze. Często wymaga dodatkowego uzdatnienia, np. mineralizacji, korekty pH i dezynfekcji, zanim zostanie użyta jako woda pitna.

Przez nieszczelność z układu ucieka para lub kondensat, czyli część czynnika roboczego. Mniej skroplin wraca do skrzyni cieplnej, dlatego poziom wody spada.

Skrzynia cieplna zbiera skropliny i stanowi zapas podgrzanej wody zasilającej kocioł. Umożliwia ponowne wykorzystanie kondensatu w obiegu.

Nieszczelność zwykle powoduje utratę czynnika i spadek ilości wody lub pary w obiegu, a nie wzrost ciśnienia. Wzrost ciśnienia wiąże się raczej z nadmiernym wytwarzaniem pary lub problemem z regulacją.

Otwarcie zaworu bezpieczeństwa świadczy o przekroczeniu dopuszczalnego ciśnienia w kotle. Nie jest to podstawowy objaw nieszczelności, lecz zabezpieczenie przed nadciśnieniem.

Należy sprawdzić instalację pod kątem wycieków pary lub kondensatu, kontrolować poziomy i ciśnienia oraz w razie potrzeby uzupełnić wodę zgodnie z procedurą. Trzeba też powiadomić osobę odpowiedzialną za wachtę maszynową.

Najczęściej kontroluje się połączenia kołnierzowe, zawory, dławnice, rurociągi, odwadniacze i wymienniki ciepła. Nieszczelności mogą wystąpić również na skutek korozji lub uszkodzeń uszczelnień.

Manometr umożliwia bezpośredni odczyt ciśnienia sprężonego powietrza w instalacji. Dzięki temu można ocenić, czy ciśnienie jest wystarczające do rozruchu silnika.

Manometr służy do wskazywania wartości ciśnienia. Presostat reaguje na osiągnięcie określonego ciśnienia i może załączać alarm, sprężarkę lub blokadę.

Manometr mierzy ciśnienie medium w instalacji, np. powietrza rozruchowego. Barometr mierzy ciśnienie atmosferyczne.

Wakuometr służy do pomiaru podciśnienia, czyli ciśnienia niższego od atmosferycznego. Nie jest właściwym przyrządem do pomiaru ciśnienia sprężonego powietrza rozruchowego.

Zbyt niskie ciśnienie może uniemożliwić uruchomienie silnika okrętowego. Kontrola ciśnienia zwiększa bezpieczeństwo i niezawodność eksploatacji.

Manometry montuje się zwykle przy butlach powietrza rozruchowego, na rurociągach oraz przy elementach armatury kontrolnej. Pozwalają one obserwować ciśnienie w kluczowych miejscach instalacji.

Widać bardzo duży tłok podnoszony za pomocą urządzenia dźwigowego oraz otwarty cylinder dużego silnika okrętowego. Takie gabaryty i sposób demontażu są typowe dla silnika głównego.

Najczęściej widoczne są tłok, trzon tłokowy lub korbowód, otwór tulei cylindrowej oraz górna część przestrzeni roboczej cylindra. W silniku wodzikowym tłok jest połączony z trzonem tłokowym i wodzikiem.

Pompa wirowa ma znacznie mniejsze elementy, takie jak korpus, wirnik i wał. Na ilustracji widoczny jest duży tłok silnika, a nie części pompy.

Sprężarka powietrza ma mniejsze cylindry i elementy robocze, a jej zadaniem jest sprężanie powietrza, np. rozruchowego. Silnik główny jest znacznie większy i służy do napędu statku.

Sprawdza się stan pierścieni tłokowych, powierzchni tłoka, rowków pierścieniowych, trzonu tłokowego oraz tulei cylindrowej. Wykonuje się także pomiary zużycia i oględziny pod kątem pęknięć lub zatarć.

Największe zagrożenia to upadek ciężkiego elementu, uszkodzenie zawiesi, przygniecenie pracownika oraz uderzenie elementem podczas kołysania. Dlatego konieczne jest stosowanie sprawnych zawiesi i przestrzeganie procedur BHP.

Należy znaleźć odpowiedni wiersz, czyli miejsce pomiaru, a następnie kolumnę dotyczącą redukcji obrotów. W tym pytaniu dla wody chłodzącej tłoki należy odczytać temperaturę maksymalną w kolumnie „Redukcja obrotów”.

W tabeli dla „wody chłodzącej tłoki” na wylocie w kolumnie „Redukcja obrotów – Temperatura max” podano 85°C. To ta wartość uruchamia automatyczne zmniejszenie obrotów silnika.

Alarm tylko informuje obsługę o przekroczeniu określonego parametru. Automatyczna redukcja obrotów dodatkowo ingeruje w pracę silnika, zmniejszając jego obciążenie.

Zbyt wysoka temperatura może świadczyć o niewystarczającym odbiorze ciepła z tłoków. Grozi to przegrzaniem, utratą wytrzymałości materiału, uszkodzeniem pierścieni tłokowych lub zatarciem.

Na wlocie kontroluje się parametry czynnika dopływającego do chłodzonego elementu, a na wylocie temperaturę po odebraniu ciepła. Wartości graniczne dla wlotu i wylotu mogą być różne.

Oznacza najwyższą dopuszczalną temperaturę dla danego miejsca pomiaru i danej funkcji zabezpieczenia. Po jej przekroczeniu może zadziałać alarm, redukcja obrotów lub inne zabezpieczenie.

Należy sprawdzić przepływ wody chłodzącej, ciśnienie, stan pomp, zaworów, chłodnic i czujników temperatury. Trzeba też obserwować, czy temperatura wraca do wartości dopuszczalnych.