Pytania pomocnicze - TWO.07

Polega na zmierzeniu namiarów na znane obiekty i wykreśleniu na mapie odpowiadających im linii pozycyjnych. Punkt ich przecięcia wyznacza pozycję statku.

Statek jest w ruchu, więc namiary wykonane w różnych chwilach odnoszą się do różnych położeń statku. Jednoczesność ogranicza błąd wynikający z przebytej drogi.

To mały trójkąt utworzony przez trzy linie namiarowe, które nie przecięły się w jednym punkcie. Wynika z błędów pomiaru, poprawek lub identyfikacji obiektów.

Najlepiej wybierać obiekty jednoznacznie rozpoznawalne, dobrze widoczne i naniesione na mapę. Korzystne jest, gdy namiary przecinają się pod możliwie dużymi kątami.

Mapa morska odnosi się do kierunków rzeczywistych. Namiar kompasowy trzeba poprawić o deklinację i dewiację, aby poprawnie wykreślić linię namiarową.

Przy trzech jednoczesnych namiarach wszystkie linie pozycyjne wykreśla się dla tej samej chwili. Przy dwóch niejednoczesnych namiarach pierwszą linię przesuwa się o drogę przebytą przez statek.

Pływ kwadraturowy ma małą amplitudę, czyli niewielką różnicę między wodą wysoką a niską. W Tide Tables porównuje się tę różnicę z podanym zakresem dla neaps.

Pływ syzygijny występuje przy nowiu i pełni Księżyca i ma duży zakres. Pływ kwadraturowy występuje przy pierwszej i ostatniej kwadrze i ma mały zakres.

Mean range to średnia różnica wysokości między wodą wysoką a niską. Może być podana osobno dla pływów syzygijnych i kwadraturowych.

Zakres pływu oblicza się, odejmując wysokość wody niskiej od wysokości wody wysokiej. Im mniejszy wynik, tym bardziej pływ odpowiada pływowi kwadraturowemu.

Rodzaj pływu określa się przede wszystkim po zakresie wysokości, a nie po samej godzinie. Godzina pomaga wskazać, między którymi stanami wody znajduje się statek.

Podczas pływów kwadraturowych zmiany poziomu wody są mniejsze, co może ograniczać dostępność głębokości dla statków o dużym zanurzeniu. Zwykle słabsze są też prądy pływowe.

Wysokości wody podaje się najczęściej względem zera mapy. Służą one do obliczania rzeczywistej głębokości w danym miejscu i czasie.

Racon to radarowy transponder nawigacyjny, który po odebraniu impulsu z radaru statkowego odsyła sygnał widoczny na ekranie radaru. Może pracować z radarami w paśmie X lub S, dlatego pasuje do radaru impulsowego w paśmie S.

Sygnał Raconu pojawia się zwykle jako charakterystyczny znak, najczęściej kod Morse’a, wychodzący od pozycji obiektu na ekranie radaru. Ułatwia identyfikację latarni, pławy lub innego znaku nawigacyjnego.

Racon jest stałym znakiem nawigacyjnym wspomagającym identyfikację obiektów. SART jest transponderem ratowniczym używanym podczas akcji poszukiwania i ratowania rozbitków.

NAVTEX służy do odbioru morskich informacji bezpieczeństwa, ostrzeżeń nawigacyjnych i meteorologicznych w formie tekstowej. Nie generuje sygnału widocznego na ekranie radaru.

EPIRB nadaje sygnał alarmowy do systemu satelitarnego Cospas-Sarsat, głównie na 406 MHz. Nie jest urządzeniem przeznaczonym do wyświetlania echa lub znaku na radarze statkowym.

Pasmo S odpowiada długości fali około 10 cm i częstotliwości około 3 GHz. Radary w paśmie S są przydatne zwłaszcza przy gorszej pogodzie, ponieważ są mniej tłumione przez opady niż radary pasma X.

Do takich urządzeń należą przede wszystkim Racon oraz SART. Racon wspomaga nawigację, a SART służy do lokalizacji jednostek lub rozbitków w akcji ratowniczej.

Cumulonimbus ma silną rozbudowę pionową i powstaje przy intensywnych prądach wstępujących. Sprzyja to burzom, wyładowaniom atmosferycznym, silnym opadom i szkwałom.

Typowe są opady przelotne, gwałtowne i intensywne: silny deszcz, grad lub krupa śnieżna. Często towarzyszą im burze.

Cumulonimbus daje opady krótkotrwałe, gwałtowne i przelotne. Nimbostratus powoduje zwykle opady ciągłe, jednostajne i długotrwałe.

Może wystąpić nagły wzrost siły wiatru, szkwał, ograniczenie widzialności, intensywny deszcz, grad oraz wyładowania atmosferyczne. Wachta powinna obserwować rozwój chmury i przygotować się na pogorszenie pogody.

Jest to potężna chmura o dużej rozbudowie pionowej, często z ciemną podstawą. Jej górna część może mieć kształt kowadła.

Cirrostratus to wysoka, warstwowa chmura lodowa, często powodująca halo wokół Słońca lub Księżyca. Nie daje silnych, burzowych opadów przelotnych.

Anemometr służy do pomiaru prędkości wiatru. Jest podstawowym przyrządem meteorologicznym używanym także na statkach.

Prędkość wiatru może być podawana w metrach na sekundę, kilometrach na godzinę lub w węzłach. W żegludze często używa się węzłów.

Anemometr mierzy prędkość wiatru, a barometr mierzy ciśnienie atmosferyczne. Są to różne przyrządy meteorologiczne.

Anemometr mierzy prędkość wiatru, natomiast psychrometr służy do wyznaczania wilgotności powietrza na podstawie wskazań termometru suchego i mokrego.

Prędkość wiatru wpływa na manewrowanie, dryf, bezpieczeństwo pracy na pokładzie oraz ocenę warunków pogodowych. Silny wiatr może utrudniać cumowanie i prowadzenie wachty.

Sam anemometr mierzy głównie prędkość wiatru. Kierunek wiatru wskazuje wiatrowskaz lub czujnik kierunku wiatru, często zintegrowany z systemem pomiarowym.

Statek jest „w drodze”, gdy nie stoi na kotwicy, nie jest zacumowany do brzegu ani nie znajduje się na mieliźnie. Może być w drodze nawet wtedy, gdy chwilowo nie porusza się po wodzie.

Nadaje jeden długi dźwięk w odstępach nie większych niż 2 minuty. Dotyczy to statku z napędem mechanicznym, który jest w drodze i posuwa się po wodzie.

Nadaje dwa długie dźwięki następujące po sobie w odstępach nie większych niż 2 minuty. To odróżnia go od statku poruszającego się po wodzie.

W ograniczonej widoczności inne statki mogą nie widzieć jednostki, dlatego sygnały dźwiękowe informują o jej obecności i statusie ruchu. Służą głównie zapobieganiu zderzeniom.

Jeden długi dźwięk oznacza statek z napędem mechanicznym posuwający się po wodzie. Dwa długie dźwięki oznaczają taki statek w drodze, ale zatrzymany i nieposuwający się po wodzie.

Sygnał musi być powtarzany najrzadziej co 2 minuty. Można nadawać go częściej, ale nie wolno przekraczać tego odstępu.

Nadaje literę R, czyli sygnał: krótki – długi – krótki.

Litera R ma zapis .-. , czyli jeden sygnał krótki, jeden długi i jeden krótki.

Może go nadać, aby zwrócić uwagę zbliżającego się statku na swoją pozycję i możliwość kolizji, szczególnie w warunkach ograniczonej widzialności.

Statek na kotwicy bije szybko w dzwon przez około 5 sekund w odstępach nie większych niż 1 minuta.

Podstawowy sygnał kotwiczny informuje ogólnie o obecności statku na kotwicy. Sygnał R jest dodatkowym ostrzeżeniem dla zbliżającej się jednostki o ryzyku kolizji.

Pozwala rozpoznać sytuację innych jednostek, szczególnie przy słabej widzialności, i odpowiednio wcześnie podjąć działania zapobiegające kolizji.

Funkcja MOB zapisuje bieżącą pozycję statku w chwili zauważenia człowieka za burtą. Ułatwia szybki powrót w rejon wypadku.

Statek cały czas się porusza, a człowiek w wodzie może dryfować. Natychmiastowe zapisanie pozycji daje punkt odniesienia do manewru ratowniczego i poszukiwań.

Najczęściej jest to przycisk oznaczony MOB, często połączony z funkcją EVENT. W przedstawionym pytaniu jest to przycisk EVENT/MOB.

Waypoint to dowolnie zapisany punkt nawigacyjny, a MOB to specjalny punkt alarmowy zapisany w sytuacji zagrożenia życia. Odbiornik GPS może automatycznie wskazywać kurs i odległość powrotu do pozycji MOB.

GPS może wskazywać namiar, odległość i kurs powrotny do zapisanej pozycji MOB. Dane te pomagają sternikowi wrócić w rejon wypadnięcia człowieka.

Nie. Jest to pozycja statku w momencie uruchomienia funkcji MOB. Człowiek w wodzie może zostać zniesiony przez wiatr, prąd i falowanie.

Od rzeczywistej głębokości wody odejmuje się zanurzenie statku. Jeśli występuje pływ, do głębokości z mapy najpierw dodaje się wysokość pływu.

Głębokość z mapy jest podana względem poziomu odniesienia mapy. Rzeczywista głębokość zmienia się wraz z przypływem i odpływem.

Pływ kwadraturowy, czyli neap tide, występuje przy mniejszej różnicy między wysoką i niską wodą. Jest słabszy niż pływ syzygijny.

W tym zadaniu wartość 4,6 m oznacza wysokość pływu kwadraturowego, którą należy dodać do głębokości z mapy.

Najpierw oblicza się głębokość rzeczywistą: 10 m + 4,6 m = 14,6 m. Następnie odejmuje się zanurzenie statku: 14,6 m − 5 m = 9,6 m.

14,6 m to rzeczywista głębokość wody, a nie zapas pod stępką. Aby uzyskać zapas, trzeba jeszcze odjąć zanurzenie statku.

Oznaczają: „pracuję maszyną wstecz” lub „wracam wstecz”. Jest to sygnał manewrowy używany, gdy statki widzą się wzajemnie.

Jeden krótki dźwięk oznacza zmianę kursu w prawo. Dwa krótkie dźwięki oznaczają zmianę kursu w lewo.

Co najmniej pięć krótkich i szybkich dźwięków oznacza sygnał ostrzegawczy: „mam wątpliwości co do twoich zamiarów” lub „nie rozumiem twoich manewrów”.

Stosuje się je, gdy statki są w zasięgu wzroku i wykonują manewry mogące mieć znaczenie dla bezpieczeństwa żeglugi, np. zmianę kursu lub pracę maszyną wstecz.

Krótki dźwięk trwa około 1 sekundy. Długi dźwięk trwa od 4 do 6 sekund.

Zmianę kierunku w lewo sygnalizuje się dwoma krótkimi dźwiękami. Trzy krótkie dźwięki są zarezerwowane dla pracy maszyną wstecz.