Pytania pomocnicze - GIW.03

Sygnał oznaczający inicjowanie to jeden krótki dźwięk. Jest to informacja, że następuje odpalenie lub uruchomienie ładunku.

Sygnały ostrzegają osoby znajdujące się w pobliżu o etapach robót strzałowych. Ich celem jest zapobieganie wejściu ludzi do strefy zagrożenia.

To obszar, w którym po wybuchu mogą pojawić się odłamki skalne wyrzucone energią eksplozji. W tej strefie nie mogą przebywać osoby nieuprawnione.

Ponieważ pomylenie sygnału może doprowadzić do wejścia ludzi w strefę zagrożenia w niewłaściwym momencie. Jednoznaczność sygnałów ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo.

Znaczenie sygnałów powinni znać pracownicy biorący udział w robotach strzałowych oraz osoby mogące znaleźć się w rejonie ich prowadzenia. Dotyczy to zwłaszcza załogi kopalni odkrywkowej.

Należy pozostać poza strefą zagrożenia i stosować się do poleceń osób odpowiedzialnych za roboty strzałowe. Nie wolno samowolnie wracać w rejon strzelania.

Niewypał to ładunek, który nie zadziałał podczas odstrzału albo wykazał brak połączenia podczas sprawdzania ciągłości obwodu strzałowego.

Pozwala wykryć przerwy lub nieprawidłowe połączenia w obwodzie. Dzięki temu można ograniczyć ryzyko powstania niewypałów.

Niewypał w robotach strzałowych oznacza ładunek, który nie odpalił lub nie ma prawidłowego połączenia. Niewybuch to zwykle przedmiot wybuchowy, który nie eksplodował mimo użycia, np. pozostałość amunicji.

Tylko osoby uprawnione i wyznaczone do prowadzenia robót strzałowych. Pracownicy bez uprawnień nie mogą manipulować przy niewypale.

Należy przerwać pracę w zagrożonym miejscu, zabezpieczyć teren i powiadomić osoby odpowiedzialne. Nie wolno dotykać ani przemieszczać podejrzanego ładunku.

Ponieważ nadal może zawierać materiał wybuchowy i zapalnik. Może zadziałać przypadkowo pod wpływem uderzenia, wstrząsu lub niewłaściwego działania.

Bazalt jest skałą zwięzłą i po wydobyciu występuje w dużych bryłach. Przed przesiewaniem, sortowaniem i dalszym transportem trzeba go najpierw rozdrobnić.

Kruszarka rozdrabnia materiał mechanicznie. Klasyfikator hydrauliczny rozdziela drobne ziarna w środowisku wodnym według wielkości lub prędkości opadania.

Hydrocyklon służy głównie do klasyfikacji lub odwadniania drobnych ziaren w zawiesinie wodnej. Nie jest typowym urządzeniem początkowego węzła przeróbki skał zwięzłych.

Najczęściej obejmuje kruszenie wstępne, przesiewanie, kruszenie wtórne lub trzeciorzędowe, ponowne przesiewanie oraz magazynowanie gotowych frakcji kruszywa.

Przesiewacz rozdziela rozdrobniony materiał na frakcje ziarnowe. Ziarna zbyt duże mogą być zawracane do ponownego kruszenia.

Wzbogacalnik stożkowy służy do procesów wzbogacania, zwykle materiałów drobniejszych i przygotowanych. Na początku ciągu trzeba najpierw rozdrobnić duże bryły skały.

Ponieważ chroni wszystkich pracowników poruszających się po pomoście lub pokładzie, niezależnie od ich indywidualnego wyposażenia. Zapobiega wpadnięciu do wody.

Środek ochrony zbiorowej zabezpiecza wiele osób jednocześnie, np. balustrada. Środek ochrony indywidualnej chroni jednego pracownika, np. kamizelka ratunkowa.

Kamizelka ratunkowa jest środkiem ochrony indywidualnej, bo zakłada ją konkretny pracownik. Nie zabezpiecza zbiorowo całego stanowiska pracy.

Koło ratunkowe służy do ratowania osoby, która już wpadła do wody. Nie zapobiega samemu wypadnięciu, więc nie jest podstawowym środkiem ochrony zbiorowej.

Podstawowym zagrożeniem jest wpadnięcie pracownika do wody i możliwość utonięcia. Dlatego stosuje się zabezpieczenia krawędzi pomostów oraz sprzęt ratunkowy.

Taka wysokość wskazuje na typową balustradę ochronną zabezpieczającą krawędź pomostu lub pokładu. Jest to charakterystyczna cecha rozwiązania technicznego chroniącego zbiorowo.

Nie. Kombinezon chroni wyłącznie osobę, która go założyła, dlatego zalicza się do środków ochrony indywidualnej.

Charakterystyczna jest lina tnąca prowadzona przez bloczki lub koła kierunkowe, obejmująca wycinany fragment calizny. Maszyna wykonuje cięcie liniowe, oddzielając blok skalny od złoża.

Piły linowe stosuje się głównie przy eksploatacji kopalin blocznych, np. granitu, marmuru, wapienia blocznego czy piaskowca. Pozwalają uzyskać duże bloki o regularnych kształtach.

Umożliwia precyzyjne cięcie calizny bez silnych drgań i bez kruszenia skały. Dzięki temu ogranicza straty surowca i poprawia jakość uzyskiwanych bloków.

Piła linowa tnie skałę za pomocą zamkniętej liny z elementami ściernymi, prowadzonej po torze cięcia. Wrębiarka łańcuchowa wykonuje wrąb za pomocą łańcucha roboczego z narzędziami skrawającymi.

Piła linowa służy do mechanicznego cięcia zwięzłej skały, najczęściej w kopalniach kamienia blocznego. Hydromonitor urabia materiał strumieniem wody pod ciśnieniem i stosuje się go głównie do skał luźnych lub słabo zwięzłych.

Piła linowa rozcina skałę mechanicznie, natomiast palnik termiczny wykorzystuje wysoką temperaturę do osłabiania i odspajania skały. Palniki stosowano głównie w skałach podatnych na działanie termiczne, np. niektórych granitach.

Wykonuje się zwykle cięcia pionowe i poziome, które oddzielają blok od calizny. Układ cięć zależy od geometrii złoża, wymiarów planowanego bloku i warunków eksploatacyjnych.

Ponieważ dno wyrobiska znajduje się poniżej poziomu terenu, a urobek lub ładunki trzeba wydostać na powierzchnię. Sama jazda pozioma nie rozwiązuje problemu dużej różnicy wysokości.

Dźwignica linotorowa podnosi ładunki za pomocą lin, często pionowo. Wozidło technologiczne przewozi urobek po drogach technologicznych, głównie w ruchu poziomym lub po pochylniach.

Przenośnik kubełkowy może transportować materiał pionowo, ale zwykle dotyczy materiałów sypkich w ciągach technologicznych. W pytaniu chodzi o urządzenie typowe do transportu pionowego z wyrobiska wgłębnego, czyli dźwignicę linotorową.

Liny przenoszą siły potrzebne do podnoszenia lub przemieszczania ładunku. Mogą pełnić funkcję nośną, cięgnową albo prowadzącą.

Jest korzystny przy dużych różnicach wysokości, ograniczonej przestrzeni na drogi technologiczne lub konieczności podnoszenia ciężkich ładunków z głębokiego wyrobiska.

Jest to wyrobisko odkrywkowe zagłębione poniżej otaczającego terenu. Eksploatacja odbywa się na poziomach położonych coraz niżej.

Obsługa codzienna polega na podstawowym sprawdzeniu stanu technicznego maszyny przed rozpoczęciem pracy. Obejmuje głównie oględziny, kontrolę płynów, ogumienia, układów bezpieczeństwa i osprzętu.

Ogumienie ma wpływ na stateczność żurawia, bezpieczeństwo jazdy i prawidłowe przenoszenie obciążeń. Uszkodzona lub niedopompowana opona może zwiększyć ryzyko wypadku.

Operator powinien zwrócić uwagę na pęknięcia, przecięcia, wybrzuszenia, nadmierne zużycie bieżnika, obecność ciał obcych oraz zbyt niskie ciśnienie.

Nie. Szczegółowa analiza przekładni zębatych wymaga wiedzy technicznej, narzędzi i często demontażu, dlatego należy do przeglądów specjalistycznych lub napraw.

Nie. Wyważanie elementów napędowych jest czynnością warsztatową wykonywaną w razie potrzeby, np. po naprawie lub przy wystąpieniu drgań.

Należy sprawdzić m.in. hamulce, sygnał dźwiękowy, oświetlenie, ograniczniki, stan haka, lin, podpór oraz widoczne wycieki z układu hydraulicznego.

Operator powinien przerwać przygotowanie maszyny do pracy, zgłosić usterkę przełożonemu lub służbom utrzymania ruchu i nie rozpoczynać pracy do czasu usunięcia zagrożenia.

Wyróżnia się je według sposobu uformowania pięter zwałowych. Chodzi o to, czy piętra tworzą ciągłe ściany, czy są kształtowane w wydzielonych blokach.

Zwałowisko ścianowe ma piętra uformowane w postaci długich, ciągłych frontów zwałowania. Materiał odkładany jest warstwami wzdłuż określonej linii postępu.

Zwałowisko blokowe powstaje przez formowanie zwałowiska w wydzielonych częściach, czyli blokach. Pozwala to prowadzić zwałowanie etapami w różnych polach.

Ten podział dotyczy sposobu rozdzielania i odkładania różnych rodzajów materiału, a nie kształtu ani układu pięter zwałowych.

Podział na stałe i tymczasowe dotyczy czasu użytkowania zwałowiska. Nie opisuje geometrii ani układu pięter zwałowych.

Według położenia wyróżnia się np. zwałowiska zewnętrzne i wewnętrzne. Według uformowania pięter wyróżnia się zwałowiska ścianowe i blokowe.

Służy do usuwania resztek materiału przyklejonych do taśmy. Dzięki temu ogranicza zabrudzenie przenośnika i zużycie jego elementów.

Zwykle jest przedstawiane jako listwa, zgarniak lub skrobak ustawiony skośnie przy powierzchni taśmy, najczęściej w pobliżu bębna.

Bęben napędowy przekazuje ruch taśmie i jest elementem układu napędowego. Urządzenie czyszczące nie napędza taśmy, tylko usuwa z niej zanieczyszczenia.

Transportowany urobek może przyklejać się do taśmy i zanieczyszczać bębny, krążniki oraz otoczenie przenośnika. Czyszczenie poprawia niezawodność i bezpieczeństwo pracy.

Może dojść do nagromadzenia materiału pod przenośnikiem, zwiększonego zużycia taśmy i krążników, poślizgu taśmy oraz awarii układu transportowego.

Najczęściej montuje się je przy bębnie zrzutowym lub napędowym oraz na odcinku powrotnym taśmy, gdzie można skutecznie usunąć przyklejony materiał.

Pozwala wcześnie wykryć przemieszczenia, pęknięcia i osiadanie skarp. Dzięki temu można podjąć działania zabezpieczające przed utratą stateczności.

Typowe objawy to szczeliny, pęknięcia, lokalne obniżenia terenu, wybrzuszenia u podnóża skarpy oraz widoczne przemieszczenia mas ziemnych.

Zwałowisko zewnętrzne powstaje poza wyrobiskiem górniczym, a wewnętrzne w wyeksploatowanej części wyrobiska. Zewnętrzne wymaga szczególnej kontroli stateczności, bo tworzy odrębny obiekt terenowy.

Rowy odwadniające ograniczają wpływ wody, ale nie kontrolują bezpośrednio deformacji zboczy. Pytanie dotyczy zapobiegania zagrożeniu osuwiskowemu, więc ważniejszy jest monitoring przemieszczeń skarp.

Im bardziej stroma skarpa, tym większe ryzyko utraty stateczności. Zbyt duże nachylenie może doprowadzić do zsuwania się materiału zwałowego.

Takie działania mogą być prowadzone przez służbę mierniczą i geologiczną oraz osoby odpowiedzialne za kontrolę stateczności skarp zgodnie z dokumentacją ruchu zakładu.