Pytania pomocnicze - SPO.05

Może być zanieczyszczony krwią, ropą, wydzieliną z rany lub innym materiałem biologicznym. Takie odpady mogą przenosić drobnoustroje chorobotwórcze.

Odpady komunalne nie są przeznaczone do materiałów potencjalnie zakaźnych. Wyrzucenie tam opatrunku zwiększa ryzyko zakażenia osób mających kontakt z odpadami.

Podstawą są rękawiczki jednorazowe, a przy ryzyku rozprysku także fartuch ochronny lub maseczka. Po zakończeniu czynności trzeba wykonać higienę rąk.

Należy od razu umieścić go w przeznaczonym worku lub pojemniku na odpady medyczne zakaźne. Nie powinno się odkładać go na meble, pościel ani inne powierzchnie.

Mogą to być gaziki, kompresy, rękawiczki, podkłady i inne materiały zanieczyszczone krwią, wydzieliną, ropą lub płynami ustrojowymi.

Należy prawidłowo zdjąć rękawiczki, wyrzucić je do właściwego pojemnika i dokładnie umyć lub zdezynfekować ręce.

Ponieważ dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty po ukończeniu 75 lat. Wypłaca go ZUS razem z podstawowym świadczeniem.

Dodatek pielęgnacyjny wypłaca ZUS emerytom lub rencistom, m.in. po ukończeniu 75 lat. Zasiłek pielęgnacyjny wypłaca gmina lub ośrodek pomocy społecznej jako świadczenie rodzinne.

Nie. Prawo do dodatku pielęgnacyjnego wyklucza pobieranie zasiłku pielęgnacyjnego.

Zwykle ZUS przyznaje dodatek pielęgnacyjny z urzędu osobie, która ukończyła 75 lat i pobiera emeryturę lub rentę. W innych sytuacjach, np. przy niezdolności do samodzielnej egzystencji, potrzebne są odpowiednie dokumenty.

Może go otrzymać emeryt lub rencista uznany za całkowicie niezdolnego do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. Wymaga to orzeczenia lekarskiego.

Opiekunka nie przyznaje świadczeń, ale powinna znać podstawowe uprawnienia seniora. Może poinformować podopiecznego lub rodzinę i pomóc w kontakcie z ZUS, gminą albo pracownikiem socjalnym.

Zasiłek rodzinny dotyczy wsparcia rodzin wychowujących dzieci i zależy od sytuacji rodzinnej oraz dochodowej. Nie jest typowym dodatkowym świadczeniem dla 75-letniego emeryta z ZUS.

Dodatek mieszkaniowy jest pomocą w opłatach za mieszkanie i zależy od dochodu, powierzchni lokalu oraz kosztów utrzymania mieszkania. Nie wynika automatycznie z ukończenia 75 lat i pobierania emerytury z ZUS.

Stały plan dnia zmniejsza dezorientację, lęk i pobudzenie. Powtarzalność czynności daje choremu poczucie bezpieczeństwa.

Niekorzystne są częste przemeblowania, zmiana miejsca pobytu, nadmiar hałasu i chaotyczna organizacja dnia. Mogą one nasilać zagubienie i niepokój.

Może stosować oznaczenia pomieszczeń, kalendarz, zegar, dobre oświetlenie oraz pozostawiać przedmioty codziennego użytku w stałych miejscach.

Nie. Izolacja może nasilać samotność, lęk i zaburzenia zachowania. Kontakt społeczny powinien być spokojny, bezpieczny i dostosowany do możliwości chorego.

Aktywność powinna być prosta, znana choremu i wykonywana o podobnych porach. Należy dostosować ją do aktualnych możliwości psychofizycznych.

Należy spokojnie wyjaśnić sytuację, ograniczyć bodźce i jak najszybciej wrócić do znanego schematu. Ważny jest łagodny ton głosu i cierpliwość.

Typowe sygnały to izolowanie się, unikanie rozmów, nieodbieranie telefonów, zerwanie kontaktów z bliskimi oraz rezygnacja z aktywności lub rehabilitacji.

Nagła niepełnosprawność może wywołać wstyd, lęk przed oceną, poczucie zależności od innych i obniżenie samooceny. To może skłaniać osobę do wycofania się z relacji.

Powinien okazywać empatię, nie naciskać agresywnie, stopniowo zachęcać do kontaktu i zgłaszać niepokojące objawy zespołowi terapeutycznemu.

Wyobcowanie społeczne dotyczy poczucia odsunięcia od ludzi i życia społecznego. Samotność moralna wiąże się raczej z brakiem osoby, z którą można dzielić wartości, przekonania i głębokie przeżycia.

W treści pytania nie ma informacji o problemach materialnych. Kluczowe objawy to zerwanie kontaktów, nieodbieranie telefonów i rezygnacja z rehabilitacji, czyli izolacja społeczna.

Szczególnie niepokojące są długotrwałe wycofanie, odmowa leczenia lub rehabilitacji, brak kontaktu z bliskimi, wypowiedzi o bezsensie życia albo widoczne objawy depresji.

Spacer może poprawić samopoczucie i zapewnić ruch na świeżym powietrzu, ale zwykle nie daje stałego kontaktu z grupą rówieśniczą. Izolację społeczną najlepiej ograniczają działania umożliwiające relacje z innymi dziećmi.

Nauczanie indywidualne ogranicza codzienne kontakty z klasą i rówieśnikami. Może prowadzić do samotności, wycofania i trudności w budowaniu relacji.

Polega na umożliwieniu dziecku udziału w życiu grupy, zabawie, nauce i zajęciach razem z rówieśnikami. Ważne jest usuwanie barier i wspieranie samodzielności.

Opiekunka zapewnia bezpieczeństwo, pomaga w przemieszczaniu się i wspiera dziecko w udziale w zajęciach. Nie powinna jednak zastępować kontaktów z rówieśnikami własną obecnością.

Oglądanie telewizji jest aktywnością bierną i nie rozwija relacji społecznych. Nie zastępuje rozmowy, współpracy ani zabawy z rówieśnikami.

Lekcje indywidualne dotyczą głównie edukacji, a nie kontaktów społecznych. Obecność opiekunki nie zastępuje relacji z rówieśnikami.

Powinno być dostępne architektonicznie, bezpieczne i dostosowane do potrzeb dziecka. Ważne są podjazdy, odpowiednia szerokość przejść, dostępna toaleta i przyjazna organizacja zajęć.

Ponieważ pobudza funkcje poznawcze, takie jak pamięć, uwaga i orientacja. Może spowolnić pogarszanie się sprawności umysłowej i wspierać codzienne funkcjonowanie.

Można stosować oglądanie zdjęć, rozmowy o dacie i porze roku, dopasowywanie obrazków, śpiewanie znanych piosenek oraz proste ćwiczenia z kalendarzem i zegarem.

Ćwiczenia powinny być krótkie, spokojne i dostosowane do możliwości chorego. Należy unikać krytyki, poprawiać łagodnie i wzmacniać poczucie sukcesu.

Trening pamięci koncentruje się na ćwiczeniu funkcji poznawczych, a psychoterapia na leczeniu problemów emocjonalnych i psychicznych przez specjalistyczną rozmowę terapeutyczną.

Stała rutyna zmniejsza dezorientację i lęk. Ułatwia choremu przewidywanie kolejnych czynności i zwiększa poczucie bezpieczeństwa.

Polega na odwoływaniu się do wspomnień, zdjęć, muzyki i dawnych wydarzeń. Pomaga aktywizować pamięć długotrwałą i wzmacnia kontakt emocjonalny z podopiecznym.

Nie. Trening autogenny służy głównie relaksacji i obniżaniu napięcia, natomiast w spowalnianiu objawów otępiennych kluczowe są ćwiczenia funkcji poznawczych, czyli trening pamięci.

Są to aktywności bezpieczne, rozwijające poznawczo i społecznie, a jednocześnie niewymagające dużej sprawności ruchowej. Nie obciążają nadmiernie mięśni ani stawów biodrowych.

Takie aktywności wymagają siły mięśniowej, równowagi i sprawności stawów. Przy zaniku mięśni i przykurczach zwiększają ryzyko upadku, urazu i przeciążenia.

Polega na dobraniu zajęć do wieku, stanu zdrowia, sprawności, zainteresowań i aktualnych możliwości osoby. Nie wybiera się aktywności przypadkowo ani wyłącznie według wieku dziecka.

Gry planszowe rozwijają koncentrację, pamięć, logiczne myślenie i komunikację. Mogą też wzmacniać relację z opiekunką i zapobiegać izolacji.

Powinna zwracać uwagę na zmęczenie, ból, zniechęcenie, trudności w utrzymaniu pozycji oraz potrzebę odpoczynku. W razie pogorszenia samopoczucia należy przerwać lub zmienić aktywność.

Nie. Aktywizacja może być ruchowa, intelektualna, społeczna, emocjonalna lub manualna. U osób z dużymi ograniczeniami ruchowymi często ważniejsze są bezpieczne zajęcia poznawcze i społeczne.

Bezpieczeństwo jest podstawowym kryterium doboru aktywności. Zajęcia nie mogą zwiększać ryzyka upadku, bólu, przeciążenia ani pogłębienia ograniczeń ruchowych.

Pracownik socjalny ocenia sytuację życiową i materialną osoby potrzebującej oraz może pomóc w uzyskaniu świadczeń z pomocy społecznej, np. zasiłku na leki lub rachunki.

Sygnałami są m.in. brak pieniędzy na leki, żywność lub opłaty, samotność, niezaradność w sprawach urzędowych oraz brak wsparcia ze strony rodziny.

Ośrodek pomocy społecznej udziela wsparcia osobom w trudnej sytuacji życiowej, m.in. przez zasiłki, pomoc rzeczową, usługi opiekuńcze i pracę socjalną.

NFZ finansuje świadczenia zdrowotne w ramach systemu ochrony zdrowia, ale nie przyznaje zasiłków na rachunki ani typowej pomocy materialnej.

Opiekunka powinna rozpoznać problem, poinformować podopiecznego o możliwości wsparcia i pomóc w kontakcie z właściwą instytucją, np. pracownikiem socjalnym.

Lekarz może leczyć, wystawiać recepty i dokumentację medyczną, ale nie przyznaje pomocy finansowej. W sprawach materialnych właściwy jest pracownik socjalny.

Po operacji pacjent często oddycha płytko z powodu bólu i unieruchomienia. Gimnastyka oddechowa poprawia wentylację płuc i zmniejsza ryzyko zapalenia płuc opadowego.

Do częstych powikłań należą odleżyny, zapalenie płuc opadowe, zakrzepica żylna, przykurcze, osłabienie mięśni i zaparcia.

Mogą nadmiernie napinać powłoki brzuszne i obciążać ranę pooperacyjną. Takie ćwiczenia wprowadza się dopiero zgodnie z zaleceniem lekarza lub fizjoterapeuty.

Ćwiczenia redresyjne służą stopniowemu rozciąganiu tkanek i przeciwdziałaniu przykurczom. Gimnastyka oddechowa dotyczy pracy układu oddechowego i profilaktyki powikłań płucnych.

Drenaż ułożeniowy stosuje się głównie w celu ułatwienia odpływu wydzieliny z oskrzeli, np. w chorobach przebiegających z dużą ilością zalegającej wydzieliny. Nie jest podstawowym działaniem profilaktycznym po każdej operacji brzusznej.

Może przypominać o ćwiczeniach, pomóc przyjąć wygodną pozycję, zachęcać do spokojnego oddychania i obserwować reakcję pacjenta. Powinna działać zgodnie z zaleceniami personelu medycznego.

W łazience łatwo o poślizgnięcie z powodu mokrej podłogi, śliskiej wanny lub brodzika. Dodatkowo podopieczny może mieć zaburzenia równowagi, osłabienie albo ograniczoną sprawność ruchową.

Należy zastosować maty antypoślizgowe, usunąć przeszkody z podłogi, zapewnić stabilne podparcie i nie zostawiać osoby wymagającej pomocy samej podczas kąpieli.

Podgrzane ręczniki poprawiają komfort cieplny, ale nie zapobiegają bezpośrednio poślizgnięciu ani upadkowi. W pytaniu o bezpieczeństwo ważniejsze są maty antypoślizgowe.

Łazienka powinna mieć odpowiednią temperaturę i wentylację, ale nadmierne wietrzenie tuż przed kąpielą może wychłodzić pomieszczenie. Nie jest to podstawowy sposób zapobiegania upadkom.

Temperatura powinna zapewniać komfort cieplny i chronić przed wychłodzeniem. Zbyt zimne pomieszczenie może powodować dyskomfort, napięcie mięśni i pogorszenie samopoczucia.

Dodatkowe oświetlenie pomaga osobom słabowidzącym i ułatwia orientację w pomieszczeniu. Jednak w pytaniu o podstawowe zabezpieczenie podczas kąpieli najważniejsze są maty antypoślizgowe.